Tarix boyu elm, mədəniyyət aləminə misilsiz töhfələr vermiş hər bölgənin özünəməxsus insanları olub. Onu da bilirik ki, belə peşəkar, istedad sahiblərinin hamısının qarşısında ziyalımız, aydınımız, böyük şəxsiyyət sözlərini dilə gətirmək olmur. Bu mənada, tanıdığım üçün taleyimə minnətdar olduğum Arif Məmmədov adına Göyçay Şəhər Uşaq Musiqi Məktəbinin rəhbəri Rövşən Zamanov haqda nə qədər səmimi sözlər desəm, düşünürəm ki, heç nə deyə bilmədim.
Haqqında çox eşitmişdim və ilk tanışlığımız virtual aləmdən başlamışdı. Sosial şəbəkədə səhifəsindəki paylaşmaları, çoxları kimi, məni də maqnit kimi özünə çəkdikcə çəkirdi. Müəllim kimi fəaliyyəti, müxtəlif səpkili tədbirlərdə yetişdirmələrilə təqdim etdiyi konsertlər Rövşən müəllim haqda xoş duyğular yaratmışdı. Ancaq məni məndən alıb aparan bilirsiniz nə idi? Rövşən bəyin mənəvi paklığı, daxili zənginliyi, barmaqlarında toplaşıb oradan da tarın mizrabı ilə səni səndən alıb aparan səsləndirdiyi möhtəşəm ifa...
Bir neçə gün öncə Göyçaya ezamiyyətə yola düşərkən "nə olur-olsun, bu virtuoz sənətkarı görməliyəm" demişdim. Dəyərli aydınlarımızdan olan, Qarabağ qazisi, sənətkarımızın uşaqlıq dostu, adaşı Rövşən Əhmədlinin səyi nəticəsində çoxdan arzusunda olduğum görüşün təsirindən hələ də ayrıla bilmirəm.
Gün ərzində bir neçə tədbirdə olmasına baxmayaraq, elə otağındaca iki saatdan artıq tarla bahəm iç dünyasını dilləndirdikcə, istəsəm də, göz yaşlarımı saxlaya bilmədim. Bu arada sənətə gəlişindən, tələbələrindən, dilimizdən, dinimizdən, ruhən nədən bu qədər sağlam olmasından, tarı sinəsindən ayırmadan, səmimi etiraflarını dinlədim. Bütün təmənnası sevdiyi, dəyər verdiyi insanlar, mənəvi zənginlik, ürəyinin sönməyən təşnəsi olan musiqinin yaratdığı ruh halı... Rövşən müəllim hüznlə, ələmlə dolu segahı dilləndirdikcə, ürəyim də elə ələm dolu, nisgil dolu cümlələr pıçıldayırdı... Tanrının qəniməti olan belə şəxsiyyət üçün, ən azından, bizim də deyəcəyimiz, edəcəklərimiz var. Heç bir çərçivəyə sığmayan ustadımıza layiq olduğu qiymətin verilməməsinin səbəbini kimdə axtaraq? Axı nə olsun ki, özü kimsəyə bu günə qədər minnətçi düşməyib. Sənət aləmində həmişə iki qütb olub. Hər bir işdə bəxti gətirənlər və hər addımda maneələrlə qarşılaşanlar. Birincilərin çox asanlıqla əldə etdikləri imtiyazlara ikincilər min bir əziyyətlə yiyələnir. Lakin inkaredilməz bir həqiqət də var. Ən yaxşı münsiflər heyəti olan xalq əsl sənətkarı seçib-sevməyi, qiymətləndirməyi bilir. Bu səbəbdəndir ki, Rövşən müəllim hansı el şənliyinə ayaq basırsa, "bizim xalq sənətkarımız" gəldi deyib nur çöhrəsindən, ürəyinin şirəsi barmaqlarına hopmuş tarın simlərinə toxunduqca, möcüzələr yaradan ifasından doymaq bilmirlər.
PS. Sizin kimi, məhz sizin kimi sənətkarın sayəsində bir daha anladım ki, tar milli kimliyimizin göstəricilərindən biri və birincisidir.
Göydə günəş sönər, sönmərəm yenə,
Məhəbbət yolundan dönmərəm yenə,
Köçərəm dünyadan, ölmərəm yenə,
Səsim torpaqdan da gələcək mənim... (daim zirvələrdə duran Əli Kərim).
Jalə Cəfərova,
Milli Mədəniyyətin Təbliği İctimai Birliyinin rəhbəri, filologiya üzrə fəlsəfə doktoru
