NAZ-Li­fa­nı "bağ­la­yan­lar", dü­kan­la­ra "ağ­la­yan­lar", qə­bi­ris­tan­lıq­la­ra "yas sax­la­yan­lar"... ən son­da isə ya­lan­la­ra gi­rov dü­şən­lər...

Bu dün­ya­da asan iş­lər çox­dur. Mə­sə­lən, məs­lə­hət ver­mək, çə­rən­çi­lik et­mək, baş­gir­lə­mək, sən­gər­də dö­yüş­mək əvə­zi­nə tan­kın üs­tün­də şə­kil çək­dir­mək, tən­bəl­lik­dən ya­tıb gü­nor­ta dur­maq və sa­ir, ila­xır. Tən­bəl­lik de­miş­kən, dün­ya­ca məş­hur maq­nat Bill Qeyts de­yir ki, mən ən çə­tin iş­lə­ri­mi ən tən­bəl iş­çi­lə­ri­mə tap­şı­rı­ram. Ona gö­rə ki, on­lar hə­min işi yo­lu­na qoy­ma­ğın ən asan va­ri­an­tı­nı ta­pır­lar.

Frans Kaf­ka isə ya­zır ki, in­san­lar səbr­siz­lik­lə­ri­nə gö­rə cən­nət­dən qo­vul­du­lar, tən­bəl­lik­lə­ri­nə gö­rə ora qa­yı­da bil­mir­lər. Nə­sə ki, hə­rə mə­sə­lə­yə bir cür ya­na­şır. Am­ma hə­qi­qət bu­dur ki, səbr bö­yük si­lah və güc­dür. Bə­zən bir ağa­cın bar ver­mə­si üçün on il­lər­lə göz­lə­mək la­zım gə­lir, yə­ni səbr et­mək.

Qa­ran­lı­ğı lə­nət­lə­mək­dən­sə, dur bir şam da sən yan­dır

Mir­zə Cə­lil isə hə­lə ötən əs­rin əv­vəl­lə­rin­də bi­ga­nə­li­yi, la­qeyd­li­yi, tən­bəl­li­yi və na­dan­lı­ğı bö­yük bə­la ad­lan­dı­rır­dı. Ona gö­rə də cə­miy­yə­ti cə­miy­yə­tin özün­dən gə­lən, öz için­dən çı­xan ob­raz­lar­la, si­ma­lar­la ay­dın­lı­ğa apar­maq is­tə­yir­di. Şeyx Nəs­rul­lah da, kef­li İs­gən­dər də, Qur­ba­nə­li bəy də, bi­zim Nov­ru­zə­li də, Xu­da­yar bəy də, Zöh­rə­ba­nu ba­cı da, Mə­həm­məd­hə­sən qar­daş və ya əmi də be­lə mey­da­na çıx­mış­dı. Hət­ta 25 il də­də-ba­ba­la­rı­mı­zın qu­laq­la­rı­nı "OYAN" ni­da­sı ilə ya­ğır edən "Mol­la Nəs­rəd­din" jur­na­lı da... (Ye­ri gəl­miş­kən, "Mol­la Nəs­rəd­din"in nəş­rin­dən düz 111 il ke­çir və biz bö­yük Mir­zə Cə­li­li­mi­zi hör­mət və eh­ti­ram­la anı­rıq).

Əl­qə­rəz, şə­rə, möv­hu­ma­ta, ca­hil­li­yə qar­şı mü­ba­ri­zə­nin ta­ri­xi çox qə­dim­dir. Elə in­san ya­ra­nan­dan. Bu mü­ba­ri­zə min il­lər­dir ki, bi­zim­lə yol gə­lir və ya­xa­mız­dan əl çək­mir. Bü­tün dövr­lər­də na­qis­lik­lə­rə qar­şı mü­ba­ri­zə apa­ran­la­rın da xoş və işıq­lı mə­ra­mı qar­şı­sın­da baş əy­mə­yə bil­mir­sən. Nə­yə gö­rə, çün­ki on­lar qa­ran­lı­ğı lə­nət­lə­mir­di­lər, on­lar da­nış­maq­dan çox iş gö­rür­dü­lər... Şam yan­dı­rır­dı­lar, ocaq ça­tır­dı­lar. Çün­ki on­lar öz­lə­ri də işıq, ma­yak idi­lər.

Bir də bi­zik axı... Yə­ni o biz ki, Mir­zə Cə­li­lə vax­ti­lə "düş­mən" de­mi­şik, Nax­çı­van­da ilk mü­tə­rəq­qi mək­təb açan, qız­la­rı təh­si­lə cəlb edən Mə­həm­məd Ta­ğı Sid­qi­ni mə­mur qa­pı­la­rın­da sü­rün­dür­mü­şük, Hü­seyn Ca­vi­di Si­bir çöl­lə­ri­nə gön­dər­mi­şik, 37-ci il­də min­lər­lə zi­ya­lı­nın - Azər­bay­ca­nın gə­lə­cə­yi­nin üs­tün­dən "xətt çək­mi­şik", Nax­çı­va­na mux­ta­riy­yət qa­zan­dı­ran Beh­bud ağa Şah­tax­tins­ki­ni yad­dan çı­xar­mı­şıq. Və ötən əs­rin əv­vəl­lə­rin­də ol­du­ğu ki­mi, elə son­la­rın­da da Nax­çı­van­da baş ve­rən mü­tə­rəq­qi is­la­hat­la­ra bi­lə­rək­dən və ya bil­mə­yə­rək­dən ağız büz­mü­şük, qa­ran­lıq otaq­da qa­ra pi­şik ax­tar­maq vər­di­şi­miz­dən əl çək­mə­mi­şik...

Qı­sa­sı, mə­sə­lə bu­dur ki, biz çox vaxt bur­nu­mu­zun ucun­dan, evi­mi­zin kan­da­rın­dan o tə­rə­fi gör­mə­mi­şik. Bəs nə ma­ne olub?! Tə­bii ki, qa­ra­gü­ruh­çu­luq, qə­rəz, Gü­nəş­də qa­ra lə­kə­lər ax­tar­maq, qa­tı­ğa qa­ra, gün­dü­zə ge­cə de­mək, yer­siz hay-küy sal­maq...

Ya bir yol tap, ya bir yol aç, ya da yol­dan çə­kil

Elə 20 il bun­dan əv­vəl, Nax­çı­va­nın in­ki­şaf və yük­sə­liş döv­rü baş­la­yan­da da be­lə ol­muş­du. Bu, o mər­hə­lə idi ki, mü­ha­ri­bə, ac­lıq, yox­sul­luq, kəs­kin ener­ji böh­ra­nı, so­vet­dən qal­ma da­ğıl­mış iq­ti­sa­diy­yat bi­zi da­ban-da­ba­na iz­lə­yir­di... Ən acı­na­caq­lı­sı da o idi ki, öl­kə­mi­zin gə­lə­cə­yi olan gənc­lər uçu­ru­ma ge­dir­di, elm, təh­sil, sağ­lam­lıq heç ya­da da düş­mür­dü. Tə­səv­vür edin ki, 1996-1998-ci il­lər­də mə­nim do­ğul­du­ğum hör­mət­li Cəh­ri kən­di­nin mər­kə­zin­də 16 çay­xa­na, 7 ka­bab­xa­na, 1 xaş­xa­na və ya­xud "yüz­xa­na" var idi. Di­gər kənd­lə­ri­miz də onun ki­mi... Mə­sə­lə bu idi ki, sə­hə­rin gö­zü açı­lar-açıl­maz, o çay­çı­la­rın ha­mı­sı ağ­zı­na­can do­lur­du. Bö­yük ək­sə­riy­yə­ti də sa­ba­hı­mız üçün ca­vab­deh­lik da­şı­ya­caq 15-35 ya­şa­ra­sı gənc­lər idi. Qu­ru tor­pa­ğın üs­tün­də sa­at­lar­la lo­to oy­na­yan, qu­mar, yum­şaq de­sək, kart oy­na­yan da, "Pet­rov" ara­ğın­dan 50 qram içib onun­la-bu­nun­la da­va edən də, ci­bin­də

olan, əs­lin­də ol­ma­yan "son qu­ru­şu" be­lə "Qa­la­ta­sa­ray" -"Ri­zəs­por" oyu­nu üçün mər­cə qo­yan­lar da hə­min gənc­lər idi. Vay o idi ki, qış ol­sun, on­da ha­mı çay­xa­na­la­rın içə­ri­si­nə yı­ğı­şar­dı, iy­nə atar­dın ye­rə düş­məz­di, "As­tra" si­qa­re­ti­nin tüs­tü­sün­dən göz-gö­zü gör­məz­di. Bü­tün gü­nü qey­bət, do­mi­no, nərd, bir də sə­hər­dən ax­şa­ma Şa­ba­nın ki­no­la­rı­na ba­xıb "hı­rıl­da­yan" si­fət­lər. Bir də tə­zə­cə gün üzü­nə çı­xan Sər­dar Or­ta­cın və Si­bel Ca­nın klip­lə­ri...

Uşaq­lar da ya­vaş-ya­vaş, bəl­kə də, möh­kəm-möh­kəm ana di­li­mi­zi kə­na­ra qo­yub Tür­ki­yə türk­cə­sin­də da­nış­ma­ğa baş­la­mış­dı­lar. Çün­ki ci­bin­də iki qə­pik pu­lu ol­ma­yan­lar 1 da­na kə­sib kər­pic­dən ti­ki­lən mis­kin dax­ma­la­rı­nın üs­tü­nə iki də­nə ça­naq an­te­na qoy­muş­du... Vaxt "öl­dür­sün­lər" de­yə. Dün­ya za­man­la ya­rı­şır­dı, biz də za­ma­nı gül­lə­nin qa­ba­ğı­na qoy­muş­duq. Hə, bax be­lə iş­lə­rə baş qa­rış­dı­ğın­dan, mux­tar res­pub­li­ka­nın yüz­lər­lə hek­tar bə­rə­kət­li tor­pa­ğı ağ­zı­gü­nə ya­tıb qal­mış­dı. Al­lah­dan buy­ruq, ağ­zı­ma quy­ruq prin­si­pi alə­mi gö­tür­müş­dü. Yol tap­maq, yol aç­maq vax­tı çox­dan ye­tiş­miş­di və ke­çir­di.

O yer­də ki, hökm­dar hökm­dar­dır, tə­bəə tə­bəə­dir, ata ata­dır, oğul oğul­dur, bil ki, or­da qay­da-qa­nun var, əmi­na­man­lıq var

Və nə­ha­yət, az əv­vəl epi­zo­dik qeyd et­di­yim dövr baş­la­dı. 1996-cı il­dən mux­tar res­pub­li­ka ye­ni dö­nə­mə qə­dəm qoy­du. 50, 100 ilin və bəl­kə də, da­ha son­ra­nın plan­la­rı qu­rul­muş­du. Bu plan nə idi? İlk növ­bə­də, təh­sil­li, və­tən­pər­vər və sağ­lam gənc­lər, in­ki­şaf edən cə­miy­yət, güc­lü iq­ti­sa­diy­yat, or­du qu­ru­cu­lu­ğu, məş­ğul əha­li, boş qal­ma­yan, hər qa­rı­şı əki­lən tor­paq­lar və bü­tün bu iş­lə­rə şü­ur­lu, ge­niş dü­şün­cə ilə ya­naş­maq prin­si­pi...

Tə­bii ki, bu cür dü­şü­nül­müş is­la­hat­lar, se­lek­si­ya, kök­lü də­yi­şik­lik­lər ta­ri­xən asan­lıq­la qə­bul olun­ma­yıb və ba­şa gəl­mə­yib. Bu də­fə də mö­cü­zə baş ver­mə­di. Hə­min xəs­tə­lik mən­bə­yi olan, və­rəm çöp­lə­ri­nin tüğ­yan et­di­yi çay­çı­lar sö­kü­lüb ye­rin­də abad park­lar, yol­lar, kənd və xid­mət mər­kəz­lə­ri ti­kil­dik­cə, kənd­li tor­pa­ğa qa­yıt­dıq­ca, kənd­lər­də ki­çik is­teh­sal sa­hə­lə­ri, mək­təb­lər, ki­tab­xa­na­lar, mə­də­niy­yət ev­lə­ri bi­na ol­duq­ca, "Mü­sa­hi­bə ve­rən­lər"in, "Tank üs­tün­də şə­kil çək­di­rən­lər"in də sa­yı art­dı. Ya­lan­çı "Mir­zə­lər" nə­in­ki öz kən­di-oba­sı­na, heç qa­pı­sı­na be­lə 2 ağac ək­mə­yən, öz­lə­ri­ni biz­dən çox "və­tən­pər­vər" sa­yan ağa­la­rı­nın dəs­tə­yi ilə yaz­ma­ğa baş­la­dı­lar ki, bəs Nax­çı­va­nı sö­kür­lər, pu­lu­nu "lo­to"dan çı­xa­ran hör­mət­li çay­xa­na sa­hi­bi dost­la­rı­mı­zın çö­rə­yi­ni əlin­dən alır­lar.

Am­ma ha­ki­mi-müt­ləq za­man gös­tər­di ki, lo­pa-lo­pa ya­ğan qa­rın ca­nı bir yaz Gü­nə­şi­dir. Nax­çı­van­da se­çi­lən yol ta­ma­mi­lə düz yol­dur. Çün­ki hər iş mə­qa­mın­da gö­rü­lən­də, qə­tiy­yət, cid­di si­ya­si ira­də gös­tə­ri­lən­də qa­za­nan xalq, döv­lət olur.

Elə hə­min vaxt­lar idi. Öm­rüm­də ilk də­fə Ba­kı­ya ge­də­cək­dim. 10-cu sin­fi bi­tir­miş­dim. 3 gün Nax­çı­van Ha­va Li­ma­nın­da ge­cə­lə­dik. Nə bi­let var idi, nə də təy­ya­rə. Ae­ro­por­tun köh­nə bi­na­sı­nın qar­şı­sın­da 20-dən çox tum sa­tan uşaq var idi. Nə mək­təb yad­la­rı­na dü­şür­dü, nə də ki oxu­maq. Gün­lər­lə skam­ya­lar­da ge­cə­lə­yən, bi­let göz­lə­yən in­san­la­rın sa­yı-he­sa­bı yox idi. Ha­va li­ma­nı­nın ət­ra­fın­da­kı yüz­lər­lə bər­bad çay­çı, xaş­xa­na, hət­ta nə qə­dər etik ol­ma­sa da, yaz­ma­ğa məc­bu­ram ki, o döv­rün acı mən­zə­rə­si olan əx­laq­sız­lıq yu­va­la­rı ürə­yi­mi bu­lan­dı­rır­dı.

Xa­tır­la­yı­ram, bir hay-küy də on­da qop­muş­du. Ye­nə "Mir­zə­lər" baş­la­mış­dı­lar ki, Nax­çı­van­da sa­hib­kar­la­ra iş­lə­mə­yə im­kan ver­mir­lər. Ma­raq­lı idi, gö­rə­sən, cə­miy­yə­tə xəs­tə­lik, əx­laq­sız­lıq gə­ti­rən­lər nə vaxt­dan və han­sı haq­la sa­hib­kar ol­muş­du­lar?! O cür adam­la­ra elə o vaxt da əmə­li iş­lə, ti­kib-qur­maq­la ən la­yiq­li ca­vab ve­ri­lir­di: O "ge­cə­qon­du"la­rın ye­ri­ni in­di ən müa­sir Bey­nəl­xalq Ha­va Li­ma­nı tu­tub. İn­di "Cin ba­za­rı"nın ye­rin­də ge­niş və işıq­lı park və id­man komp­lek­si, hər­bi li­sey, "Dör­dyol"da­kı də­mir köşk­lə­rin, şi­rin su "bud­ka"la­rı­nın ye­rin­də Do­ğum Mər­kə­zi, Ba­bək mə­həl­lə­sin­də­ki çöl­lük­lər­də "Nax­çı­van" Uni­ver­si­te­ti, Hey­dər Əli­yev adı­na mək­təb, hərb­çi ai­lə­lə­ri­nin ya­şa­dı­ğı "do­mik"lə­rin ye­rin­də isə müa­sir ya­şa­yış bi­na­la­rı və Nax­çı­van Döv­lət Uni­ver­si­te­ti­nin təd­ris kor­pus­la­rı uca­lıb.

Qı­sa­sı, Nax­çı­van­da in­san­la­rın xey­ri­nə olan mü­tə­rəq­qi ad­dım­lar atı­lan­da hə­mi­şə stə­kan­da fır­tı­na qo­par­maq cəhd­lə­ri baş qal­dı­rıb.

Nax­çı­van Av­to­mo­bil Za­vo­du­nun is­teh­sa­lı olan sa­rı rəng­li NAZ-Li­fan tak­si­lə­ri Nax­çı­va­na öz­lə­ri ilə bir sü­rü­cü­lük, xid­mət mə­də­niy­yə­ti də gə­tir­di. Sü­rü­cü­lər əv­vəl fəa­liy­yət üçün li­sen­zi­ya al­dı­lar, son­ra da sə­li­qə­li, va­hid ge­yim for­ma­sın­da sü­kan ar­xa­sın­da əy­lə­şib in­san­la­ra xid­mət gös­tər­mə­yə baş­la­dı­lar. Pay­taxt "Mir­zə­lər"i yaz­dı­lar ki, Nax­çı­van­da tak­si sü­rü­cü­lə­ri­nə qar­şı "rep­res­si­ya" baş­la­yıb. O gün də bir sı­ra mən­şə­yi bi­lin­mə­yən sayt­lar "üf­lə­yib­lər" ki, bəs NAZ-Li­fan fəa­liy­yə­ti­ni da­yan­dı­rıb. Hal­bu­ki, za­vod da­ha sə­mə­rə­li iş­lə­mə­yə baş­la­yıb və ya­xın gün­lər­də "X-80" mo­de­li­ni təq­dim edə­cək. Nax­çı­van Te­le­vi­zi­ya­sı­nın əmək­daş­la­rı za­vod­da iş pro­se­si­ni len­tə alıb­lar və ar­zu edən­lər nax­ci­vantv.az say­tın­dan hə­min vi­deo­ma­te­ria­lı iz­lə­yə bi­lər. Be­lə­cə, şər qüv­və­lə­rin de­zin­for­ma­si­ya ma­şı­nı əv­vəl ol­du­ğu ki­mi, ye­nə də qa­ra tüs­tü ve­rə-ve­rə ge­dir.

İn­di Nax­çı­van­da və­fat edən­lə­rə 3 gün yas tu­tu­lur, 1 də­fə eh­san ve­ri­lir, di­gər vaxt­lar­da isə ya­sa gə­lən­lə­rə çay, qənd və li­mon tək­lif olu­nur. Baş­qa heç nə... Qə­bi­ris­tan­lıq­la­rın da hər bi­rin­də abad­lıq iş­lə­ri apa­rı­lıb, yön­dəm­siz qə­bir çə­pər­lə­ri sö­kü­lüb, min­lər­lə hə­mi­şə­ya­şıl ağac­lar əki­lib. Bu iş­lər mux­tar res­pub­li­ka­da bö­yük­dən-ki­çi­yə ha­mı tə­rə­fin­dən bö­yük ra­zı­lıq və min­nət­dar­lıq­la qar­şı­la­nıb. La­kin 2 ay bun­dan əv­vəl bir sı­ra sayt­lar "göz yaş­la­rı" tök­mə­yə baş­la­mış­dı­lar ki, bəs Nax­çı­van­da qə­bir­lər da­ğı­dı­lır. Son­ra da qəf­lət yu­xu­sun­dan ayıl­dı­lar. Ma­raq­lı­sı bu­dur ki, əv­vəl hay-küy qo­pa­rır­lar, işin ma­hiy­yə­ti­ni dərk edən­dən son­ra isə de­yir­lər ki, bu mü­tə­rəq­qi ənə­nə­lə­ri di­gər böl­gə­lə­rə də tət­biq et­mək la­zım­dır. Bu­nun adı nə­dir bil­mi­rəm. Am­ma hər hal­da bir adı var.

Bir ada­ma yax­şı­lıq et­mək is­tə­yir­sən­sə, ona ba­lıq ver­mə, ba­lıq tut­ma­ğı öy­rət

Ço­xu­muz yax­şı xa­tır­la­yı­rıq, ötən əs­rin 90-cı il­lə­rin­də Nax­çı­van­da bir də­nə ya­şıl­lıq, ağac qal­ma­mış­dı. Qaz, elek­trik ener­ji­si ol­ma­dı­ğın­dan, ağac­la­rın ha­mı­sı kö­mür peç­lə­rin­də öm­rü­nü bi­zə ba­ğış­la­mış­dı. 1996-cı il­də mux­tar res­pub­li­ka­nın ümu­mi əra­zi­si­nin 0,6 fai­zi ya­şıl­lıq idi. Am­ma in­di bu rə­qəm 14 fai­zə ça­tıb. Ni­yə, bi­lir­si­niz? Ona gö­rə ki, in­di hər yer­də işıq da var, qaz da var, üs­tə­lik, əha­li hər həf­tə imə­ci­li­yə çı­xıb ağac əkir, nü­mu­nə gös­tə­rir, bir ya­şıl­laş­dır­ma, eko­lo­ji mə­də­niy­yət or­ta­ya qo­yur. Biz tor­pa­ğı qo­ru­ma­ğı da, sev­mə­yi də, ək­mə­yi də hə­mi­şə­kin­dən da­ha çox öy­rən­mi­şik. O vaxt tə­zə-tə­zə bu iş­lər baş­la­yan­da qa­ra­gü­ruh­çu­lar ya­zır­dı ki, Nax­çı­van­da əha­li­ni zor­la imə­ci­li­yə çı­xa­rır­lar. Am­ma bu ilin əv­və­lin­də Nax­çı­van­da olan Bir­ləş­miş Ərəb Əmir­lik­lə­ri­nin nü­fuz­lu "Əl-Fəcr" qə­ze­ti­nin baş re­dak­to­ru Şə­rif Əl-Bə­sil öz qə­ze­tin­də yaz­mış­dı ki, Nax­çı­va­nın imə­ci­lik ənə­nə­lə­ri­ni bü­tün dün­ya­da və­tə­ni, tor­pa­ğı sev­mək nü­mu­nə­si ki­mi tət­biq et­mək la­zım­dır, yox­sa eko­lo­ji böh­ran gə­lə­cək­də bə­şə­riy­yə­ti məhv edə­cək. Şə­rif Əl-Bə­sil Ba­ta­bat­da 4G tex­no­lo­gi­ya­sın­dan is­ti­fa­də edən­də de­miş­di ki, bu ye­ni­lik dün­ya­nın ək­sər öl­kə­lə­rin­də ar­zu ola­raq qa­lır. Bu yer­də mil­li mət­bua­tı­mı­zın ba­ni­si Hə­sən bəy Zər­da­bi ya­da dü­şür. O de­yir­di: "Ucal­maq üçün uca ağac­la­rın ba­şı­na çıx­maq yox, kör­pə fi­dan­lar ək­mək la­zım­dır".

Ye­ri gəl­miş­kən, Al­ma­ni­ya Fe­de­ra­tiv Res­pub­li­ka­sı­nın Azər­bay­can­da­kı föv­qə­la­də və sə­la­hiy­yət­li sə­fi­ri Mi­xa­el Kind­sqrab Nax­çı­va­na bu həf­tə­ki sə­fə­ri za­ma­nı de­miş­di ki, mux­tar res­pub­li­ka blo­ka­da­da ol­ma­sı­na bax­ma­ya­raq, sü­rət­lə in­ki­şaf edib. Bu­ra­da bü­tün in­fras­truk­tur ye­ni və mo­dern­dir. Təh­sil, ra­bi­tə şə­bə­kə­si müa­sir­dir. Əha­li ri­fah için­də ya­şa­yır, sa­bit­lik qo­ru­nur. Bu nə­ti­cə­lə­ri əl­də et­mək hər bir öl­kə­nin ar­zu­su­dur. Al­ma­ni­ya­da ol­du­ğu ki­mi ni­zam-in­ti­zam bu­ra­da da çox yük­sək­dir.

Bu, dün­ya­nın apa­rı­cı döv­lət­lə­rin­dən bi­ri­nin dip­lo­ma­tı­na məx­sus fi­kir­lər­dir.

Əda­lət qütb ul­du­zu ki­mi ye­rin­də da­ya­nar və ge­ri qa­lan hər şey onun ət­ra­fın­da dö­nər

Yax­şı­ya ya­man de­yən "Mir­zə­lər" hər za­man olub. La­kin Də­də­miz Qor­qud de­miş­kən, ayıq ba­şa, qo­çaq ələ za­val gəl­məz. 111 il bun­dan əv­vəl öl­məz Sa­bir də "Mol­la Nəs­rəd­din" jur­na­lın­da "Mir­zə­lər"ə xi­ta­bən ya­zır­dı:

Çal­xa­lan­dıq­ca, bu­lan­dıq­ca

za­man neh­rə ki­mi,

Ya­ğı-yağ üs­tə çı­xır,

ay­ra­nı-ay­ran­lıq olur.

Bu­dur, bü­tün ke­çil­məz yol­la­rı ke­çən, aşıl­maz zir­və­lə­ri aşan Nax­çı­van özü­nü dün­ya­ya müa­sir­li­yin və in­ki­şa­fın rəm­zi ki­mi təq­dim edir. O, Qaf­qa­zın San-Fran­sis­ko­su, Azər­bay­ca­nın "Ya­şıl ürə­yi"dir. Bu, əda­lə­tin, və­tən­pər­vər­li­yin, yurd sa­hib­li­yi­nin, yu­xu­suz və na­ra­hat ge­cə­lə­rin, nə­fəs be­lə dər­mə­dən iş­lə­mə­yin qə­lə­bə­si­dir. Güc­lü iq­ti­sa­diy­ya­tı, abad­la­şan yol­la­rı, müa­sir uşaq bağ­ça­la­rı, mək­təb­lə­ri, kənd­lə­ri, tibb ocaq­la­rı, yüz­lər­lə çe­şid eko­lo­ji tə­miz məh­su­lu, bər­pa olu­nan Əlin­cə­si, Gü­lüs­ta­nı, Xa­nə­ga­hı, in­tel­lekt­li və və­tən­pər­vər gənc­lə­ri ilə Nax­çı­van kar­va­nı öz yo­lun­da­dır.

P.S. Bu ara­da, ya­rım­baş­lıq­lar­da iş­lə­di­lən müd­rik fi­kir­lər Kon­fut­si­yə məx­sus­dur, ru­hu şad ol­sun!

Sa­hil TA­HİR­Lİ,

Nax­çı­van Te­le­vi­zi­ya­sı