Azərbaycanda qəzet bolluğudur. Bu da dövlətin vətəndaşlarına yaratdığı bir imkandır. İstəyir ki, hamı sözünü açıq deyə bilsin. Biz isə yaradılan gözəl imkandan düzgün istifadə edə bilmirik. Yeri gələndə oxumaq arzusunda olduğumuz hər hansı qəzeti 10 günə əldə edirik.
Mənə qəzet lazım olanda Lənkəran şəhərinə düşürəm, bu da 10 manata başa gəlir. Çünki yaşadığım Bradi kəndində ictimai nəqliyyat yoxdur, kənar sürücülər də bundan istifadə edərək 2 manatlıq yolu 10 manata gedirlər. Doğrudur, rayonda idarə rəhbərləri bəzi qəzetlərə abunə edilir. Onların da gözləri puldan başqa heç nəyi görmür.
Şəhər mərkəzində qəzet bolluğu yaxşı görünür .Həm də köşklərdə qalaq-qalaq satılmamış qəzetlər ziyandan savayı şey deyil. Qaldı ki, dediyim bolluqdan rayon kəndlərinə zərrə qədər də pay düşmür. Demək olar, kənd sakini indi qəzet oxumaqdan tam mərhumdur. Amma mənim atam Oruc Əliyev sovet vaxtı poçtalyon işləyirdi, evbəev gəzib qəzet paylayırdı. Açıq desək, bəzilərini çıxmaq şərtilə, şəhər yerində qəzetə o qədər də maraq göstərmirlər. Kəndlərdə isə əksərən yaşlı adamlar yaşayır, onlar üçün qəzetsiz keçinmək çox ağırdır. Həvəs olduğu halda kənd yerində qəzet əldə etmək müşkül məsələdir.
Səbəb? Kənd poçtalyonları çoxdan yığışdırılıb, burada şəhərlər kimi köşklər də yoxdur. İndiki gedişlə belə işin görülməsi də ağılagəlməzdir. Abunə yazılmaq istəyənləri onlara qəzetin kim tərəfindən çatdırılacağı düşündürür. Belə olduğu halda, heç olmasa, 10 kəndə bir poçtalyon təyin edilməsi vacibdir.
Sözün qısası, problem yoluna qoyulsa, oxucuya, elə qəzet təsis edənə də fayda verəcək. Bir tərəf mənəvi, o biri tərəf isə maddi cəhətdən qazanar.
Zəfər ORUCOĞLU, Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü (Lerik rayon sakini).
