İndi bir balaca külək əsəndə, yağış, qar yağanda günlərlə işığı kəsilən kəndlərdən biri də Lerikin Bradi kəndidir. Sovet dağılanı bu kiçik dağlar diyarında belə bir vəziyyət yaranıb. Artıq bradlilər qaranlıqda oturmağa alışıblar. Deyirlər ki, bizə istər gündüz, istərsə axşam kiçik fasilə ilə sönən işıq lazım deyil. Dibi çürümüş elektrik dirəkləri, eləcə onların arasından sallanıb insan həyatı üçün təhlükə yaradan məftillərı oturduğu kreslodan başqa xalqın taleyini düşünməyən məmurlar yığışdırıb aparsınlar. Biz də işimiz bilib, vaxtında özümüzə neft alıb və dədə-baba qaydasına keçib lampa işığında oturaq. Köhnə lampalar da qalır. İşıqların tez-tez sönməyi bizdə əsəb xəstəliyi yaradıb.
Mən də bu təklifə tərəfdar çıxıram. Lerikdə günlərlə işığa həsrət qalan kəndlər çoxdur. Hətta vəziyyət belə bir nöqtəyə çatıb ki, iki montyorun sözü çəp gələndə, acıqlarını işıqların söndürməsi ilə çıxırlar.
Yadımdadır. İyirminci əsrdə əlində saz aşıq oxuyardı: “ İşıqlıdır lampaları kəndimizin.” Müstəqil Azərbaycanımızın inkişaf etdiyi bir vaxtda isə onun kiçik bir guşəsi olan Bradidə “işıqlı lampalar” kabusa dönüb. Çünki kəndin içində hər addım başı dibi yerdən üzülmüş, naqillərdən sallanmış elektrik dirəkləri qarşına çıxır.
O, da məlum olsun ki, kənddə olan əksər ağac dirəklər keçən əsrin altmışıncı illərdən qalmadır. Ömrünü çoxdan başa vurub. Onlar dəyişdirmək, diblərini bərkitmək belə yada düşmür. İşıqçılar da yalnız külək, qar, yağış olanda gözə dəyirlər. Məhz bu səbəbdən çətin günlərdə gördükləri işin ömrü heç bir gün çəkmir.
Zəfər OROCOĞLU Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü
