Aydının vəfalı iti gecə-səhərə uladı. Hərbçi yoldaşları Aydının itinin aramsız ulamasından narahat oldular. Deyirlər it ulayanda sahibinin başına bəla gəlir. Aydın ilk dəfə olaraq itinin üstünə acıqlandı. İt quyruğunu qısaraq Aydının ayaqlarına sığınıb dili ilə sahibinin ayaqqabısını yaladı. Aydın itinin başını sığalladı:
- Niyə ulayırsan? Niyə düşməni duyuq salırsan?
Yumşaq səslə dediyi bu sözlər iti daha da hərəkətə gətirdi. O, Aydının ətrafında hərlənir, ayağı ilə yeri eşir, sahibini kənara itələyirdi.
Dan yeri sökülürdü. Arabir quşların da səsi eşidilirdi. Onsuz da düşmən farağat durmurdu, gecə-səhərə atmışdılar yenə.
Aydının ürəyinə nə isə dammışdı. Elə bil bu gün həyatla əbədi vidalaşacağını hiss edirdi. İçində qəribə hisslər vardı, nə qədər baş sındırsa da, bu hissləri müəyyən edə bilmirdi. O, əsgərlərindən narahat idi, onların burnunun qanamasını belə istəmirdi. Ona görə də onlara tez-tez təlimatlar verirdi. Özü bilmirdi ki, həmin gün şəhidlik onun taleyinə yazılıb...
Kürəyini soyuq tər basmışdı bölük komandirinin. Aldığı qəfil xəbərdən bir anlıq sarsılmışdı.
- Komandir, gizir Abdullayevi vurdular...
Səngərdə səs bir-birinə qarışmışdı, sanki dünya qopurdu. Xəbərdən üzülən komandir:
- Nə vaxt? Sağdırmı? Aydının həyatını xilas edin, - deyə qeyri-ixtiyari olaraq qışqırdı.
- Gizir Aydın Abdullayev şəhid oldu, komandir, Vətən sağ olsun! - deyən əsgər hönkürdü.
Komandir Aydının meyitinə tərəf qaçdı. Snayper gülləsi alnından dəymişdi. Aydının başını qucaqlayıb qəzəblə dişlərini qıcadı:
- Hər damla qanına qan alacağıq, Aydın! Düşməni məhv edəcəyik. Sənin ruhuna and içirəm.
Gizirin şəhid olması xəbəri ildırım sürəti ilə bütün hərbi hissəyə yayıldı.
Komandir onsuz da bütün gecəni yatmamışdı. Mənfur düşmən hər an təxribata əl atır, işğal etdiyi torpaqlarımızdan biz tərəfi atəşə tuturdu. Gecə möhkəm atışma olmuşdu. Atışmada düşmən tərəf daha çox itki vermişdi.
Cəsur kəşfiyyatçı olan Aydının şəhid olması komandiri əməlli-başlı üşütdü. Heç vaxt soyuq səngərdə üşüməzdi o. Fiziki cəhətdən həddən artıq güclü idi. Soyuq, boran, tufan onu qorxuda bilmirdi. Düşmənlə nəfəs-nəfəsə dayanan qəhrəman oğullara başçılıq edirdi. Əsgərləri də, gizirləri də ürəkli idi, qorxu nədir bilməzdilər. Kəşfiyyatçılarımız fəal işləyirdi. Düşmənin hər bir hiyləsindən, məkrindən, qəfil həmləsindən, hücumlarından anındaca xəbər tutub ona qarşı müqavimət göstərməyə hazır olurdular.
Aydının şəhid olması onun səngər dostlarını elə sarsıtmışdı ki, onlar nə edəcəklərini bir anlığa kəsdirə bilmirdi. Müharibə dondurulsa da, düşmən təxribatından əl çəkmirdi. Aydın və hərbçi yoldaşları da həmişə düşmən təxribatının qarşısını alırdı.
Cəsur kəşfiyyatçının ermənilərin başına gətirdiyi oyunları komandir yaxşı bilirdi. Həmişə Aydına arxayın idi. Bilirdi ki, Aydın düşmənə qarşı sərt və barışmazdır. Dəfələrlə düşmən arxasına keçmişdi Aydın, ona görə də düşməni yaxşı tanıyır, onun nəyə qadir olduğunu bilirdi. Həmişə kəşfiyyatdan qayıdanda gördüklərini hərbçi yoldaşlarına danışırdı:
- Əslində, onların elə də gücü yoxdur. Erməni xalqı indiki Ermənistan rəhbərliyindən bezib, cana yığılıb. Onlar deyir ki, biz müharibə istəmirik, bizə başqasının torpağı lazım deyil, Qarabağ torpağı Azərbaycana qaytarılsın. Bilirsiniz, erməni əsgərlərinin anaları hökuməti tənqid edir, yarıtmaz siyasətinə qarşı çıxırlar. Onlarda bizdəki kimi deyil. Əsgər öləndə onun ölümünü aylarla ailəsindən gizlədirlər. Bizdə isə şəhid olan əsgəri, giziri, zabiti yüksək səviyyədə dəfn edirlər. Erməni ordusunda heç bir ruh yüksəkliyi yoxdur, fərarilik baş alıb gedir, onlar əsgərlə çox pis rəftar edirlər. Biz bütün cəhətlərdən onlardan üstünük. Sadəcə, erməni ordusunu mafioz qruplar idarə etdiyindən, ermənilərin səsi çıxır. Özlərinə qalsa bizdən qorxurlar.
Aydının verdiyi xəbərlər əsgərlərimizin ürəyini açır, onları Vətənin müdafiəsinə daha ürəkdən bağlanmağa sövq edirdi.
Hərbi hissədə hər kəs Aydına gerçək bir qəhrəman kimi baxırdı. Torpaqlarımızı işğaldan azad etməyə günbəgün yaxınlaşdığımız zamanda Aydının şəhid olması onları yandırırdı.
Aydının nəşini adına layiq şəkildə Azərbaycan bayrağına büküb böyük təntənə ilə Bakıya yola saldılar. Hər bir əsgər, zabit Aydının dəfn izdihamına qoşulmaq istəyirdi. Hamının ürəyindən bu qəhrəman Vətən oğluna son borcunu vermək istəyi keçirdi. Çünki Aydın çoxlarının həyatını xilas etmişdi.
Aydının xidmət etdiyi hərbi hissədə sakitlik idi. Əsgərlər, zabitlər bir yerə toplaşıb susurdular. Sükut davam edirdi. Onların ürəyində, yaddaşında Aydınla bağlı o qədər xatirələr vardı ki... Amma sükutu heç kəs pozmaq istəmirdi. Susurdular... Bir qədər sonra sükutu Şakir Vahabov pozdu:
- Allah Aydına rəhmət eləsin! Əziz dostlar, bu gün ordumuz çox güclüdür. Bizim hərbi hissəmiz hərtərəfli təmin olunub. Azərbaycan xalqı bizə güvənir. İnsanlarımız bizə arxayın olub öz həyat fəaliyyətlərini davam etdirir. Biz ön cəbhədəyik, düşmən bir addımlığımızdadır. Heç vaxt ayıq-sayıqlığımızı itirməməliyik. Aydın bizimlə çiyin-çiyinə döyüşüb, qəhrəmanlıq göstərib, onun xidmətləri çox böyükdür. Şərəfli bir gizir ömrü yaşadı. Aydın Vətənə canla-başla xidmət edib, komandirlərin verdiyi tapşırıqları yerinə yetirib, düşmən həmləsinin qarşısını alıb. O dəfələrlə düşmən hücumlarının qarşısının alınmasında fəal iştirak edib. O inanırdı ki, düşmənin torpaqlarımıza uzanan çirkli əllərini tezliklə kəsəcəyik, yurdlarımızı işğaldan azad edəcəyik. Ön cəbhədə xidmət etməyi Aydın özü üçün böyük şərəf sayırdı. Elə bizim üçün də şərəfdir. Biz həmişə gizir Aydın Abdullayevi öz xatirələrimizdə yaşadırıq. Aydının şəhid olması bizim üçün çox ağır və böyük itkidir. Biz ilk növbədə öz silahdaşımızı, sıralarımızda həmişə mətin dayanmış dostumuzu, ən yaxşı gizirimizi itirmişik. Əziz dostlar, Aydın şəhid olandan sonra biz onun qanını düşməndən aldıq. Düşmən böyük itkilər verdi. Bir Aydına görə 10-15 əsgərini itirdi xain düşmən. Ön xətdə Aydınla xidmət edən hər bir əsgər Aydının qisasını düşməndən almağa çalışdı. Heç zaman şəhidlərimizi yaddan çıxarmarıq. Allah onların hər birinə rəhmət eləsin! Aydının da yeri həmişə qəlbimizdədir. O, şəxsi heyətinin daim qayğısına qalan bir gizir, post başçısı olub.
Başlarını aşağı dikib sakitcə Şakirə qulaq asan əsgərlərdən biri - Kamran Məmmədov da Aydınla bağlı xatirələrini bölüşməyə can atırdı:
- Aydın həmişə nümunəvi xidmətinə görə komandanlığın rəğbətini qazanıb, onun xidmətləri yüksək qiymətləndirilib. Düşmənə ağır, sarsıdıcı zərbələr vurduğuna görə bir neçə dəfə komandanlıq ona təşəkkür edib, onu mükafatlandırıb. Onun bizdən üstünlüyü həm də odur ki, bizim qibtə etdiyimiz şəhidlik zirvəsinə biz yox, o çatdı. Aydın haqqında danışmaq çətindir. Amma fəxr edirəm ki, onunla qardaş kimi olmuşuq, aramızda həmişə səmimi münasibət olub. Aydın burada xidmət etdiyi dövrdə hər kəsə nümunə olmağı bacarıb.
Hər kəs danışmaq istəyirdi. Çünki Aydın hamının qəlbində böyük bir xatirə qoyub getmişdi. Səngərdə çiyin-çiyinə düşmənə qarşı mövqe tutan Aydının əsgərləri də, zabitlər də onu unuda bilmirdi.
Aydınla tikəsini bölən hərbçi yoldaşlarından olan Emin Mövlanov ondan danışanda göz yaşlarını saxlaya bilmirdi. Aydının şəhid olması ona o qədər ağır təsir etmişdi ki, onu dillə demək çətin idi. Emin üzünü hərbçi dostlarına tutub Aydınla bağlı xatirələrini onlarla bölüşürdü:
- Bilirsiniz ki, mənim xidmətim onunla birgə keçib, çox yaxın olmuşuq. Mən onu səmimi, mehriban, fiziki cəhətdən sağlam, vətənpərvər bir oğlan kimi yadımda saxlamışam. Aydınla əsgərlikdə tanış olmuşduq, sonra tale elə gətirdi ki, hərbi xidmətin davamında da eyni yerə düşdük. İkimiz də ön cəbhəni seçmişdik. Aydın mənim taqım komandirim olub, mən də manqa komandiri olmuşam. Daim şəxsi heyətin mənəvi-psixoloji vəziyyətinin yüksəlməsində, döyüş hazırlığında dəstək olub. O, həmçinin, düşmən haqqında kifayət qədər məlumatlı bir kəşfiyyatçı idi. Odur ki, biz ondan bu barədə çox informasiya alırdıq. Aydın həm fiziki, həm mənəvi, həm də taktiki cəhətdən öz üzərində işləyirdi. Onun döyüş ruhu çox yüksək idi. Aydının da, başqa şəhidlərimizin də ruhu şad olsun, onların qəhrəmanlığı Azərbaycan gəncləri üçün bir nümunədir. Elə bizim üçün də. Aydın sübut etdi ki, gözünü bir an qırpmadan belə Vətən uğrunda şəhid olmağı bacarır. Bizim ön cəbhədə Aydın kimi qorxmaz igidlər xidmət edir.
Aydın əsgərlərini çox istəyirdi. O dəfələrlə düşmənin canlı qüvvəsini məhv etmişdi. Təhlükə olanda özünü qabağa atırdı. Ürəyində qorxu yox idi. Bu adam heç nədən çəkinməzdi. Əsgərlərinə deyirdi ki, biz burada əsgər, gizir deyilik, qardaşıq. Həmişə birliyə çalışırdı. Düşmən Aydından çox çəkinir, qorxurdu. Aydın deyirdi ki, ayıq-sayıq olaq və biz güclüyük, düşməni hər an məhv edə bilərik. Onun silahlar haqqında bilgisi çox yüksək idi. Əsgərləri postda olanda onlarla çox ciddi maraqlanırdı, geyimlərindən tutmuş, yeməyinə qədər diqqət yetirirdi. Hər şey öz qaydasında olmalı idi. Aydın qardaşım, biz sənin də, digər şəhidlərimizin də qisasını qiyamətə qoymayacağıq.
Əsgər və zabitlər Aydından danışdıqca danışmaq istəyirdilər. Vaxtları az, xatirələri isə çox idi. Hər kəs öz xatirəsini danışsaydı, bəlkə də günlər bəs etməzdi. 23 yaşlı gizir özündən sonra bəlkə də neçə onilliklər danışılacaq xatirələr qoyub getmişdi.
Aydının xidmət etdiyi hərbi hissə, həmişə olduğu kimi, yenə də düşmən hücumuna qarşı ayıq-sayıq dayanmışdı. Onlar Aydından yadigar qalan göyərçinlərə, bir də onun vəfalı itinə qayğı göstərir, onları yemləyir, bəsləyirdi.
Aydın Abdullayevin qısa, lakin mənalı ömrü xatirələrə hopub davam edir. O indi səngər yoldaşlarının xatirəsində yaşayır. Bu xatirələr isə əbədidir...
İradə SARIYEVA
