Uşaq - iki hecalı söz, amma həyatımıza təsirini bir ömür boyu unutmadığımız ən böyük qüvvə, dilindən, dinindən, dərisinin rəngindən asılı olmayaraq, hər kəsə ən doğma kəlmə. Sevgi, qarşılıqlı hörmətlə yanaşı, ailənin təməl daşlarından biri, hamının arzusunda olduğu, hamının olmasa da, çoxumuzun keçmişi. "Keçmiş" sözü sizi çaşdırmasın, axı hər birimiz uşaq olmuşuq. Deməli, keçmişimizlə gələcəyimiz bir medalın iki üzüdür. Yəni insanlar qocalığında uşaqlığını, uşaqlığında qocalığını yaşayır. Bu, ilahi mexanizmdir və dünyanın sonuna qədər də beləcə davam edəcək...
Kimsə yanlış bir iş görəndə "uşaqsanmı" deyirik. Heç hərdən nə üçün belə dediyinizin fərqinə varmısınız?
Uşaqlar bizə bağışlamağı, inciməyi deyil, küsməyi, bir oyuncağın sevincinə göz yaşları içində gülməyi öyrədir. Onlara görə həyatı, yaşamağı daha çox sevirik, onlara görə daha çox əziyyətə qatlaşırıq. Çevrəmizdə "Heyf ki, uşaqlar var", "Uşaqlara görə" sözlərini azmı eşitmişik? Yer üzünün mələkləri uşaqlardır, onları qorumaq üçün ilin tək bir günü yox, hər gün səfərbər olmalıyıq. Təki uşaqlar ölməsin, təki dünya uşaqların günahsız göz yaşlarında boğulmasın.
Müharibələr təkcə böyüklərin deyil, uşaqların da qanına susayıb. BMT ötən illə bağlı yaydığı hesabatında açıqlayıb ki, 2016-cı ildə Suriyada 652 uşaq münaqişə nəticəsində, daha bir neçə yüz uşaq isə dərman və tibbi yardım çatışmazlığından ölüb. Amma təəssüflər olsun ki, BMT bir şeyi hesablamayıb. Daha doğrusu, bu hesabı aparmaq üçün ürək lazımdır ki, bu da onlarda yoxdur.
Bəs, görəsən, insan qanına susayanlar hesablayıbmı ki, ölən uşağına fəryadlar içində yas tutan analar gündə neçə dəfə ölüb-dirilirlər?
Bəyanatlar, şərhlər verməyə, hesabatlar aparmağa nə var ki? Çətini bircə körpənin belə həyatı üçün qeyrət göstərməkdir və inanmıram ki, dünyanın super dövlətləri, heç olmasa bu ilin 1 iyununda - Uşaqların Beynəlxalq Müdafiəsi günündə Suriyada və digər müharibə ocaqlarında uşaqları qoruyalar...
Uşaqların üstünə bomba atanlar vaxtilə uşaq olduqlarını, yaddaşlarını, ən əsası isə insanlıqlarını itiriblər...
Bu cümlələri yaza-yaza illərin o üzündən öz uşaqlıq illərimə boylanıram. Yaddaşıma qorxu ilə, hürkü ilə yazılan sonuncu-1988-ci il deportasiyasını xatırlayıram və göz yaşları içində pıçıldayıram: "Mən heç uşaq olmadım ki, biz heç uşaq olmadıq ki..."
Xocalıda düşmən tankının tırtılları altında can verən, diri-diri odlara qalanan uşaqların ömrünün son anları kino lenti kimi gözlərimin önündən keçir. O uşaqları, onların güllələnmiş uşaqlığını bundan sonra kimsə qaytara biləcəkmi? Yox, yox! Heç kim qaytarmayacaq. Uşaq da heç nəyi və heç kimi unutmur. Onun duası Allaha daha tez çatır, çünki məsumdur...
Dünya xoşbəxt və bədbəxt uşaqlarla doludur. Bax, o xoşbəxtlər içində bu gün bizim də övladlarımız var. Təhlükəsiz, sabitliyin etibarlı qorunduğu ölkədə uşaqlar niyə xoşbəxt olmasın ki?
Öz-özlərinə xəyallarında qurduqları dünyanın içində oynayırlar. Mənim onlara baxıb fikrimdə "dağı-arana, aranı-dağa" çəkməyimdən xəbərsizdilər. Hərdən öz-özümə nəyisə pıçıldamağıma, onlara baxıb gülümsəməyimə fikir verməsələr də, bilirəm ki, arxayındılar, rahatdılar.
Nə iş görürüksə-görək, biz onları düşünürük. Onların taleyini, onların gələcəyini düşünürük.
Dünyanın mələklərini - uşaqları öldürməklə onun dağılmasını tezləşdirməyək...
Hafiz Təmirov polis mayoru
