Bu günlərdə “milli cahillər şurası”nın daha bir lideri Tofiq Yaqublunun qətiyyən anlamadığı məsələlər barədə “mötəbər şərh”lərini, daha doğrusu uydurduğu nağılları izlədim.
Üstəlik onun bu “cahil cəsarəti”ni iqtisadçı-alim Qubad İbadoğlunun proqramında nümayiş etdirməsindən açığı çox təəccübləndim.
Hər halda belə bir avantüraya girişməzdən əvvəl adam anlamalı idi ki, qarşısında savadlı insan əyləşib və yol verdiyi “qələtləri” üzünə vurmasa da, hər halda alim “incəliyi” ilə onunla müəyyən “izahat işi” apara bilər.
Tofiq Yaqublu kimi möhtəşəm “ana müxalifət” lideri üçün ona ünvanlanan- “məsələdən anlayışın yoxdur” eyhamı belə əlbəttə ki, ölümə barəbər olmalıdır.
Çünki o adi siyasətçi deyil.
Çünki o “milli cahillər şurası”nın “şanlı” rəhbərləri- Cəmil Həsənli, Əli Kərimli, Gültəkin Hacıbəyli kimi özlərini prezident olmağa layiq hesab edən azsaylı “siyasət nəhənglərindən” biridir.
Çünki o qərbin müəyyən dairələrinin “ana” durumuna gətirdiyi və hakimiyyətə ən çox iddia edən müxalifətin ən aparıcı simalarından biridir...
...Bir sözlə Tofiq Yaqublu alim hüzurunda olduğunun fərqinə varmadan ağzına gələni danışdı.
Və savadına güvəndiyimiz alim də onun nağıllarına bütün gücünü səfərbər edərək, necə deyərlər “pürdiqqət” qulaq asdı və bizə türk qardaşlarımız demiş “xəyal qırıqlığı” yaşatdı.
Anladıq ki, “siyasi xadim” Tofiq Yaqublunun “Qarabağ məsələsi” barədə danışdıqlarından həmkarı Qubad İbadoğlunun da heç bir anlayışı yoxdur.
Bu yerdə alim Qubad İbadoğlunun ünvanına atalarımızın-“sənə güvəndiyim dağlar, sənə də qar yağarmış” misalını deyib, elmimizin və alimlərimizin durumu ilə bağlı dərindən bir ah çəkək və keçək Yaqublunun nağıllarına.
Bəri başdan deyək ki, onun Qarabağ məsələsi barədə “mülahizələrinə” digər səngər yoldaşları kimi “Aleksandr Matrosov sayağı” Fransanı müdafiə etməklə başlaması bizi qətiyyən təəccübləndirmədi.
Çünki, “milli cahillər şurası” qərbin ciddi səyləri ilə “ana” durumuna salınıb və Yaqublu demişkən dünyanın güclü dövlətlərindən olan Fransa qarşısında “ana” kimi davranması heç kimi təəccübləndirməməlidir.
Təəccüblü olan Yaqublunun ağzından çıxartdıqlarının qulaqlarının eşitməməsi və onun heç bir məsuliyyət hiss etmədən ağzına gələni səsləndirməsi idi.
Gəlin diqqətlə onun nitqini dinləyək, görək Azərbaycan hakimiyyətini “Makronu hədəf seçməkdə” günahlandıran “ana” müxalifət lideri nə deyir:
“Bəli, Fransa ermənipərəst ölkədir. Yenə deyirəm, burda qəbahətli bir şey yoxdur. Bizim fərd olaraq kiməsə simpatiyamız var, kiməsə antipatiyamız var. Dövlətlər də belədir...”.
Fransanın ermənipərəst olmasında qəbahət görməyən Yaqublu elə danışır ki, elə bil söhbət ermənilərin son 35 ildə xalqımıza fəlakətlər yaşatdığı “miatsum” avantürasından deyil, Messi-Ronaldu çəkişməsindən, onların hansının daha böyük olması barədə mübahisələrdən gedir.
Anlamır ki, Fransanın onun qətiyyən “qəbahət saymadığı” “ermənipərəst mövqe tutması” əslində adi simpatiya məsələsi deyil, böyük bir dövlətin sülhün, ədalətin, beynəlxalq hüquq prinsiplərinin “anasını ağlatması”, onminlərlə insanın faciəsinə şərait yaratması deməkdir.
Yaqublu davam edir: “Baxın Makron bu ölkənin prezidentidir. Və bu ölkənin həm Senatı, həm də Xalq Məclisi(Milli Assambleyası demək istəyir) Dağlıq Qarabağın müstəqilliyini tanıyıb. Bircə addım qalıb-Makronun qətnaməni təsdiqləməsi. Məntiqnən İlham Əliyev hər şeyi eləməlidir ki, Makron bu addımı atmasın...”.
Adamın nə Fransadakı vəziyyətdən, nə də beynəlxalq məsələlərdən qətiyyən anlayışı yoxdur.
Anlamır ki, Fransa parlamentinin müzakirəsinə bu məsələnin çıxması üçün ona “Yelisey sarayı” və şəxsən Makron xeyir-dua verməlidir.
Dərk eləmir ki, məsələni müzakirəyə hakim partiyanın təmsilçiləri çıxarıb və bu addım Makronun istəyilə atılıb.
Anlamır ki, parlamentin hər iki palatasının onun dediyi kimi “Dağlıq Qarabağı tanımaq” səlahiyyəti yoxdur.
Dərk eləmir ki, həm Senat, həm də Milli Assambleya icra hakimiyyətinə belə bir təkliflə müraciət etməkdən, tövsiyyə verməkdən o tərəfə keçə bilməz.
Dərk eləmir, çünki, heç nə oxumur.
Çünki biliyi, savadı yoxdur.
Üstəlik, Yaqublunun digər “böyük siyasətçi” cəbhədaşları kimi oxuduqlarını, eşitdiklərini anlamamaq problemi də var.
Ancaq bu naqisliklər təkcə ona məxsus deyil. “Səngər yoldaşları”nın hamısı onun günündədir.
Oxumurlar, öyrənmirlər. Çaşıb oxuduqlarını, eşitdiklərini də anlamırlar.
Ancaq danışmaq, ağıllı, savadlı görünmək, populyar olmaq istəklərini də boğa bilmirlər.
Özləri ilə bacara bilmirlər!
Bu səbəbdən çıxıb danışırlar və danışdıqca batırlar...
İndi Yaqublu bizi qorxudur ki, Makronun xətrinə dəysək, əsəbləşər və “qətnaməni təsdiqləyər”.
Yenə də anlamır ki, heç bir simpatiya bəsləmədiyi Kosovonun müstəqilliyini Avropa birliyində birinci tanıyan Fransa biabır olmayacağına, arxasınca kimlərinsə gələcəyinə inansaydı “Dağlıq Qarabağ” adlanan qondarma dövləti çoxdan tanıyardı.
Anlamır, çünki parlament qətnamə qəbul edərkən Fransa hökuməti təmsilçilərinin mövqeyi barədə heç nə bilmir.
Bilmir, çünki, bilmək üçün oxumaq, öyrənmək lazımdır.
Bunların isə belə “dərdi” yoxdur.
Onlar bilik sahibi olmadan hər şey barədə “şəxsi mülahizələrini” söyləmək haqqına sahib olduqlarını düşünən cahillər zümrəsinə aiddirlər.
“Milli şuraçılar” Fransa Xarici işlər nazirliyinin dövlət katibi Jan Batist Lemuanın -“Fransanın Dağlıq Qarabağı təktərəfli tanımasının nə Ermənistana, nə Qarabağa, nə də Fransaya xeyri olmayacaq...” bəyanatından da təbii ki, xəbərsizdirlər.
Məhz “Fransaya və ermənilərə xeyri olmayacağına görə” Makron parlamentin “tövsiyyəsinə” əməl etmədi.
Əgər olsaydı nə Yaqublu və əqidədaşlarının Fransayanlı bəyanatlarına, nə də Azərbaycan prezidentinin haqlı tənqidlərinə baxmazdı.
Dəstək verən olmayacağını anladı.
Fransanın meydanda tək qalacağını başa düşdü.
Makron “ötürmə” verərək parlamentə belə bir qətnamə qəbul etdirsə də, Fransa bu cür addım atan ilk dövlət olsa da sonda fransızlar nəhayət anladılar ki, Azərbaycan Serbiya deyil və “Kosovo senarisi” burda keçməyəcək.
Fransızlar anladılar.
Ancaq Tofiq Yaqublu və “milli cahillər şurası”na rəhbərlik edən “möhtərəmlər” hələ anlaya bilməyiblər.
Deyirlər ki, Azərbaycan prezidenti nə olursa-olsun Makronun xətrinə dəyməməlidir.
Bəyan edirlər ki, Makron-“Azərbaycan Qarabağa qarşı dəhşətli müharibə başlayıb minlərlə insanın ölümünə bais oldu”-deyərək İkinci Qarabağ müharibəsinin qəhrəmanlarının xatirəsinə hörmətsizlik edirsə və bu böhtanı Praqa görüşündən dərhal sonra səsləndirirsə, sən susmalı və səsini çıxarmamalısan.
Azərbaycan hakimiyyətinin ikinci dəfə alicənablıq göstərib onun Kişinyov danışıqlarında iştirakına razılıq verməsindən dərhal sonra Makron ermənilərdən daha çox erməni olması ilə öyünürsə, “Artsax” barədə yalnız özünün “konsepsiyası”nın olmasını deyirsə, həmin qondarma qurumu necə müdafiə etməsindən, danışıqlarda Paşinyanın zəifliyindən, Azərbaycan prezidentinə “təzyiq göstərməsindən” danışırsa yenə susmalısan və səsini çıxarmamalısan.
Çünki Fransanın “şanlı prezidenti” əleyhinə nəsə deyiləndə qərbin ürəyinə və cibinə görünməz tellərlə bağlanan “şuraçılar”ın xətrinə dəyə bilər.
Çünki onlar adi müxalifətçilər deyillər, qərbin yardımı ilə “ana” olan, yaxud, “ana” olmağa hazırlaşan və bu səbəbdən çox həssas dönəm keçirən müxalifətin liderləridirlər.
Məhz bu səbəbdən sən susmalısan və Yaqublunun arxasınca onun söylədiklərini təkrarlamalısan.
Danışıqların gedişindən bixəbər olsan da, özünü Məşədi İbad demişkən “obrazovanski” göstərməlisən və deməlisən ki, “Fransanın mövqeyi çox normal mövqedir, bizə sərf edən mövqedir”.
Sonra da Valday forumu barədə onun kimi ağzına gələni danışmalısan ki, sənə qulaq asan cahillər Qubad İbadoğlu kimi “alim pozası” alıb-“kişi dəryadır”-hökmünü versinlər.
Onların o pozadan çıxmasına qətiyyən imkan vermədən, heç bir tərəddüdə yol vermədən Yaqublunun arxasınca getməli və onun kimi “üyütməlisən”: “...Putin dedi ki, Vaşinqton və Brüssel hesab eləyir ki, Dağlıq Qarabağ ermənilərinin heç bir statusu olmamalıdır və Azərbaycanın ərazi bütövlüyü təmin olunmalıdır. Amma mənsə hesab edirəm ki, Dağlıq Qarabağ ermənilərinin bir özünəməxsusluğu var, onların bir statusu olmalıdır. Baxın İlham Əliyevin söydüyü, təhqir elədiyi bu Brüsselin təklif elədiyi variant, hansı ki, o prosesi aparan Makrondur. Praqada da Şarl Mişelnən yanaşı Makron oturubdu, Brüsseldə də Şarl Mişelnən yanaşı Makron oturubdu. Yəni, əsas skripkada çalan Makrondu... ”.
Hələ bitmədi. Bu səviyyəli bəyanatları verlişin sonuna qədər arxa-arxaya düzməkdə davam etdi Tofiq Yaqublu.
Mən isə davam etməyəcəyəm.
Çünki, Yaqublu kimiləri öz cahillikləri ilə Azərbaycan siyasətinin səviyyəsini onsuz da mümkün olan qədər endiriblər.
Onun savadsız və hazırlıqsız olduğu ağlı başında olan heç kimdə şübhə doğurmur.
Ancaq Yaqublunu vicdanlı insan sayanlar kifayət qədərdir.
Bu səbəbdən mən ona məsləhət görərdim ki, Putinin Valdayda verdiyi “təxribatçı bəyanatı” bir daha diqqətlə oxusun.
Onun danışdığı nağılla Putinin dediklərinin fərqli şeylər olduğunu görəndə əgər həqiqətən vicdanı varsa xəcalət çəksin və “bu səviyyə ilə mənim siyasətdə nə işim var?”-sualını özünə versin.
Qaldı Makronun skripka çalmaq məsələsinə.
Birincisi, Makron prezidentimizin yüksək qiymətləndirdiyi “Brüssel prosesi”ndə yoxdur.
Avropa Siyasi Birliyinin sammitləri zamanı keçirilən danışıqlarda isə çox güman ki, bundan sonra iştirak edə bilməyəcək.
Yəni, Tofiq Yaqublunun dediyi o skripkanı, yaxud, başqa bir aləti Azərbaycanın problemlərinin müzakirə olunduğu və prezidentimizin iştirak etdiyi toplantılarda çala bilməyəcək.
Moskva və Vaşinqton variantları arasında mövcud olan fərqlər məsələsinə gəldikdə.
Kaş ki, həmin şəhərlərin adları ilə tanınan variantlar arasında mövcud olan fərqliliklər “milli cahillər şurası”nın liderlərinin səviyyəsi və iddiaları kimi bəsit olaydı...
Abutalıb Səmədov "Alyans" strateli araşdırmalar mərkəzinin sədri
