Vətən çağırır məni
Ana, kəsmə yolumu.
Ayrılıq çağ gəldi,
Gəl uğurla balanı...
“Vətən məni çağırır ana, getməliyəm, Vətənin dar günündə geri çəkilə bilmərəm” dedi Yadigar.
Yadigar Mahir oğlu Vahabov 16 avqust 1996-cı ildə Ağsu rayonunun Xatman kəndində anadan olub. 2020-ci il sentyabrın 27-də Azərbaycan Silahlı Qüvvələri tərəfindən Ermənistan işğalı altında olan ərazilərin azad edilməsi və Azərbaycanın ərazi bütövlüyünün bərpa olunması üçün başlanan Vətən müharibəsi zamanı qəhrəmanlıqlar göstərib. İgid YadigarVahabov oktyabrın 31-də Qubadlı döyüşləri zamanı şəhid olub. Canını, qanını Vətən torpağına halal edən qəhrəmanımız 2020-ci il sentyabrın 29-da Səfərbərlik Xidmətinin çağırışı ilə döyüşə yollanıb. 24 yaşı vardı.
Yadigarın anası Şölə Vahabova ilə Nəzakət Məmmədovanın rəhbərlik etdiyi Respublika Xatirə Kitabı Redaksiyasının ərsəyə gətirdiyi “44 gün-Tarixi zəfər” çoxcildliyinin IV cildinin Sumqayıt şəhərində keçirilən təqdimat mərasimində tanış olduq, söhbətləşdik.
Ana oğlu barədə gözyaşı içində danışdı. Yadigarın uşaqlığı doğma kəndində keçib, sakit təbiətli, səmimi, sözəbaxan uşaq olub. 2002-ci ildə Bəhruz Nəsirov adına Dilman kənd tam orta məktəbinin birinci sinfinə gedib, məktəbi 6-cı sinfə qədər oxuyub. “Kənddə dolanışıq, gün-güzaran ağır olduğu üçün üç qız, iki oğlan olmaqla beş uşağı saxlamaq çətin idi. Yoldaşım Vahabov Mahir 2009-cu ildə bizi ailəvi olaraq Bakı şəhərinə gətirdi ki, gedək uşaqlara bir gün ağlayaq. Biz Xırdalan şəhərində girayədə qaldıq. Bakıya gələndən sonra Yadigar çox təəssüf ki, məktəbə gedə bilmədi. Atası yadigarı şirə zavoduna işə düzəltdi. Çox sakit təbiətli olmaqla yanaşı ağıllı və işgüzar uşaq idi Yadigar. 2011-ci ildə həyat yoldaşım yol qəzası nəticəsində həyatını itirdi. Böyük oğlum 9 ay idi ki, Ağdamda əsgərlikdə idi və bu da bizim üçün çox çətin oldu. Yadigar qazandığı pulu ancaq gətirib evə verərdi, bir qəpiyinə də toxunmazdı. Mənə çox bağlı idi, mən də ondan güc alırdım. 2017-2018-ci illərdə Yadigar Azərbaycan Milli Ordusunun Goranboyda yerləşən N saylı hərbi hissəsində əsgərlikdə olub və pulyomot atıcısı kiçik çavuş kimi xidmət edib. Yadigar əsgərlik vaxtında da özünə yaxşı hörmət qazandı, komandirlərinin yanında həm sözünü deyən, həm də işinə əməl edən bir oğul idi. Əsgərlikdə olanda mən onun yerini dəyişmək istəyirdim. Mənə dedi ki, ana, mənə heç nə lazım deyil, məni hara göndərəcəklərsə ora da gedəcəyəm, mən heç bir oğlandan artıq deyiləm. O ancaq ermənilərlə üzbə-üz postlarda xidmət etdi. 2018-ci ildə həqiqi hərbi xidmətdən qayıdandan sonra Xırdalanda inşaat materailları dükaında işlədi. 2020-ci ilin sentyabrın ayının 27-də Vətən müharibəsi başladı. Sentyabrın 28-də Yadigarı səfərbərliklə müharibəyə çağırdılar. Yadigar həmin günün gecəsi saat 1-də özünü Ağsu çağrış xidmətinə çatdırdı. Dedi ki, ana, getməliyəm. Bir gecə onu komissarlıqda saxladılar, sentybarın 29-da saat 8-9 arası yola saldıq müharibəyə getdi.
Füzuli istiqamətində döyüşlərə qatıldı. Füzulinin, Cəbrayılın, Cəngilanın, Qubadlının azad edilməsi uğrunda gedən döyüşlərdə iştirak etdi. Yadigar çox mərd oğul idi. Döyüş yoldaşları deyir ki, 90 əsgərin içində ən böyük pulyomot Yadigarda olub. Verilən hər bir əmrə cəld reaksiya verib, tez icra edib, heç zaman canını fikirləşməyib, ölümü eyninə almayıb. Ancaq Qarabağa can atıb. Müharibdə üç gün sussuz qalan döyüş yoldaşlarına deyib ki, mən gedib su gətirəcəyəm. İki hərbiçi yoldaşı ilə gedib 1500-2000 metrlik dərinliyində olan yerdən su gətirib. Yoldaşlarına deyib ki, gedim silahımı götürüm, deyiblər getmə, deyib, yox, özüm yerini bilirəm gedib götürəcəyəm. Qubadlının İldırımdağında ermənilər minomyot atıblar və qarşısna düşüb, balam çox saylı qəlpə yaralarından şəhid olub, üç nəfər yaralanıb. 90 nəfərin içində bir tək Yadigar şəhid olub.
Müharibədə olanda həmişə mənimlə danışırdı. Həmişə gülərdi, evin hal-əhvalını soruşardı. Heç deməzdin ki, bu müharibədədir. Mənimlə oktyabrın 30-u axşamı danışdı. Bir-iki kəlmə dedi. Dedi ki, elə ola bilər mənə beş gün zəng çatmaz set olmur. Dedim heç olmasa mənimlə bir kəlmə arada danış, səsini eşidim. “Hə, yaxşı” deyib telefonu söndürdü. Demə döyüşə gedirmişlər. Oktyabrın 31-də ondan zəng gəlmədi, gecə boyu gözlədim, zəng gəlmədi ki, gəlmədi. Çox narahat idim, özümə yer tapa bilmirdim. Yanındakı yoldaşına zəng etdim, o da dedi ki, Yadigar burada deyil. Demə ki, Yadigar onun yanında şəhid olubmuş. Demədi ki, ya şəhid olub, ya yaralanıb. Noyabrın 1-də yuxudan durdum, ürəyim partlayırdı. Ürəyimə dammışdı ki, nəsə pis bir hadisə olub. Qara xəbərin gələcəyi ürəyimə dammışdı. Saat 9 olardı. Qardaşım zəng etdi Yadigarı soruşdu, “necədir” dedi. Dedim ki, axşam danışmayıb mənimlə. Qardaşım dedi ki, məni hərbi komissarlığa çağırıblar, deyəsən Yadigar yaralanıb, siz də gəlin. O dəqiqə bildim ki, balama nə isə olub. Ölsəydim bundan yaxşı idi. Özümü öldürmək həddində idim. O ağır vəziyyətdə məni kəndə apardılar. Onda dəqiq bildim ki, balam şəhid olub. Axşam hava qaralanda balamı gətirdilər və həmin gün də dəfn etdilər”.
Balasının həyatdan nakam köçməsi ananın ürəyini dağlayıb: “Balam heç nədən doymadı. Harada olduğunu soruşanda yerini demirdi. Hər şeyin qaydasında olduğunu deyib evlə maraqlanırdı. Bacılarına deyirmiş, anam fəxr etsin ki, oğlu Qarabağdadır. Mənə heç nə demirdi ki, ürəyimə nəsə gətirərəm”. “Vətən çağırıbsa, getməliyəm” deyən Yadigar son zəngində bacılarından hallallıq istəyib, analarından muğayət olmağı tapşırıb. Anası deyir ki, Yadigar beş övladı arasında evin sonbeşiyi idi: “Deyirdim, Yadigar, bircə sən qalmısan, səni də evləndirim, gözüm arxada qalmasın. Həmişə deyəndə səni evləndirim, cavab verirdi ki, yox, ay ana, hələ evlənməyimə var. Arzuları ürəyində getdi. Balam məni yox, vətəni, torpağı seçdi”. Anasının sözlərinə görə, Yadigarın vətənə sevgisi hər şeydən üstünmüş. Əsgər yoldaşları da ailəsinə şəhidin necə qəhrəmancasına vuruşmasından danışıblar: “Naxçıvanlı döyüş yoldaşı deyirdi ki, "yaxşı oğlan idi, dostluğunu, yoldaşlığını, mərdliyini unutmayacam. Ancaq qabağa getməyə can atırdı. Hər yerdə özünə hörmət qazandı. Komandirləri ancaq yaxşı fikirlər deyirdilər". Zənglərinin birində deyirdi ki, hərbi biletimə məni manqa komandiri yazdılar. Qayıdandan sonra Bakıda hərbi sahədə işləyə biləcəm. İndi bilmirəm nədən təsəlli alım, şəkillərini böyüdüb asmışam ki, üzünü görüm. Balamın yerini mənə heç nə verə bilməz. Evə çox bağlı idi. Cəbhədən də zəng edəndə soruşurdu ki, dolana bilirsiz? Nəyəsə ehtiyacınız var? Pul göndərim? Deyirdim mən dolanıram, siz özünüzdən muğayat olun. Hər danışanda yalvarırdım ki, bir kəlmə də danış, səsini eşidim...”
Yadigar Vahabov Prezident İlham Əliyevin Sərəncamları ilə "Cəsur döyüşçü", "Qubadlının azad olunmasına görə" və "Vətən uğrunda" medalları ilə təltif olunub.
Bir oğul itirib bir dərdli ana,
Başına qaralar bağlayıb ağlar.
İçində tufan var, qəlbində ağrı
Kədərdən bağrını dağlayıb ağlar.
Yadigar kimi igid oğulların anaları ağlasa da, torpaqlarımızın azadlığı,
Böyük Zəfərin qazanılması yolunda oğullarının əməyinin olduğu ilə qürur duyurlar. Analar ağlar qalsa da, azad torpaqlarımız əbədi bahara, azadlığa qovuşub...
İradə SARIYEVA
Sumqayıt-Bakı
