Krım vilayətinin Sevastopol şəhər radiosunun “Qobustan” proqramının 25 yaşı tamam olur. 25 il bundan əvvəl ixtisasca müəllim olan Həbib Əliyev tərəfindən Azərbaycan həqiqətlərini, dövlətimizin və xalqımızın ədalətli mövqeyini ukraynalılara çatdırmaq üçün yaradılan “Qobustan”, sözün həqiqi mənasında, Sevastopolda Azərbaycanın gerçək səsinə çevrilib.
Mübtəla olduğu xəstəliyin müalicəsi ilə bağlı Azərbaycana gələn və müalicəsi başa çatdıqdan sonra pandemiya ucbatından Sevastopola qayıda bilməyən Həbib Əliyev bir ildir ki, Azərbaycandadır, amma proqramın aparıcısı Leyli Kərimova “Qobustan”ın fəaliyyətini davam etdirir, dinləyicilərə Azərbaycanla bağlı maraqlı informasiyalar verir.
“Qobustan” proqramının müəllifi və redaktoru, tanınmış jurnalist, təəssübkeş, vicdanlı, vətənpərvər insan olan Həbib Əliyev bizimlə söhbətində “Qobustan” proqramının bu 25 ildə keçdiyi şərəfli və çətin yoldan danışdı.
“Ümid edirəm ki, əlaqədar qurumlar, diaspor təşkilatlarımızın nümayəndələri səsimi eşidəcəklər”
1996-cı ildə Bakının Xətai rayonunda müəllim işlədiyini deyən H.Əliyev bildirdi ki, Azərbaycan həqiqətlərini yaymaq üçün Sevastopola gedib: “Ermənistanın Azərbaycana qarşı işğalçılıq planının reallaşdırılmasına başladığı 1988-ci ildən etibarən xalqımızın başına gətirilən müsibətlər, ərazilərimizin bir-birinin ardınca işğalı məni çox narahat edirdi. Hələ bu azmış kimi, cilddən-cildə girməkdə mahir olan ermənilər bizi borclu çıxarır, xarici ölkə mətbuatında ünvanımıza böhtanlar yağdırır, Azərbaycan xalqını vəhşi, qaniçən qəbilə kimi təqdim edirdilər. Ən çox təəssüf doğuran o idi ki, torpağı işğal edilən, hər şeyi ermənilər tərəfindən talan edilən, oğurlanan biz olduğumuz halda, xarici ölkə mətbuatı ermənilərin uydurmalarına inanıb azərbaycanlıları vəhşi adlandırırdı. Həmin dövrdə ulu öndər Heydər Əliyev xarici ölkələrdəki Azərbaycan diasporunun qarşısında ermənilərin bu fitnə-fəsadlarına qarşı yumruq kimi birləşməyi, Azərbaycan həqiqətlərini, xüsusilə ermənilərin zaman-zaman azərbaycanlılara qarşı törətdikləri soyqırımı və işğalçılıq siyasətini dünya ictimaiyyətinə olduğu kimi çatdırmağı əsas vəzifə kimi qoymuşdu.
Açığını deyim ki, Ümummilli Liderin bu çağırışına qədər xaricdəki Azərbaycan diasporunun nümayəndələri pərakəndə fəaliyyət göstərir, yaşadıqları ölkələrdə Azərbaycan mədəniyyətinin təbliği ilə məşğul olmurdular. Nəticədə tarixi düşmənlərimiz bu boşluqdan istifadə edərək hər yerdə azərbaycanlıları vəhşi, mədəniyyətsiz xalq kimi təqdim edirdilər. Belə bir vaxtda ulu öndərin çağırışına cavab olaraq mən də qarşıma belə bir məqsəd qoydum ki, bu prosesdə yaxından iştirak etməliyəm. İş elə gətirdi ki, həmin vaxt Krımın Sevastopol şəhərində yaşayan bir tanışımdan məktub aldım. O, məni Sevastopolda yaşayan azərbaycanlı balaları üçün məktəb açmaq məqsədilə həmin şəhərə dəvət edirdi. 1996-cı ilin yanvarında məktəb açmaq məqsədilə Sevastopola getdim. Burada yerli diasporumuzun nümayəndələri ilə birlikdə azərbaycanlı uşaqlar üçün məktəb açdıq. Sevastopolda yaşadığım ilk gündən yerli radionun proqramlarını ardıcıl izləyirdim. Şəhər radiosunda ermənilərin xüsusi proqramı yayımlanırdı. Onlar vaxtaşırı verilişlərində haqqımızda təxminən belə deyirdilər: “Azərbaycanlılar vəhşi xalqdır. Onlar Sumqayıtda bizi kabab edib yemişlər. İndi isə Qarabağda demokratiya qalib gəlib. Qarabağ erməniləri Azərbaycanın zülmündən azad olublar. Özlərinin azad, demokratik respublikalarını qurublar”.
Bu düşüncələr içində radionun redaktorunun yanına getdim. Dedim ki, Bakıdan gəlmişəm, müəlliməm, ziyalıyam, sizə bir sualım var: mənə elə bir xalq göstərin ki, adamyeyən olsun? Redaktor cavabında dedi ki, dünyada belə bir xalq yoxdur. Dedim ki, əgər belədirsə, ermənilər azərbaycanlıları vəhşi, adamyeyən xalq kimi təqdim edir, siz isə susursunuz”.
H.Əliyev qeyd etdi ki, redaktor onu dinlədikdən sonra tədbir görüb. “Redaktor məsələdən xəbərdar olandan sonra bu verilişi hazırlayan jurnalistləri danladı, erməni cəmiyyətinin nümayəndələrinə belə bir verilişi efirə verdikləri üçün telefon vasitəsilə kəskin iradını bildirdi. Mən redaktora yerli radioda Azərbaycanla bağlı proqramın açılmasını təklif etdim. Cavabında redaktor dedi ki, biz heç kimin yolunu kəsməmişik, buyurun gəlin, proqram açın. Bir şərtlə ki, efirə münaqişəli verilişlər vermək olmaz. Yalnız mədəniyyətinizi təbliğ edə bilərsiniz. Mən də öz növbəmdə söz verdim ki, efirdə Azərbaycan mədəniyyətindən bəhs edən verilişlər səsləndirəcəyəm. Siz də görəcəksiniz ki, Azərbaycan xalqı necə yüksək mədəniyyətə, zəngin tarixi keçmişə, böyük istedada malik xalqdır”.
Beləliklə, 1996-cı ilin sonlarında “Qobustan” proqramı Səməd Vurğunun lirikası ilə efirə çıxır, bunun ardınca isə növbəti proqramlarda muğam sənəti, aşıq musiqisi, Azərbaycanın klassik və müasir şairlərinin poeziya örnəkləri, onlar haqqında informasiyalar, Azərbaycan həqiqətləri, ermənilərin əsassız torpaq iddiaları, torpaqlarımızı işğal etməsi faktları dinləyicilərə Azərbaycan və rus dillərində çatdırılır. “Mən fəaliyyətə başladığım andan “Qobustan” proqramı vasitəsilə xalqımızın mədəniyyəti ilə bağlı silsilə, maraqlı verilişlər təqdim edirdim. Bu, mənim üçün olduqca qürurlu və sevindirici hal idi. Təəssüf ki, bir neçə aydan sonra ermənilərin təxribatı nəticəsində radio bağlandı. Guya mən münaqişə yaradıram, siyasətlə məşğulam.
Mən yenidən redaktorla görüşdüm və məsələnin nə yerdə olduğunu söylədim. Onunla söhbətimdə konkret faktlar əsasında xalqlarımızın dostluğundan danışdım. Redaktor radionun açılmasına çalışacağını bildirdi. Hər şey aydınlaşandan sonra “Qobustan” proqramının fəaliyyəti yenidən bərpa olundu... Düz 25 ildir ki, “Qobustan” proqramı Sevastopolda Azərbaycanın səsinə çevrilib. Proqramın 25 illiyidir. Ən böyük arzum odur ki, yenidən Sevastopola qayıdıb mənim üçün əvəzsiz dəyərə malik olan “Qobustan”ın Azərbaycan dilində verilişlərini efirə verim, hazırda proqramın rus variantı efirə gedir. Aparıcısı Leyli Kərimovadır. Mən “Qobustan”ı yaradandan indiyə qədər öz işimi canla-başla, ürəklə həyata keçirmişəm.
Proqramda milli tariximizi, mədəniyyət və incəsənətimizi təbliğ etmişəm, Azərbaycanın dövlət maraqlarını müdafiə etmişəm, onu insanlara çatdırmışam, Muğamlarımız, aşıq sənəti, tariximiz, ədəbiyyatımız, o cümlədən, bütün milli-mənəvi dəyərlərimizlə bağlı maraqlı məlumatları dinləyicilərə təqdim etmişik. İndiyə qədər bu işləri təmənnasız görmüşəm, heç kəsin yardımını görməmişəm. Maddi sıxıntım olmasına baxmayaraq, bu proqrama maddi cəhətdən kömək edən olmayıb. Ümid edirəm ki, indən sonra bəlkə yardım edən, dəstək göstərənlər olar. Təsəvvür edin ki, Krım vilayətində nə qədər azərbaycanlı iş adamı var, onlar istəsələr, bundan sonra proqrama dəstək olarlar, çünki buna böyük ehtiyac var. Amma indiyə qədər olmayıblar. Mənim də əməkhaqqı almağa ehtiyacım var. Bilirsiniz ki, “Qobustan”dan başqa iş yerim yoxdur, oradan da maaş almıram. Bu 25 ildə müəllifi, redaktoru və aparıcısı olduğum “Qobustan” proqramını ictimai əsaslarla hazırlamışam, buna görə əməkhaqqı almamışam, xidmətlərim, gördüyüm işlər göz qabağındadır. Çox arzu edərdim ki, mənə də Prezident təqaüdü verilsin. Mənim maddi dəstəyə ehtiyacım var ki, gedib proqramın Azərbaycandilli versiyasını yenidən efirə hazırlayım. Amma maddiyyat problemindən və pandemiya ucbatından hələ ora gedib çıxa bilməmişəm. Ümid edirəm ki, əlaqədar qurumlar, diaspor təşkilatlarımızın nümayəndələri səsimi eşidəcəklər” - deyə H.Əliyev qeyd etdi.
O vurğuladı ki, “Qobustan”ın fəaliyyəti Sevastopolun yerli qurumları tərəfindən həmişə yüksək qiymətləndirilib və proqram bir sıra mükafatlara layiq görülüb.
İradə SARIYEVA
