(Beşinci yazı)
(Esse)
İçindən qəfil bir səs qopdu: “Sən hərbçi olacaqsan...”. Azacıq diksinmiş kimi oldu, gözlərini divarın bir küncündə yerləşdirdiyi kuboka, üst-üstə yığdığı idman uğurlarına dikdi, sanki demək istədi ki, bəs bunlar? O, idmançı olmaq istəyirdi, vücudunda əsl idmançı görkəmi var idi. Uğurları da az deyildi. Duruxdu: “Bəs içimdəki səs? O səs Qeybdən gəldi axı... Ən yaxşısını Qeybin Sahibi bilir”. Yenə duruxdu, bu dəfə ayıq şəkildə duruxdu: “Mən idmançı olmaq istəyirdim...”. Vücudunda ağır möhnət kimi ilişib qalmış iki cəhdin qarşısında aciz qalmışdı. Anidən anasının səsi eşidildi:
- Çayın soyuyur, Vüsal. Gəl yeməyini ye.
Səhər idi. Günəş yenicə görünürdü. Havada seyrək buludlar da az deyildi. Nədənsə zənn etdi ki, yağış yağacaq...
Süfrə arxasına keçəndə hava qaraldı. Çayı soyumuşdu, bir-iki qurtum içib pəncərəyə yaxınlaşdı. Gözlərini qaralmaqda olan buludlara dikdi. Aradan kəpənək sürəti ilə beş, ya da on dəqiqə keçdi. Gur yağış başladı. Anasının səsi gəldi:
- Ay qızım, bayırdan paltarları yığ, bu dəqiqə hamısı islanacaq.
Yağış, bir anda ətrafda nə vardısa islatdı. Gur damcılar həyətdə sanki rəqs edirdi. Bu mənzərə Vüsalı səbəbsiz narahatçılıqlardan qurtara bilmədi. İçində sanki iki qüvvə qarşı-qarşıya durmuşdu; birinin dediyi o birinin boğazından keçmirdi. Nə edəcəkdi, bilmirdi. O gün yağış da çox çəkdi, onun içindəki qeylü-qal da. Kim nə dedisə, susdu. Ya hansısa qüvvə onu susmağa vadar edirdi, ya o, özü sanki and içmişdi ki, bu gün bir kəlmə də danışmayacaq. Heç evdən də çıxmadı. Evdəkilər də onu ovuclarının içi kimi tanıdıqları üçün üstünə çox getmədilər...
Axşam necə düşdü, səhər necə açıldı, bilmədi, bir qurtum çay içdi, bir tikə də çörək yedi, gözlərini inamsız şəkildə anasına dikib dedi:
- İmtahanın nəticəsini öyrənmək üçün gedirəm, mənə dua et.
Anası narahat baxışları ilə Vüsalı süzdü:
- Ay oğul, mən onsuz da sənə dua etmişəm, qorxma, inşallah, nəticən yaxşı olar.
Vüsal anasından sanki bu sözləri eşitmək üçün dayanmışdı, evdən ildırım sürəti ilə çıxdı. Akademiyaya qədər yolu səssiz, narahat və nizamsız şəkildə qət etdi. Təəssüf ki, ona şad xəbər vermədilər. Bu xəbər anidən oldu deyə, Vüsalı dərin bir üzüntü sardı. Geri qayıtdı. Evə qədər içindən yalnız bu səs ötdü: “Sən qəbul olunmamısan...”. Ağlamamışdı, ancaq gözləri şişmişdi. Anası onu bu halda görəndə pərişan oldu. Bildi ki, yaxşı xəbərlə qayıtmayıb. Dedi:
- Canın sağ olsun, bala, əsgərlikdən sonra sənədlərini yenə verərsən, gün birgünlük deyil ha.
Vüsal gözləri ilə anasına razılıq ifadə etdi, ancaq səssiz halda, yalnız özünün eşidə biləcəyi pıçıltı ilə dedi:
- Mən içimdəki səsə qulaq asacağam. – Bir neçə saniyə susdu, dedi: - Mən hərbçi olacağam...
Uşaq deyildi artıq, anlayırdı ki, Qeybdən eşitdiyi səs onu mütləq bir həqiqətə yönəldir...
Beləcə, Vüsalı hərbi xidmətə çağırdılar. Atası, anası, bacıları, qohum-əqrəba onu böyük sevgi ilə yola saldılar. Avtobus tərpənən anda anası dedi:
- Bax, qəti narahat olma, inşallah, hərbi xidmətini sağ-salamat başa vur, sonra yenə sənədlərini verərsən.
Vüsal bu dəfə, sadəcə, susdu. Çünki ürəyini içindən gələn səsə tabe etmişdi.
Avtobuslar hərbi xidmətə çağırılanları Vüsalqarışıq götürüb getdilər. Arxada boz-bulanıq tüstü, bir də anaların narahat baxışları qaldı.
Vüsal Naxçıvandakı N saylı hərbi hissədə xidmətə başladı. İlk gündən çevikliyi, fəallığı, nizam-intizamı ilə diqqət çəkdi. Hamının hörmətini qazandı. Komandanlıq dəfələrlə onun valideynlərinə təşəkkür dolu sözlər ünvanladılar...
Bir il yarım vaxt çox tez sürətlə keçdi. Vüsalda hərb sənətinə xüsusi bir istək yaranmışdı. Ona görə də hələ ordudan tərxis olunmamışdan valideynlərinə bildirdi ki, müddətdən artıq xidmətdə qalmaq istəyir. Nə atası, nə anası, nə bacıları, nə də qohum-əqrəba onun istəyinə qarşı çıxmadılar. Bilirdilər ki, Vüsal çox ağıllı oğlandır, əgər özü bir işə “hə” deyibsə, deməli, məsləhət budur. Hamı yalnız ona xeyir-dua verdi.
Vüsal hərbi təhsil aldı, çevik fəaliyyəti onun qorxmaz kəşfiyyatçı olmasına zəmin yaratdı. Komandanlıq ona gizir rütbəsi verdi. O, müddətdən artıq həqiqi hərbi xidmət hərbi qulluqçusu kimi Xüsusi Təyinatlı Qüvvələrdə fəaliyyətə başladı. Həm də kəskin nişançı – snayperçi idi. Bir gülləsi hədəfdən yayınmazdı. Dəfələrlə təlimlərdə bunu sübut etdi.
27 sentyabr 2020-ci ildə ermənilərin xaincə törətdikləri terrorlara cavab olaraq əks-hücum əməliyyatı – Vətən müharibəsi başlandı. Vüsal kəşfiyyatçı idi deyə onu hələlik müharibəyə cəlb etmədilər. Əslində, o, müharibədən daha ağır işlə məşğul idi; kəşfiyyat aparmaq, hər dəfə də ölümlə üz-üzə gəlmək, ermənilərin hərbi hədəflərini aşkar etmək və s. onu ciddi bir çöhrəyə qərq etmişdi. O, indi adi söz deyəndə belə, üz-gözündə ciddilik aşkar qabarırdı.
Xeyli vaxt idi torpaqlarımız uğrunda döyüşlər gedirdi. Vüsal isə hələ müharibə yanğısından kənarda qalmışdı. Dəfələrlə komandanlığa yazılı müraciət etdi. Hər dəfə də əlavə vaxt itkisinə yol verirdi.
Sonuncu müraciətində qəti şəkildə dedi ki, əgər məni müharibəyə aparmasanız, bütün xidmət qanunlarını pozub özüm döyüşlərə qatılacağam.
Vüsalı tanıyırdılar... Bu səbəbdən, onun sonuncu müraciətinə müsbət cavab verdilər. Beləliklə, o, Xocavənd və Şuşa rayonları uğrunda döyüşlərə qatıldı...
Vüsal snayperi ilə erməiləri canlı hədəfə alır, hər şəhid olan bir azərbaycanlı üçün beş erməni əsgərini canından edirdi. Erməni tərəf dəfələrlə onun bu çevikliyindən, sərrast atıcılığından təşvişə düşmüşdü. Döyüşlər zamanı məqsəd sanki onu vurmaq idi, çünki hər döyüş vaxtı üstünə beş-on snayperin tuşlandığını görürdü. Lakin bu hal onu qətiyyən qorxutmur, heç narahat da etmirdi.
Bir gün... Şuşa uğrunda gedən dəhşətli bir gün... Ermənilər döyüşlərdə Vüsalı snayperlə hədəfə ala bilməmişdilər. İndi onlar üçün sanki şans yaranmışdı, Vüsalı bu dəfə mərmi yağışına tutdular. Döyüş xeyli çəkdi, erməni tərəf çoxlu itki verdi. Elə bizim döyüşçülərdən də çoxu qəhrəmancasına şəhid oldu.
Və... Tahirovlar ailəsinə məşəqqət yaşadacaq qəfil bir an. Ermənilərin atdıqları mərmilərdən biri Vüsalın yanına düşdü. Mərmidən qopan böyük bir qəlpə onu başından ağır yaraladı. İlk dəqiqələr Vüsal heç nə hiss etmədi. Hətta özü təcili yardım maşınına oturdu. Başını sarıdılar. Ancaq az müddətdən sonra o, üzünü komandirinə tutub dedi:
- Yoldaş komandir, get-gedə gözlərim zəifləyir. - Anidən susdu və məyus halda dedi: - Bax, indi artıq heç nə görmürəm.
Komandir onu qorxuya salmamaq üçün dedi:
- Əlbəttə, görməzsən, Vüsal, mən sənin gözlərini sarımışam.
Vüsalın isə başı sarıqlı idi, gözləri yox...
Mərmi qəlpəsi Vüsalı ağır yaralayan gün noyabrın 8-i idi - 8 noyabr 2020-ci il idi. Həmin gün Azərbaycan Ordusu Qələbə elan etdi. Təəssüf ki, həmin gün Vüsal qələbədən xəbərsiz, koma vəziyyətində Bakıdakı xəstəxanalardan birinə yerləşdirildi...
Aradan bir neçə gün keçdi. Ailədəki narahatlıq atanı Müdafiə Nazirliyinə zəng vurmağa vadar etdi. Axtardığı əsgərin adını, soyadını və ata adını deyəndə, ona ehtiyatla bildirdilər ki, oğlunuz Əhmədli qəsəbəsindəki xəstəxanadadır. Nitqi tutuldu, qəfil evə qayıtdı. Ailə təlaşla Vüsala sarı şütüdü. Onu tapdılar; ancaq komada idi deyə onunla danışa, ağzından bir kəlmə eşidə bilmədilər...
Əlbəttə, ağır haldır, kim belə məşəqqətə dözər ki?
Ailəsi Vüsalı görmək üçün bir neçə dəfə xəstəxanaya gəldi. Fəqət hər dəfə də onu eyni vəziyyətdə gördülər.
Vüsala xidmət edən tibb bacılarından biri onun atasına dedi ki, oğlunuz buraya gətirilən ilk günlərdə ancaq “ata” deyirdi, “ata” deyə sayıqlayırdı...
Bax, indi Vüsalın atası alışdı, yandı, sinəsində göynəyən ahı-naləni bayıra tökdü. Onun yanğısına ətrafda kim vardısa, hamısı göynədi.
Qələbədən 8 gün sonra – noyabrın 16-da xəstəxanadan Tahirovlar ailəsinə zəng gəldi: “Oğlunuz şəhid oldu...”.
Bu xəbərə nə dağ dözərdi, nə daş, ancaq insan ürəyi dözdü...
Vüsalı II Fəxri xiyabanda torpağa tapşırdılar. Beləcə, vətəni canından artıq sevən qəhrəman bir oğulun Vətən hekayəsi sona yetdi.
İndi Vüsal təkcə bir ailənin deyil, Azərbaycan xalqının övladıdır. İndi onun məzarı nəsillərin ziyarətgahıdır. İndi onun müqəddəs ruhu səmalarda – bizim bilmədiyimiz, fərqinə vara bilməyəcəyimiz ucalıqlarda bərq vurur. İndi onun ikinci adı da var: Şəhid!
Qeyd: Bəlli oldu ki, içindən qopan səs nə üçün Vüsala “Sən hərbçi olacaqsan...” deyirmiş. Deməli, Allah onu seçilmiş bəndələrindən etmək fikrində imiş...
Sən ölməz hərbçi oldun, Vüsal. Adın gələndə ermənilər qorxudan pərən-pərən düşürdülər...
Gücünün, qətiyyətinin, Vətən sevginin qarşısında baş əyir, sənə sonsuz ehtiramımızı bildiririk!
Şəhid adın, şəhid andın mübarək!
(Ardı var)
Hikmət Məlikzadə
