Novxanı çimərliyindəki keçmiş "My beach" istirahət mərkəzi "My beach by Niyam Salami" olandan sonra qiymətləri fantastik dərəcədə qaldırıb.
Adi çoban salatının kiçik bir qabı 6 AZN, ət qutabının biri 3, göy qutabı 2 AZN, üskük boyda saxsı qabda qatıq 3 AZN, qazsız 1 litirlik sirab suyu 3 AZN, əgər kola, fanta da içmək istəsən kiçik banka 5 AZN, bir neçə tikə ağ çörək 1.5 AZN və sair. Deyək ki, qutabları əziyyət çəkərək hazırladıqları üçün istənilən qiyməti qoymaq olar. Sirabın, fantanın, yəni hazır olaraq alınan qidaların belə qiymətə hesablanmasının heç adı yoxdur. İnsafən, oturan kimi xidmətçilərin ilk sualı bu olur ki, qiymətlərdən xəbəriniz varmı? Təsəvvür edin ki, 2-3 nəfərlik tərkibdə yalnız qutab yesəniz, hərəyə azı 15 qutab hesabı ilə 135 manatınız tək qutaba gedəcək. Hələ kabablar, içkilər və sair də əlavə olunsa, heç yaxına getməyə dəyməz. Hələ bütünlüklə yekun hesabda musiqi və servisə görə əlavə 10 faiz də artıq alınır. Məsələn, əgər 90 manatlıq qutab və ya kabab yedinsə, əlavə 9 manat servis və musiqiyə haqq ödəməlisən. Gündüz saatlarında şou musiqi olmasa da, fərqi yoxdur, musiqiyə görə 5 faiz əlavəni ödəməlisən.
Başa düşürük ki, burası bazardır, restoran, bar və sair kimi iaşə yerlərində hər kəs istədiyi qiyməti qoya bilər. Amma, lakin...
İmkanlı, varlı adamlarla yanaşı sadə və imkansız adamların da belə yerlərdə hərdən oturmaq könlündən keçir axı... Onlar nə etsin?
Həm də ki, dəniz kənarlarında belə restoranların tikintisi altına alınmış ərazilər axı ictimai mülkiyyətdir? Kimsə deyə bilməz ki, bu ərazi mənə babamdan qalmışdı və yerində restoran tikdiyim üçün istədiyim xidmət haqlarını "oxuya" bilərəm, imkansızlıq üzündən kiminsə bura gələ bilməməsi mənim problemim deyil və sair... Belə sahibkarların bu restoranları hansı vəsaitlə, kimin himayəsində tikdirdiyi niyə də araşdırılmasın? Ən azı uzaqdan belə restoranlara həsrət-həsrət baxmaqdan başqa nəyəsə imkanı çatmayan kasıb fəqirin belə sualları səsləndirmək, vətəndaş araşdırması aparmaq imkanları var. O soruşa bilər və haqlı da soruşa bilər ki, bu retoranın sahibinin nəyi məndən üstündür ki, mənim heç yaxın düşə bilmədiyim bu dəniz sahilində o böyük restoran tikdirə bilib. Başqa hallarda 5 daşı, iki vedrə palçığı daşıyıb bu yerlərə tökmək mümkün deyil, icra məmuru gedəcək, bələdiyyə gələcək, sonda da "fövqəladələr" gəlib "qanunsuz tikili" deyib verəcəklər buldozerin ağzına... Ancaq bu cür fantastik qiymətlər oxuyan restoran sahibləri maneələri çox rahat keçir, hələ elələri də var ki, vətən üçün düşmən qarşısına çıxıb vuruşmaq lazım olanda isə övladlarını həmin asan qaydalarla ölkədən çıxara bilirlər.
Novxanıdan Sumqayıta qədər dənizin bütün kənarları restoranlardır. "Min bir gecə" nağıllarındakı kimi, elə də romantik adlar veriblər ki... Çox nadir hallarda milli adlar görərsən. Bircə "Nəmrud", "Firon" kimi adlar hələ yoxdur.
Dənizə düşmək üçün mütləq bu restoranların "qapısını döyüb" keçməlisən. İnsafən səni saxlamazlar, ancaq maşını dayandırmaq pulludur.
İnsanlar yenə soruşur ki, mən hamımızın sərvəti olan dənizə düşmək üçün niyə hansısa restoran sahibinin "saqqalının altından" keçməliyəm?
Suallar çoxdur. Hamısı da öz cibindən başqa heç nəyi düşünməyən talançı restoran sahiblərinin üzündən...
Stalin bir dəfə Abxaziyada dənizkənarı restoranda asatrin kababı yeyir. Təbii ki, ondan pul istəyən yoxdur, ancaq hər halda restoranın direktorunu çağırtdırıb kababın qiymətini soruşur, deyirlər 10 manatdır. Belə müqayisə etmək olar ki,o zamam 10 manata balıq kababı indi bir litirlik qazsız sirabın 3 manata satılması kimi imiş. Stalin tapşırır ki, kabab 3 manatdan baha olmasın. Deyilənə görə, Stalin ölənə kimi o restoran balıq kababını 3 manatdan baha satmayıb...
İlginc deyilmi?
Ancaq Novxanı və digər yerlərdə dənizkənarı restoranların kimlərə məxsus olduğunu araşdırmaq olar və lazımdır...
Əli Turabov
