Zülfiyyə Eldarqızı: "Hansı gün qara geyinsək, həmin gün bizi danlayırdı..."
Aydın Dadaşov nikbin adam idi. Bu insan ilk dəfə gördüyü adamla da min illərin dostu, tanışı kimi salamlaşır, əhvallaşırdı. Onunla ünsiyyətdə olan adam vaxtın necə gəlib keçdiyini hiss etməzdi. Onunla hər mövzuda fikir mübadiləsi aparmaq mümkün idi. Çünki dolu adam idi. Ürəyi, içi dolu adam isə ətrafı üçün çox maraqlı olur.
Aydın Dadaşov Azərbaycan mədəniyyət və incəsənətinin elə şəxsiyyətlərindən idi ki, onun açdığı cığırdan yüzlərlə, minlərlə gənc keçib gedəcək.
A.Dadaşovun vəfatı xəbəri bütün şəhərə yayıldı. Buna inanan da oldu, inanmayan da. Bəziləri elə düşündü ki, yəqin kimlərsə onun ölümü barədə şayiə yayıb. Ölüm isə onu qəfil yaxalayıb. Vəfatından bir gün əvvəl deyib ki, özümü yaxşı hiss etmirəm, qorxuram xəstələnib Fidana yük olam. Xəstəliyi ilə qızını incitmək istəmirdi Aydın müəllim. Ümumiyyətlə, o kimi incitmişdi ki... Tələbənin dostu-sirdaşı, ən məhrəm adamı idi A.Dadaşov. Ona görə də, onun ölümünə ən çox tələbələri ağlayır...
Tanınmış kinoşünas, kinodramaturq, rejissor, Azərbaycan Respublikasının Əməkdar İncəsənət Xadimi, Azərbaycan Respublikası Dövlət Mükafatı laureatı, filologiya üzrə elmlər doktoru, professor Aydın Dadaşovun vəfatından sarsılanlar həddən artıq çoxdur.
Belə insanlardan biri də İrəvan Dövlət Azərbaycan Dram Teatrının aktrisası, sənətşünaslıq üzrə fəlsəfə doktoru, tanınan bədii qiraətçi Zülfiyyə Eldarqızıdır.
Z.Eldarqızı bildirdi ki, A.Dadaşovun vəfatı xəbərini böyük ürəkağrısı ilə qarşılayıb.
"Mən atam vəfat edəndən sonra heç belə sarsılmamışdım. Aydın müəllimin ölüm xəbəri məni dərindən sarsıtdı. İnanın ki, çox pis olmuşam, özümə gələ bilmirəm. Biz onu son mənzilə yola saldıq. O, adı kimi işıqlı idi, xeyirsevər idi, pozitiv idi. Siz onun dəfn məraimində olsaydınız, tələbələrinin necə ağladığını gözünüzlə görərdiniz. Aydın Dadaşovun vəfatı doğrudan da Azərbaycan incəsənəti üçün böyük itkidi. Onun hər bir kitabı, elmi əsəri gələcəkdə kino sahəsi üzrə yetişəcək mütəxəssislər üçün bir mayak olacaq. Azərbaycan Dövlət Mədəniyyət və İncəsənət Universietetinin kinoşünaslıq kafedrasında Aydın müəllimlə 15 il bir kafedrada işləyib, bir otaqda oturmuşuq. Mənim onun haqqında o qədər xatirələrim var ki, bəlkə bir kitaba sığmaz. Çox xeyirxah adam idi. Bilirsiz ki, müdafiə ərəfəsində adam çox gərgin olur, kənardan maneə törədirlər, sənin yazdığın işi biri bəyənir, biri bəyənmir. Aydın müəllim müdafiəmdə mənə böyük dayaq oldu. Onun bir sözü vardı:"Möhkəm ol". Bu sözü qulağımda sırğa eləmişəm. Aydın müəllimdə dəyərləndirdiyim bir xüsusiyyət də vardı. O çox ədalətli adam idi. Həmişə tələbənin haqqını müdafiə edirdi. Bəlkə də heç kəs Aydın müəllimi məndən yaxşı tanıya bilməz. Çünki biz 15 il bir otaqda oturub, ünsiyyətdə olmuşuq. Tələbələr başqa müəllimin dərsindən çıxıb gəlib Aydın Dadaşovun dərsində iştirak edirdi. Onun 70-ə qədər elmi kitabı, 300-dən artıq elmi məqaləsi var. Aydın müəllim çoxlu sayda dərsliyin müəllifidir. Onun vəfatı işlərinin çoxunu yarımçıq qoydu. Əslində o, Azərbaycan incəsənəti üçün daha çox işlər görə bilərdi. Sonuncu kitabı mart ayının əvvəllərində çapdan çıxmışdı, dünya kinosu ilə bağlı idi. Deyirdi ki, indi də Şərq və Qərb kinosu haqqında əsər üzərində işləyir. O, işlərini tələsə-tələsə görürdü, yubanmaq istəmirdi. Sanki öləcəyini əvvəlcədən hiss edirdi. Ona görə də davamlı olaraq yazırdı. Onda yumor hissi çox güclü idi. Həyat doluydu. Bizi heç vaxt qara geyinməyə qoymazdı. Hansı gün qara geyinsək, bizi danlayırdı ki, qara bədbinlik gətirir, geyinməyin, əlvan paltarlar geyinin.
Bir dəfə baş verən hadisəni heç unuda bilmərəm. O bilirdi ki, mən kinoşünaslıq kafedrasından aktyorluq kafedrasına keçmək istəyirəm. Birmənalı olaraq mənim ora keçməyimə razı deyildi. Bir dəfə iclasa gedirdi, ayağa durdu, qəzəl deyə-deyə otaqdan çıxanda mən də onun arxasınca çıxdım. Məni görüb dedi ki, Zülfiyyə, mən səni kinoşünas edə bilmədim, sən məni bədii qiraətçi etdin. Onunla bağlı o qədər maraqlı xatirələr var ki..."
Z.Eldarqızı bildirdi ki, Aydın Dadaşov hətta bəzən münasibətlərə də mövzu kimi yanaşırdı. Onun dediyinə görə, A.Dadaşovun ssenari qəhrəmanları adətən özünün yaxından tanıdığı adamlar olurdu:"Onun dəfn mərasimində çox tanınmış insanlar iştirak edirdi. İnsan selinə baxanda sövq-təbii olaraq ağlımdan keçdi ki, bəlkə heç Aydın müəllim vəfat etməyib, bu dəfn mərasimi də onun ssenarilərindən biridir. Bəzən elə uydurmalar danışırdı ki, ona inanırdın. Sonra deyirdi ki, bu mənim fantaziyamdı, əsərimin süjetidir, ssenarimdi. Düşünürəm ki, kaş, ölümü də onun növbəti ssenarisi olaydı. Aydın müəllim ucaboy, enlikürək kişi idi. Tabuta baxıb düşündüm ki, ay Allah, o cür nəhəng adam bu kiçik tabuta necə sığışıb?
Aydın müəllim qeyri-adi adam idi və biz onu həmişə müşahidə edirdik. Onun işıqlı xatirəsi hər zaman qəlbimdə yaşayacaq. O, unudulmaz insan idi... özü də çox unudulmaz".
Z.Eldarqızı sonda qeyd etdi ki, A.Dadaşovun kino mədəniyyəti tarixində qoyduğu izlər zaman keçdikcə daha aydın görünəcək!
Allah rəhmət eləsin!
