Respublikamızın cənub qapısı Astara rayonunun bərbad günə düşən yolları hələ də nicat gözləyir. Rayonun neçə-neçə yaşayış məntəqəsi məhz bu səbəbdən iqtisadi, mədəni inkişafına görə dövrün tələblərindən çox-çox geri qalır. Giləkəran kəndinin yolu isə daha pis vəziyyətədir. Burda sakinlər üçün hərəkət etmək artıq cəhənnəm əzabına bərabərdir.
Kənd yol uzun illər təmir olmadığı üçün dağılıb, hər addımda çala-çuxurlar əmələ gəlib. Çuxurlar o qədər dərin və genişdir ki, yağışdan sonra yığılan su aylarla qurumur. Həmçinin yay ayının qızmar vaxtı avtomobillə keçəndə piyadaların üst-başı palçığa batır. Yağışlı, qarlı günlərdə isə əksər vaxtda kəndlə bütün əlaqələr kəsilir. Belə də ki, giləkəranlılar yolun bərbadlığı üzündən bir yerə getməkdə çətinlik çəkirlər, evlərinə rahat gedib-gələ bilmirlər.
Giləkəranlılar deyirlər ki, aidiyyəti qurumlar bizim yolun bərbad olmasından yaxşı xəbərdardır. Vəziyyətlə bağlı xahişlərimiz olub. Hər dəfə də yalan vəd verməklə kənd sakinlərini aldadırlar. Yol təmir olunmur ki, olunmur. Nəticədə məcburiyyətdən yararsız yolla bir yerə gedəndə canımız boğaza yığılır. Azərbaycan vətəndaşı olmaqla, dünyanın ən dinamik inkişaf etmiş bir ölkədə yaşasaq da, narahat yol ucbatında gün-güzəranımız yoxdur.
Rayonunun Burzubənd kəndinin yolu da keçilməz vəziyyətdədir. Çoxdan sıradan çıxsa da, təmiri aidiyyəti qurumların yadına düşmür. Burzubəndlilərin rahatlığını alan yolun görünür onlara heç bir aidiyyəti yoxdur. Kəndin şəhid oğlu Rövşən Ramazanovun evinə gedən yol o qədər pis vəziyyətdir ki, ona yol deməyə adamın dili gəlmir...
Sözün qısası, hər iki kəndin sakinləri xalqın taleyinə məsul olan yerli məmurlardan həlli vacib olan bu sosial məsələdən ötrü bir iş görəcəyini gözləmir. İndi ümid qalır yalnız ölkə rəhbərliyinə.
Zəfər ORUCOĞLU
Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü
