Ermənistan silahlı qüvvələrinin təxribatları son günlər intensiv xarakter alıb. Bir müddətdir müntəzəm olaraq atəşkəsi pozan düşmən sentyabrın 15-i səhər saatlarında Laçın sərhəd-buraxılış məntəqəsini atəşə tutub. Nəticədə bir sərhədçimiz yaralanıb.
Sülh danışıqlarının intensivləşdiyi bir vaxtda təxribatların yenidən baş verməsi diqqət çəkir. Maraqlıdır ki, sabotaj cəhdləri Ermənistanın baş naziri Nikol Paşinyanın Rusiyaya işgüzar səfərindən sonra başlanıb. Bunu təsadüfi hesab etmək olmaz. Məlumdur ki, artan sülh perspektivi həm Rusiyanı, həm də Ermənistandakı rusiyapərəst qüvvələri ciddi narahat edir. Bununla əlaqəlidir ki, rəsmi Moskva Qərb mərkəzli sülh perspektivini, o cümlədən Avropa İttifaqının vasitəçiliyini qəbul etmək istəmir.
Düşmən ardınca Füzulidə, Gorus rayonunun Dığ yaşayış məntəqəsi istiqamətində yerləşən mövqelərindən Azərbaycan Ordusunun üzbəüz istiqamətdə yerləşən mövqelərini atəşə tutdu. Düşmənin bütün təxribatlarının qarşısı Ordumuz tərəfindən alındı və ermənilər bu dəfə də layiqli cavablarını aldılar. Bildirilib ki, Dövlət Sərhəd Xidmətinin şəxsi heyətinə atəş açaraq hərbi qulluqçumuzu yaralamış Ermənistan ordusunun iki snayperi Azərbaycan Silahlı Qüvvələrinin keçirdikləri cavab tədbirləri nəticəsində məhv edilib. Bütün bu hadisələrdən görünən budur ki, Ermənistan yenə də pozucu əməllərindən, təxribatlarından əl çəkmir, regionda sülhün pozulması, qarışıqlığın yaranması üçün var gücü ilə çalışır. Azərbaycan tərəfi, ermənilərdən fərqli olaraq, hər zaman sülhün tərəfdarı olub və bölgədə sabitliyin qorunması üçün əlindən gələni edir.
Bütün bu təxribatlar Azərbaycan üçün Laçın yolunu birdəfəlik olaraq Ermənistanın üzünə bağlamaq və təhlükəsizliyə nəzarəti lazımınca həyata keçirməyən Rusiya sülhməramlılarının fəaliyyətini bloklamaq üçün əsas verirmi?
Hərbi-siyasi şərhçi Emin Həsənli “Bakı-Xəbər”ə açıqlamasında bildirdi ki, bu hadisə qardaş Türkiyədə olan hadisələrlə eynidir: “ Türkiyə də uzun müddətdir terrordan əziyyət çəkirdi. Türkiyə məcbur qalıb Suriya ərazisində böyük bir bufer zona yaratdı. Azərbaycanın yeganə yolu Qazaxdan Naxçıvana kimi vaxtilə tarixi Azərbaycan ərazisi olan Ermənistan ərazisində 15-20 km-lik bufer zona yaratmaqdır. Başqa yolu yoxdur. “Gülüstan” və “Türkmənçay” müqavilələrilə çar Rusiyasının Cənubi Qafqaza gəlməsindən sonra qan-qada əskik olmur. 1905-1907, 1915-1920-ci il hadisələri də daxil olmaqla, İrəvanın verilib Ermənistan dövlətinin yaradılması, Zəngəzur, Göyçənin verilməsi, 1948-53-cü illərdə azəzbaycanlıların deportasiya edilməsi və sairə hamısı Çar Rusiyası və bolşevik Rusiyası dövründə baş verən hadisələrdir. Bu qədər dəyişikliklər baş versə də, proseslər eyni olaraq gedir və bunları bu bölgədən yola salmayana qədər davam edəcək. İlkin dövrdə isə yolu bağlamaq və ardınca da Ermənistan ərazisində bufer zona yaratmaq lazımdır. Yoxsa onlar bu prosesi davam etdirəcəklər. Təəssüflər olsun ki, Rusiya sülhməramlıları da ilk gündən öz üzərlərinə düşən öhdəlikləri, Rusiya prezidentinin imza atdığı sənədi yerinə yetirməyiblər. Bu o sənəddir ki, Rusiya sülhməramlıları bölgəyə gələnə kimi erməni separatçıları burdan çıxıb getməli idi. Ancaq bu baş vermədi. Ermənistan hər dəfə sülhə yaxınlaşanda belə hadisələr baş verir. Xatırlayırsızsa, bu, Levon Ter-Petrosyanın dövründə də oldu. Sonra o dəyişildi. Köçəryanın dövründə Ermənistan parlamenti gülləbaran edildi. Sarkisyanın dövründə güya hansısa etiraz hadisəsi qırğına səbəb oldu. Sonda Paşinyanın dövrü. Bu onu göstərir ki, bunları ancaq zorla başa salmaq lazımdır. Yüz illik dırnaqarası “böyük Ermənistan” xəstəliyinə tutulublar. Arada dəmir yumruq onları bir balaca ayıltmışdı. İndi də tez bu virusu vaksinləmək lazımdır. Bu vaksin də Azərbaycan əsgərinin qılıncıdır. Başqa yolu yoxdur”.
Məhəmmədəli QƏRİBLİ
