Xəyalımda Allahın yaratdığı, gözlə gördüyüm və görmədiyim nə varsa hamısı ilə həmsöhbət olmuşam-ağacla, güllə, çiçəklə, su ilə, küləklə. Bircə torpaqla danışanda kövrəlmişəm və kimsə göz yaşımı görməsin deyə qucaqlayıb, gözümü sinəsinə sıxmışam.
Torpağın gücü də, sevgisi də o qədər böyükdür ki, onu dillə demək çətindir. Yer üzündə yaradılmışlar üçün onun yetirdiyi nemətləri demirəm hələ. Kaş ki, torpaqdan yaranıb torpağa dönənlərin çoxu elə torpaq ürəkli olaydı, sevgini, ruzini, bərəkəti paylaşmağı bacaraydı.
Bu fikirləri niyə yazdığımı bilmirəm...
İnanaraq bildiyim budur ki, ürəyimdəkiləri üzümüzə gələn yaza danışsam, onu qızıl dən kimi torpaqda göyərdib məni sevindirmək istəyəcək...
Yaz fəsli ana təbiətin toy vədəsidir. Özünə gəlinlik paltarı biçən çiçəklərin səsini çoxumuz eşidə bilməsək də, könül adamları, yaz sevdalıları onların anamız torpağa nə pıçıldadığını yaxşı bilir. Gəl baharım, gəl. Könlümü sənə açmaq üçün çox darıxmışam. Gəl və bu daşlaşmış şəhərdəki hay-küyün içində içimdəki sükutu poz. Gəl bizi Lələtəpəyə apar. Göylərində şəhid ruhlarının üçrəngli bayrağımızı qaldırıb vüqarla yer üzünə baxdığı, qanımız bahasına aldığımız böyük torpağımızın kiçik payına apar.
Bu bahar düşmən gülləsindən qurtulan Cocuq Mərcanlıya da bir başqa biçimdə gəlir. Nə yaxşı ki, yazdan əvvəl o yurda həsrət qalan soydaşlarımızın ayağı dəydi. Geri alınan hər qarış torpaqda yaşamaq üçün, yurd salmaq üçün dizimizdəki təpəri, gözümüzdəki nuru, qolumuzdakı gücü və boğazımızda düyünlənib qalmış qəhəri də səfərbər etmişik. Böyük qayıdışın başlanğıcıdır, millət, biz qayıdacağıq. Qayıdacağıq ki, bu yaz sönmüş ocaqları yandıraq və üzümüzə gələn aylara, illərə qor saxlayaq. Bir də könlümüzü sönməyə qoymayaq...
Qanadlı sözlərimi içimdəki qəfəsdən açıb buraxmışam. Hər gün xəbərləri izləyirəm, xüsusən də cəbhə xəbərlərini. Düşmənin təxribat törətməsi, atəşkəsi pozması bundan sonra vecimizə deyil, çünki bu onun son nəfəsindəki çabalarıdır. Qorxmuruq, Ordumuz var, Oğullarımız var...
Cocuq Mərcanlıda axtarışlar zamanı çıxarılan minaların yerində göyərən yaşıl otları görmüsünüzmü? Dəniz çirkabı sevmədiyi kimi, torpaq da insan əlilə düzəldilmiş hər nə varsa onu qoynundan kənara tullayır.
Birdən hardasa mina partlasa, bilin ki, yazın nəfəsini duyub torpaqdan güc alan otun, bir gül toxumunun ürəyinin istisinə, azadlıq istəyinə dözməyib və partlayıb. Təbiət qoynunda gül, çiçək, ağac istər, top, tüfəng, mina, dəmir parçaları yox...
Ancaq oğul itirmiş anaların ürəyinə bu il yaz gəlməyəcək, bu il onların gül çöhrələrində payız fəsli, saçlarında isə qar olacaq, qış olacaq.
Həsrət qaldığımız yurd yerlərinə bizsiz bahar gəlməz. Orda həmişə qış fəslidi. Yurdu yiyəsinin nəfəsi qızdırar, yadın yox.
Gəl baharım, gəl, yurduma sülh və əminamanlıq gətir. Gəl, aşıqlar:
Yenə bahar gəlib çölə-çəmənə,
Dağlarda-daşlarda yaz havası var.
Açan çiçəklərdə, uçaq quşlarda,
Sevən ürəklərdə naz havası var
- deyib gümüş telli sazın zilini-zil, bəmini-bəm edib səni qarşılamağa çıxsınlar. Gözəl yazım, çayların selində, sünbüllərin telində, günəşin gülən gözündə, ilıq nəfəsində gəl...
Hafiz Təmirov polis mayoru
