İnsanların varlı olmaq, heç kimdən geri qalmamaq, övladlarını, həyat yoldaşlarını bolluq içərisində yaşatmaq istəyində mənəviyyata zidd, qəbulolunmaz, qeyri-adi heç nə yoxdur.
Bu hər bir insanın təbii haqqıdır və bu haqqı ləyaqətlə, qanunları pozmadan reallaşdıranların hər cür hörmətə, hər cür təqdir olunmağa layiq olduqları heç kimdə şübhə doğurmur.
Lakin o da hamıya yaxşı məlumdur ki, imkanlı olmaq, bolluq içərisində yaşamaq üçün hətta yüksək istedadlı, çox ağıllı adamların da xeyli zamana ehtiyacı var.
Yəni, qanunu pozmadan qısa müddətdə çox pul qazanmaq, varlı insana çevrilmək olduqca çətindir, Azərbaycan reallığını nəzərə alsaq etiraf etməliyik ki, hətta qeyri-mümkündür.
Məhz bu səbəbdən ağıllı və ləyaqətli insanlar xəyallarında olan rifahı doğmaları üçün yaratmaq məqsədilə illərlə zəhmət çəkir və səbrlə arzularının reallığa çevriləcəyi günü yaxınlaşdırmağa çalışırlar.
Ancaq bir qrup insan da var ki, onlar gecəni-gündüzə qatıb çalışmadan, əziyyət çəkmədən, ən əsası qısa müddət ərzində ailəsini “yüksək rifah” səviyyəsinə çatdırmaq istəyirlər.
Təbii ki, bu halda qanunları, mənəviyyat tələblərini tapdalamaqdan, kobud şəkildə pozmaqdan başqa yol qalmır.
Qısa müddətdə var-dövlət sahibinə çevrilmək, ev, bağ, maşın və s. daşınar-daşınmaz əmlaka malik olmaq istəyənlər siyasətdə də kifayət qədərdir.
35 ilə yaxın olan siyasi fəaliyyətim ərzində xeyli sayda bu cür “siyasətçilərlə” rastlaşdım, onların evlərində “yüksək rifah cəmiyyəti” qurmaq istiqamətində “fəaliyyətlərini” ürək ağrısı ilə müşahidə etdim.
Deməliyəm ki, xüsusilə, 90-cı illərin axırlarından başlayaraq siyasətə gələn gənclər özlərindən yaşlı siyasi xadimləri təqlid etməyə, onlarla “bərabər” olmağa, hətta üstələməyə çox çalışırdılar.
Ancaq bu məqsədə öz üzərində daha çox işləməklə, daha çox öyrənməklə deyil, daha “mötəbər” görünməklə, daha imkanlı “lider” olduqlarını “sübut etməklə”nail olmağa cəhd göstərirdilər.
Əmin idilər ki, “mötəbər lider”in mütləq ən azı Əli Kərimli səviyyəsində xidməti maşını, guya ictimai əsaslarla işləyən cangüdənləri, onları mindirdiyi əlavə maşınları, köməkçiləri, trol ordusu və s. olmalıdır.
Bütün bunlara nail olmaq üçün səni böyük, ən azı perspektivli siyasətçi sayan cəmiyyətin, onun imkanlı hissəsinin yardımına ehtiyac var.
Ancaq başqa bir reallıq da bundan ibarətdir ki, cəmiyyət nə istedadlı siyasətçilərə, nə də siyasətə təsadüfən, anlaşılmazlıq nəticəsində atılmış kəslərə dəstək vermək istəmir.
Məhz bu səbəbdən “Siyasi partiyalar haqqında” yeni qanuna uyğunlaşmaq əksər siyasi partiyalar üçün son dərəcə çətindir, daha doğrusu mümkünsüzdür.
Məhz qısa müddətdə varlı, mötəbər siyasətçi sayılmaq istəyindən Azərbaycanda 90-cı illərin sonlarından başlayaraq siyasi dələduzlar “törəməyə” başladı. Bu “filankəsin partiyasıdır”, “mən filankəs müəllimlə yaxınam” kimi yalanlar uyduran partiya liderləri qısa müddətli də olsa məqsədlərinə nail oldular.
Nəticədə dələduzluq yolunu seçən partiyalara üzv yazılmaq istəyənlərin çoxsaylı ərizələri, bəzi sədrlərin ciblərinə isə “vəzifə həsrəti” ilə yananların pulları “axmağa” başladı.
Bəzi partiyaların sədrləri isə nisbətən xırda dələduzlar kimi fəaliyyətlərini Azərbaycan ərazisi ilə məhdudlaşdırmaq istəmədilər, dünya miqyasına çıxdılar və “mühacir biznesi” kimi həm yeni, həm də daha gəlirli “dələduzluq sahəsi” meydana çıxardılar.
Ancaq bəzi məşhur peşə sahiblərinin “aşkaraçıxma müddəti” ilə bağlı atalarımızın hökmü burda da özünü göstərdi və siyasi partiya liderlərinin yalanlarının ömrü “40 gün”dən artıq olmadı.
“Filankəsin partiyası” yalanı ilə şişən partiyalar “sabun köpüyü” kimi partladılar və əvvəlki miskin durumlarına qayıtdılar.
Partiyalarını “işə düzəltmə” bürolarına çevirən bəzi sədrlər aldıqlarının ən azı əsas hissəsini geri qaytarmaq məcburiyyətində qaldılar.
Qaytara bilməyənlər içərisində çox təəssüf ki, həbs olunanlar və məhkəmənin hökmü ilə məhkum olunanlar da oldu. “Mühacir biznesi”nin yaradıcıları isə ifşa olunsalar da qibtə olunacaq “qırmızılıq” nümayiş etdirərək dirəniş göstərməkdə davam edərək vəziyyətdən çıxacaqlarına ümid edirlər.
Bu günlərdə Azərbaycan Yüksəliş Partiyasının sədri Anar Əsədlinin həbs edildiyini, Oqtay Qasımov və İlham Hüseynovun şikayətləri əsasında onun barəsində Cinayət Məcəlləsinin 178-ci (dələduzluq) maddəsi ilə cinayət işinin başlanıldığını eşitdim.
Nisbətən gənc siyasətçilərdən sayılan Anar Əsədlinin həbs olunması və “dələduzluq” ittihamı ilə haqqında cinayət işinin başlanması qətiyyən xoşagələn hal deyil.
Eyni zamanda bəzilərinin partiya sədrini “siyasi məhbus” elan etmələri hər cür ciddilikdən uzaq davranışdır və bu cür iddialarla çıxış edənlərə “başucalığı”, Anar Əsədliyə isə “xeyir” gətirməyəcəyi əvvəlcədən məlumdur.
Çünki Anar Əsədli heç vaxt kəskin müxalifət mövqeyində olmayıb və onu nəinki hakimiyyət olimpinin zirvəsində olanlar, heç orta vəzifəli məmurlar belə tanımayıblar.
Olsa-olsa Prezident Administrasiyasında bir-iki nəfərin tanıdığı və iqtidar üçün heç vaxt, heç bir təhlükə təşkil etməyən partiya sədrini hakimiyyət nə üçün həbs etməli və özünə problem yaratmalıdır?
Heç kimə sirr deyil ki, Azərbaycanda hakimiyyətə qarşı ən kəskin, bəzi hallarda hətta düşmən mövqeyində dayanan siyasi partiya sədrləri Arif Hacılı və Əli Kərimlidir.
Onlar heç bir təhlükə hiss etmədən öz “fəaliyyətlərini” davam etdirirlər və heç kim onları həbs edib, “siyasi məhbusa” çevirməyi ağlına belə gətirmir.
Digər tərəfdən, tutaq ki, hakimiyyət Anar Əsədlini özünə “çox ciddi rəqib” gördüyündən, onun dərin savadından və böyük natiqliyindən “çəkindiyindən” belə bir addım atmaq qərarına gəlib.
Bu halda “işverən” qismində bu işdə ad çıxarmış “peşəkarları” qoyub Əbülfəz Elçibəyin köməkçisi Oqtay Qasımovu qabağa vermək nə dərəcədə ağlabatandır?
Onu az-çox tanıyanlar içərisində təmizliyi, dürüstlüyü heç kimdə şübhə doğurmayan Oqtay Qasımov belə bir şeyə razılıq verib, kiməsə “böhtan atmaqla” illərlə qazandığı hörməti yerlə bir edərmi?
Sonda mən üzümü bir daha Anar Əsədlini “siyasi məhbus”a çevirmək istəyənlərə tutaraq məsləhət görərdim ki, imkan daxilində onun borclarını qaytarmaqla həbsdən qurtarmağa çalışsınlar.
Əks halda nə onu bu “bədnam” maddə ilə məhkum olmaqdan xilas etmək, nə də “siyasi məhkum” iddialarına daxildə və xaricdə kimisə inandırmaq mümkün olmayacaq.
Abutalıb Səmədov
