(On ikinci yazı)
Sağlam düşüncəli insanları olan ölkə basılmaz ordusu olan ölkə qədər güclüdür. Çünki həyatın cövhəri, elə atalar demişkən, əşrəfi də insandır...
Əsl insan üçün tələbkarlıq bir ülfət ilğımıdır.
Necə ki, ədəbi fövqün ən üstün qatlarında ilham pəriləri olur, eləcə də Vətən sevdaları ilə ömür sürən oğullar dünyalarını dəyişdikdən sonra bəlli ki, ən uca qatlara yüksəlir, Cənnət mələkləri olurlar...
Tahirov Vüsal Mehdi oğlu da Cənnətin işıqlı fövqündə qərar tutub. Ətrafındakı işıqlar onu daha gur ilğımlarla əhatələyib. O, tədrici inkişaf və zəruri proseslə bu gün hamının sevimlisi olmaq haqqı qazanıb. Əgər belə olmasaydı, onun qəhrəmanlığı bizi bu qədər heyran etməzdi...
Vüsalın hələ körpəlikdən canında bir mübarizlik ruhu var idi. Böyüdükcə daha çox vətənpərvərlik hisləri ilə doldu, özünü bir Vətən sandı...
Hər insan yaşadığı, təqdir etdiyi, müxtəlif çırpıntılara məruz qoyduğu ömür qədər təriflənir. Bu qəlibdə hərə bir surət yaradır. XTQ giziri, qəhrəman kəşfiyyatçı Vüsal Tahirov da hazırda hamımızın diqqətində məhz bu görkəmdə, bu obrazda, bu surətdə məna tapır. Vətən sevgisi bu Obrazın həyatını, taleyini və işıqlı əməlini aydın dəlillərlə göstərir və bu sevgi bizdə Vüsal kimi olduqca mükəmməl bir insan haqqında qəti fikir yaradır...
Vüsalın Vətən uğrunda göstərdiyi qəhrəmanlıqları nəzərdən keçirmək kifayət edər ki, onun coşqun həyat qaynarlığına, ürəyində qabara çevrilən torpaq acılarına şahidlik edək. O, Vətən naminə zəhməti müqabilində nəsillər üçün yollar açıb, bu gün və gələcək illərdə də o yoldan çox nəsillər keçəcək...
Bu anlamda çalışmışıq ki, üzərində ciddi-cəhdlə işlədiyimiz bu kitabda Vüsal Tahirovun doğru-dürüst, gerçək əzəmətli Obrazını yaradaq, heç bir (ifrat) təfərrüata varmayaq...
Əsas odur ki, Vüsal Tahirov hər kəsin qəlbində dərin izlər buraxıb, xoş xatirələr onu daim yaddaşlarda tutacaq.
Və nəticə etibarilə, onun Vətən sevgisi bugünkü və gələcək nəsillərə bir görk, bir nümunədir.
Arada düşünürük ki, aşağıdakı şeiri Vüsalın şəhadətinə ithaf kimi təqdir edə bilərik:
***
Salam, xınalı tabut -
Xoş gördük, çöhrəsi
işıqla dolu salxım söyüd!
İcazə ver, bu gecə
Alayarımçıq duyğuların
ən üst qatına qalxım, söyüd.
Ay gecədən küsüb, gecə də məndən,
Bir dilsiz-ağızsız adam kimiyəm,
Elə bil üstümdən tramvay keçib.
Sənə könül verdiyim vaxtdan
neçə həftə, neçə ay keçib.
Bilirsən, mən bir səssiz qataram.
Əzabı bir xurcun zinət kimi
kürəyimə çatıb yanından ötərəm.
Söylə, hanı tabutuna
xına yaxdığın o cəsur oğlan?
Yoxsa şəhid oldu?
Gülümsə acı baxışlarıma,
Yanğısı vücud üşüdən surətimə.
Səndən yan ötdüm o vaxt,
Elə bildim, gözü tox adamın
Sevgisi də tox olur...
Eh, belə nanəciblik çox olur.
İndi mən səndən betər şəkildəyəm.
Səndən gözəllik sallanır,
Məndən iztirab kölgəsi.
Salam, salxım söyüd,
Sənə təsəlli olmaz qoca vaxtımın
Gecikən etirafları.
İcazə ver, tabutuna xına yaxdığın oğlanın
məzarı önündə ağı deyim,
sonra səndən o yanda acı çəkən
uca məqama qalxım, söyüd...
Vüsal, Tahirovlar ailəsinə Ay kimi doğdu, Vətən səmasına günəş kimi nur ələdi...
Xocavənd və Şuşa uğrunda göstərdiyi peşəkarlığa, mərdliyə, şücaətə görə, həm də xidməti vəzifələrini və hərbi hissə qarşısında qoyulmuş tapşırıqları yerinə yetirərkən fərqləndiyi üçün Ali Baş Komandan cənab İlham Əliyevin müvafiq sərəncamları ilə orden və medallarla təltif edildi. Bu təltiflər də Vüsalın Vətən sevdalı günəşi oldu. Yeniyetmə və gənc çağlarında dediyi kimi, Vətən ona oğul dedi, o, da mamır olub vətənin qayasında bitdi...
Vətən uğrunda gülə-gülə, sevə-sevə şəhid oldu Vüsal. Onun Vətən sevdası da elə bu idi. O, (yuxarıda dediyimiz kimi) hələ məktəbli ikən Vətən oğlu olmaq barədə düşünür, ruhən Vətən daşında mamır olmaq səadəti yaşayırdı.
Vüsalın Vətən hissi sanki onunla birgə doğulmuşdu. Bəlkə də şəhid olarkən könül verdiyi arzu və istəklər içindən əbədiyyət nəğməsi kimi püskürdü...
Təəssüf ki, Vüsal Zəfər qoxusunu dada bilmədi. Hansı ki, o, hər döyüşdən-döyüşə atılanda bu qoxunu yaralarına məlhəm bilirdi... Elə içindəki qisas hissini də bu qoxu ilə dağıdırdı...
Tarixən şəhid adı xalqımız üçün şərəfli, uca ad, əlçatmaz məqam olub; çünki oraya yüksələnlər Allahın lütfü ilə mükafatlanırlar...
Bir müharibədə minlərlə insan döyüşür, fəqət onların hamısına şəhidlik qismət olmur. Deməli, yalnız Allahın müqabil bildiyi şəxslər bu yüksək məsuliyyəti üzərlərinə götürür, bu şərəfli ada ucalırlar.
Kitabımızın Baş Obrazı, Vətən müharibəsi şəhidi Tahirov Vüsal Mehdi oğlu da o zirvədə qürurla, şərəflə qərar tutur. O, arzusuna çatdı. Şərəfi, şanı, əzmi və fədakarlığı ilə şəhidlik adlı zirvənin ən uca məqamlarına yetdi, orada əbədi məskən saldı. İndi o, hər gün qərar tutduğu ucalıqdan Vətən adlı ziyarətgahı seyr edir, onun şərəfinə, namına sadiqlik göstərir…
Vətən də Vüsal Tahirovu - öz şərəfli oğlunu uca tutur, hər gün onu bağrına basır, düşmənə layiqli cavab verdiyi üçün ona minnətdarlıq edir.
Əlbəttə, uğrunda Vüsal kimi oğulların şücaət göstərdiyi Vətən daim xoşbəxtdir, daim şərəflidir.
Biz dəfələrlə demişik; övlad şəhid olanda daha çox valideynlər onunla birlikdə cismən ölürlər. Vüsalın ata-anası da onunla birlikdə cismən şəhid olublar. Nə qədər arzuları, xoş niyyətləri var idisə, hamısı göz yaşlarına bülənd olduğu üçün nəmdir. İndi heç bir təsəlli, heç bir təltif, ya mükafat, ya da hansısa bir yazı, elə üzərində sevgi ilə işlədiyimiz bu kitab da Vüsalın valideynlərinə sakitlik – rahatlıq verə bilməz. Onlar üçün açılan hər bir sabah, düşən hər bir axşam Vüsalın şəhid olduğu gün kimi təcəlla edir...
Vüsalın, eləcə də bütün şəhid oğulların xatirəsini təqdir etmək üçün bir təsəllimiz var: “Onlar xalqımızın yaddaşında dərin yer tuturlar...”.
(Ardı var)
Hikmət Məlikzadə
