Ömrünə xəzan gəldi
Bəxtini biçdi getdi.
Şəhidlik badəsi
Bir igid içdi getdi.
Bəxtiyar ata-anasının gözünün ağı-qarası bircə balası idi. Yeganə ananın ümid yeri, arxa-dayağı, dizinin taqəti, dilinin söhbəti, ürəyinin təpəri oldu Bəxtiyar. O Bəxtiyar ki, canını Vətən yolunda fəda etdi, 20 yaşını 20 gün yaşadı...Ata-anası adını Bəxtiyar qoydular, o həqiqətən də Vətən sevdalı bəxtiyar bir oğul oldu.
Azərbaycan Ordusunun əsgəri olan Muradov Bəxtiyar Güloğlan oğlunu xatırlayırıq bu dəfə. Şəhidlik şərbəti içən nakam Bəxtiyarın anası Yeganə Muradova ilə Sumqayıtda görüşüb söhbətləşdik. Ürəyi qan ağlayan, göz yaşı leysan olan Yeganə ananın hıçqırıqları hələ də qulağımdadır. Nəzakət Məmmədovanın rəhbərlik etdiyi Mədəniyyət Nazirliyi Respublika Xatirə Kitabı Redaksiyasının ərsəyə gətirdiyi "44 gün – Tarixi zəfər" adlı çoxcildliyin IV cildinin təqdimatında Yeganə ana da iştirak edirdi.
Muradov Bəxtiyar Güloğlan oğlu 24 avqust 2003-cü ildə Sumqayıt şəhərində anadan olub. Sumqayıt şəhər 29 saylı tam orta məktəbi bitirib. Azərbaycan Ordusunun əsgəri olan Muradov Bəxtiyar Güloğlan oğlu 2022-ci il sentyabrın 13-də Ermənistan Silahlı Qüvvələri tərəfindən törədilən genişmiqyaslı təxribatın qarşısının alınması zamanı şəhid olub.
Azərbaycan Respublikasının ərazi bütövlüyünün bərpa edilməsi uğrunda gedən döyüş əməliyyatlarında iştirak edərək igidlik və mərdlik göstərmiş, hərbi hissə qarşısında qoyulmuş tapşırıqların icrası zamanı vəzifə borcunu şərəflə yerinə yetirərək şəhid olmuş Muradov Bəxtiyar “Vətən uğrunda” medalı ilə tətif edilib.
Azərbaycan Respublikasının ərazi bütövlüyünün bərpa edilməsi uğrunda gedən döyüş əməliyyatlarında iştirak edərək igidlik və mərdlik göstərmiş, hərbi hissə qarşısında qoyulmuş tapşırıqların icrası zamanı vəzifə borcunu şərəflə yerinə yetirərək şəhid olmuş Muradov Bəxtiyar III dərəcəli “Vətənə xidmətə görə” ordeni ilə tətif edilib.
“Bəxtiyar yeganə övladımızdır. Gözümün ağı qarası bircə balamdı (ana oğlu haqda keçmiş zamanda danışmır-İ.S). Bəxtiyar dünyaya gələndə səhhətində müəyyən problemlər vardı, tez-tez qızdırması qalxırdı, düşmürdü. Övladımızın sağlamlığı üçün əlimizdən gələni etdik. Birinci sinfə Sumqayıtdakı 5 nömrəli məktəbdə getdi. Amma o, ikinci sinifə geçəndə başqa yerə köçdük və o, təhsilini 29 saylı tam orta məktəbdə davam etdirdi. Çox ağıllı, çox gözəl uşaq idi. Həm mənə, həm də atasına sonsuz sevgisi vardı, gündə beş dəfə də evdən çölə çıxsaydı mütləq gəlib bizimlə görüşürdü. Uşaqlıqdan hamının dadına yetirdi. Bütün müəllimləri, sinif yoldaşları oğlumun mehribanlığından, necə ağıllı uşaq olduğundan danışırlar. Bəxtiyarın o qədər gözəl arzuları var idi. Özünə baxmağı, səliqə-sahmanı sevirdi balam. Məktəbi bitirdikdən sonra bərbər olmaq istəyirdi. Atası fərdi usta yanına göndərmişdi. Öyrənib işləyirdi. Həmişə deyirdi ki, yaşım tamam olsaydı, əsgər gedərdim…Elə bil torpaq çəkirdi uşağımı”.
Ana deyir ki, oğlu 9-cu sinifi bitirdikdən sonra bərbərlik sənətini öyrənib və sərbəst şəkildə işləməyə başlayıb, gündəlik qazandığı pulu ailəsinə verib. “Qazandığı pulu bizə verirdi, cibində saxlamazdı. 2021-ci ilin oktyabr ayının 1-də ona həqiqi hərbi xidmətə çağrış gəldi. Gözü zəif olsa da, həkimlər “normal” yazmışdılar sənədinə. Amma o, yaxşı görmürdü. Oktyabrın 6-da biz onu əsgərliyə yola saldıq. Çox ağladım, bir-birimizə o qədər bağlı idik ki...Mən onsuz heç yerə getmirdim. Gəncədəki N saylı hərbi hissəyə düşdü. O əsgərliyə gedəndən sonra üz siniri parezi keçirdim. Bir gün zəng vurub dedi ki, ana, analar gələcək, icazə veriblər. Dedim ki, belə tezliklə buraxmazlar, ona görə getmədim. Sonra bir də zəng vurdu “ana, bütün analar gəldi sən gəlmədin” dedi. Çox pis oldum. Sözün düzü o vəziyyətdə ora gedə bilməzdim. Soruşdum ki, nə istəyirsən? “Kabab istəyirəm” dedi. Bəxtiyar şirniyyat yeməyi çox xoşlayırdı. Uşaqlıq şəkilləri arasından beş şəkildən üçündə şirniyyat yeyir. Kabab çəkib atası ilə göndərdim. Atası ilə orada yedilər, şəkil çəkdirdilər. Bir dəfə də atası ilə evin tək oğlu olduğuna dair kağız alıb göndərdim. Bəlkə Kəlbəcərdən daha başqa yerə çəkərlər deyə. Bəxtiyar irəlidə xidmət aparmaq istədiyini deyib. Heç bir faydası olmadı. Hava soyuq olduğundan xəstələnmişdi. Hospitala aparmışdılar, sonra evə buraxıldı, bir az müalicə aldı. Nə qədər dedim ki, 10 gün artıq qal, tam sağal, sonra qayıt. Sözümü eşitmədi ki, məni gözləyirlər, gedirəm”.
Noyabrın 8-də Bəxtiyar anasına zəng vurub “ana, mənim andiçməmdir, gələcəksinizmi?” deyib. Ana deyir ki, oğlunun andiçməsinə gedib. Ana növbəti dəfə dekabrda oğlunu görməyə getsə də, lakin onu görə bilməyib. Sonra isə oğlunu Şəmkirə gətiriblər, ordan da Kəlbəcərdəki N saylı hərbi hissəyə aparıblar. “Gedib gəlmək, nə isə göndərmək olmurdu. Sonra bir adam tapırdıq onun vasitəsilə oğuma hər şey göndərirdik. Onu da deyim ki, Bəxtiyar əsgərlikdə olanda karona tutmuşdu. Sonra müalicə aldı. Kəlbəcərdə xidmət edəndə 2022-ci ilin fevralında zəng vurub dedi ki, ana, mənim ciyərimə yenə də soyuq olub. Plevmaniya olmuşdu. Bir ay hospitalda yatdı. Martın axırı idi. Dedi ki, ana, mənə 15 günlük məzuniyyət verəcəklər. Martın 31-də Bəxtiyar evə gəldi. Həkimə apardım, müalicə götürdü. Aprel ayının 13-ü idi dedi ana, bizi bölcəklər, bircə II tabora düşməyib, onların xidmət etdiyi yerdə qar çox olur, əgər ora düşsəm yenə ciyərimə soyuq olacaq xəstələnəcəyəm və məni evə buraxacaqlar, evə qayıtmaq istəmirəm, əsgərliyimi tam bitirmək istəyirəm. Aprelin 13-də Bəxtiyarı yola saldım, getdi...Bir də zəng vurdu ki, məni II tabora salırlar. Sonra məlum oldu ki, evin tək uşağı olduğu üçün onu aşağıda saxlayacaqlar...Hər gün telefonla danışırdıq. Ağlayırdım hər gün, deyirdi ki, ay ana, narahat olma, bura çox yaxşıdır, yerim rahatdır, hər şey əladır... Oğlum məzuniyyətini mənim ad günümə saldı. İyunun 30-da evə gəldi. Avqustun 24-də Bəxtiyarın ad günü idi, dedim bir az yubat məzuniyyəti o gün gəl. Dedi “yox, ana, sənin ad günündə yanında olacağam”. Öz yığdığı pul ilə mənə ətir almışdı. Üstünə elə sözlər yazdırıb ki balam, elə bil ürəyində hiss edirdi ki, son görüşümüzdü.
Bəxtiyar mənə aldığı ətirin üstünə şeir yazdırmışdı, o şeiri oxuyub ağladım:
Cənnətin ən gözəl güllərin dərib
Ayağı altında əkin anamın.
Əridib gözümün qaralarını
Ağaran saçına çəkin anamın!
Çox pis oldum, əsgərlikdə yığdığı pulla mənə ətir almışdı balam. Getdi...
Deyirdi ki, “ana, uşaq vaxtı mənə aldığın əsgər paltarını heç kimə vermə, onu öz oğlum olanda ona geyindirəcəyəm”. O hədiyyələrin hər biri mənə bir ağır dərddir. O ətri vura bilmirəm, toxunmağa qıymıram. Vəsiyyət eləmişəm ki, nə vaxt ölsəm, o ətri mənimlə dəfn etsinlər. Kaş həmin gün ölərdim, oğlum dəfnimə gələrdi...”
Bəxtiyarın məzunuyyəti başa çatdıqdan sonra ana onu yenidən xidmətə yola salıb. Oğul ayrılığına döz bilməyən ananın günü ağlamaqla keçib. “Qorxurdum, oğlumu itirməkdən çox qorxurdum. Mənə demirdi ki, ana, mən irəlidəyəm. Elə hey deyirdi ana, narahat olma bizdən qabaqda neçə-neçə postlar var.
Senytyabr ayının 12-si axşam Bəxtiyar mənə səs atıb. “Ana, necəsən?” “yaxşıyam, sən necəsən?” Mənə yaxşı olduğunu dedi. Dedim ki, Bəxtiyar, çox narahatam, mənim balam, bir şey yoxdur? “Bizdə üç gün rabitə olmayacaq, danışa bilməyəcəyik, üç gündən sonra danışacağıq” dedi. Gözlədim zəng vuracağını. Demə, həmin gecə döyüşə gedirmiş, amma məndən gizlədib. Bütün gecəni döyüşüblər. Oğlumun silahı ağır imiş, komandir gəlib silahı ondan alıb ki, Bəxtiyar, ver onu mənə sən yüngül silahla at. PŞK ilə döyüşüb Bəxtiyar. Komandir bunları yerin altına yığıb ki, dincəlsinlər. Orada 8 əsgər, bir MAXE olub. Ermənilər oranı minamyotla vurub, 8 əsgərdən 7-si şəhid olub. Həmin günün ömrümə heç yazılmasını istəməzdim. Səhər tezdən saat 6-da ayıldım, vatsapa girdim. Gördüm bir nəfər mənə yazıb ki, Bəxtiyardan nə xəbər? “Nə olub” deyə soruşdum. Dedi ki, Kəlbəcərdə atışma olub, ona görə soruşdum. Dedim ki, axşam danışmışam...Çörək almağa getdim...qarşıma qonşu çıxdı o da Kəlbəcərdə atışa olduğunu dedi. Çox narahat oldum”.
Ana bildirdi ki, Bəxtiyarın şəhid xəbəri atasına deyilib. Şəhidin atası Güloğlan dayı xəbəri alan kimi həyat yoldaşına zəng edib və evə gəlməsini deyib: “Başqa yerdə idim. Yoldaşım mənə zəng vurdu ki, evə gəl. İsrar etdi ki, gəl. Həmin gün bütün günü ağlayırdım, içim-içimə sığmırdı. Evə çatdanda gördüm ki, məhəlləmizdə həddən artıq çox adam var. Şübhələndim. Mənə heç nə demirdilər. Ürəyim üzülürdü. Axırda dedim ki, düzünü deyin, Bəxtiyara nə olub. Hamı əlində bayraq “Şəhidlər ölməz, Vətən bölünməz” deyə qışqırır. Dünyam başıma yıxıldı. Uşağımın arzuları var idi. Deyirdim 6 ay qalıb qayıdıb gələr, elçi gedərəm, evləndirərəm.
Nəvələrim olar. Balamı bəylik kostyumunda görə bilmədim. Oğlumu bayrağa büküb gətirdilər, Bəxtiyarın bəylik kostyumu elə bayraq oldu…”
Gözünün nuru, bircə balası Bəxtiyarı Vətən yolunda şəhid verən ana deyir ki, yerdə, yaxud göydə olduğunu bilmir...Oğlu şəhid olsa da ana onun yolunu hər gün gözləyir. Canının parasını, gözünün ağı-qarasını gözləyir. “Mən onun nə medalını, nə də ordenini istəyirim, özünü istəyirdim...Öz arzusu da yarımçıq qaldı, mənimki də. Dörd divar arasında oturub şəkillərinə baxıram, üzümü məzar daşına sürtürəm...Oğlumdan qalan xatirələrlə baş-başayam. Kirayədə yaşayırıq, evimiz yoxdur. Kaş evimiz olaydı orada oğlumun xatirəsini yaşadam...”
Yeganə ananın göz yaşından dəryalar dolar bəlkə də...Oğlundan qalan boynubükük xatirələrin içində itib batır. Ananın ömrünün günəşi batıb...Oğlu isə şəhiddir, şəhid olduğu üçün də bəxtiyardır Bəxtiyar!!!
Qanlı kəfənini öpüb oxşadı ana, balasının ətrini içinə çəkdi. 20 yaşlı nakam balasını son dəfə qucaqladı...İndi soyuq məzarını qucaqlayır ana, bir də dizlərini qucaqlayıb gecə-səhərə, səhərdən axşama ağlayır...
Ağlama anam, ağlama
Başına qara bağlama...
Şəhid oldum, bəxtiyaram
Qara bağrını dağlama...
İradə SARIYEVA
Sumqayıt-Bakı
