Vüsalə Ağabəyli: “Nədənsə, son dövrlər hədəf müəllimlərdir”
Müəllimlərin attestasiyası, sertifikasiyası keçirilir. Bununla bağlı bir məsələ ictimaiyyətdə geniş müzakirə olunur ki, bu ölkədə müəllimlərdən başqa sertifikasiyaya, attestasiyaya cəlb ediləsi digər sənət, peşə sahibləri yoxdurmu? Nə baş verir ki, hamı müəllimlərin attestasiyasının, sertifiasiyasının üstünə düşüb? Bu ölkədə başqa sahələrdə işləyənlər yoxdur, attestasiyasının, sertifikasiyasının keçirilməsi lazım deyil?
Elm və Təhsil Nazirliyi müəllimlərin üstünə düşüb ki, mütləq bu prosesdən keçməlidirlər. Yəqin sabah da unuversitet müəllimlərini bu prosesə cəlb edəcəklər.
Mədəniyyət naziri Adil Kərimli də “bu ayın sonunda musiqi məktəblərində çalışan müəllimlərin attestasiyası həyata keçiriləcək. Musiqi və incəsənət məktəblərində keyfiyyətin yüksəldilməsi bizim üçün prioritetdir” deyib. İndi də musiqi məktəblərində işləyən müəllimlərin attestasiyasına başlanacaq. Sertifikasiyanın hədəfi təkcə müəllimlər olmalıdır? Vergi, gömrük, iqtisadiyyat, maliyyə, əmlak orqanlarında işləyənləri niyə sertifikasiyadan, attestasiyadan keçirmirlər? Bu sahələrin işçilərini niyə bu prosesə cəlb etmirlər? Bu sahələrin işçiləri niyə bu prosesdən kənarda qalır?
Bəzi sahə nazirləri sanki müəllimləri hədəfə alırlar və onların işlərini çətinləşdirirlər.
“Bəlkə bu sertifikasiya da bir silahdır?”
Filologiya üzrə fəlsəfə doktoru Vüsalə Ağabəyli “Bakı-Xəbər”ə şərhində təəssüflə bildirdi ki, bütün mənfiliklərin kökü müəllimlərdə axtarılır. “Biz XXI əsrin təlim metodları ilə XX əsrin müəllimlərini necə mühakimə edə bilərik? Uzun müddətdir, müəllim imici cəmiyyətdə o qədər gözdən salınıb ki, bütün mənfiliklərin kökü müəllimlərdə axtarılır.
Detallı şəkildə təhlil olunsa, hansı peşə sahiblərində mənfi xüsusiyyətlər yoxdur ki?! İnsanın mənfi xüsusiyyətləri onun peşəsinə görə deyil, vicdanına görə dəyişir. Bir insan yaxşı insandırsa, vicdanlıdırsa, ədalətlidirsə, o müəllimdirsə yaxşı müəllim, həkimdirsə yaxşı həkim, vəkildirsə yaxşı vəkildir. Bütün riyakarlıqlar, xainliklər, ədalətsizliklər insan adlı canlıya məxsusdur, hər kəs içindəki şeytanı özü idarə edir. Müəllim bu cəmiyyətin qurucusudur. Təbii ki, yenə deyirəm, vicdanlı müəllim, qabiliyyətli müəllim. Təkcə müəllimləri deyil, istənilən peşə sahiblərini zaman-zaman təkmilləşməyə cəlb etmək, peşəkar keyfiyyətlərini inkişaf etdirməyə çalışmaq müsbət göstəricidir. Lakin nədənsə, son dövrlər hədəf müəllimlərdir, sertifikasiyaya cəlb olunub aşağı bal toplayan müəllim hansı təhsil sisteminin yetirməsidir? Bəs onda bu oyun nəyə lazımdır? Differensiallaşma motivasiya üçün önəmlidir, demotivasiya üçün yox.
Musiqi məktəblərində yaşı təqaüd yaşına çatmış, hətta bir neçə ayı, bir ili qalmış illərin müəllimləri də var ki, bilmirlər diqqətlərini dərsə cəmləsinlər, yoxsa sertifikasiya strategiyasına. Ümumiyyətlə, yaşı 60-ı adlamış müəllimləri hansı məntiqlə və kimlərin təklifi ilə sertifikasiyaya cəlb edib təzyiq göstərməyə çalışırlar? Biz XXI əsrin təlim metodları ilə XX əsrin müəllimlərini imtahan edə bilərik? Hansı haqla? Həmin müəllimləri çalışdıqları 30-40 il ərzində bircə dəfə də olsa təkmilləşdirmə kurslarına cəlb etmişik? Həmin müəllimlərə hansı imtiyazları, nəyi vermişik ki, indi nə tələb edirik?”
V.Ağabəylinin sözlərinə görə, bu prosesdə ən çox sarsılan, ümidi qırılan yaşı 60-ı keçmiş müəllimlər olur ki, onlar bu gərəksiz işlərdə problemlə üzləşirlər: “Mən yaşı 60-ı keçmiş müəllimləri niyə xüsusi vurğulayıram, çünki digərləri cavandır, sertifikasiyada hansısa problemlə üzləşsələr təhsildən üz döndərib satıcı işləyəcəklər və ya ixtisas dəyişəcəklər, bəs yaşlılar? Ölkəmizdə onsuz da ildən-ilə uzunömürlülərin sayı azalır, təqaüd yaşına çatanları da bu cür təzyiq altında saxlamaq kimə xoşdur bəs? Bəlkə bu sertifikasiya da bir silahdır?
Müəllimə qarşı edilən bu cür ədalətsizliklərin nəticəsi olaraq, bu yaxınlarda hansısa rayonda müəllimin mobil telefonu şagirdlər tərəfindən qırıldı və narahatlıq duyulmadan hətta ismarıc da yazıldı. Bu aqressiyanın səbəbi də cəmiyyətdir, müəllimini ayaqlar altına alan və sonra ondan gələcək tələb edən cəmiyyət. Biz cəmiyyətdəki boşluqları düzəltmək üçün niyə yalnız müəllimi hədəf seçmişik? Bəs o müəllimə diplomu kim verib?
Ən azından, millət olaraq, az-maz qalan dəyərlərimizə sahib çıxmalıyıq, böyüyə hörməti, kiçiyə qayğını qorumalıyıq. Bəli, pis müəllimi, pis həkimi, pis hakimi birmənalı olaraq qınamalıyıq. Savaddan da öncə insanın xisləti dayanır”.
İradə SARIYEVA
