Səslü-küylü qətllər haqqında yazılmış detektivləri bir zaman çox acgözlüklə oxuyurduq. Əsasən də xarici müəlliflərin yazısı daha çox marağımıza səbəb olurdu. Okeanın o tayındakı insanlar nə düşünür, nə haqda fikirləşir, onların maraq dairəsi nədir kimi suallara həmin əsərlər vasitəsilə cavab tapırdıq. Axı, ədəbiyyat həyatın və cəmiyytin inikasıdır.
Dünyanın bu üzündə də, o biri üzündə də həyatla vidalaşan hər hansı bir canlının ölümünə hardasa, kimsə gizli və ya aşkar göz yaşı tökür. Ancaq təəssüflər olsun ki, son iki əsrdə insanların da insanlığın da axırına çıxmaq üçün sanki hər kəs qatilə çevrilib. Detektivləri oxumağa ehtiyac yoxdur, dünyanın canlı mənzərələrini izləmək bəs edər...
Artıq ədəbiyyat söhbətləri oxucu marağına səbəb olmur. Çünki reallıqlar təxəyyülün inandırıcı gücünü heçə endirib.
Düşünmək sanki acizliyin bir başqa forması şəklində ehtiva edir. Bəli, bəziləri düşünmədən hərəkət edir və bu hərəkət də nə vaxtsa öz oxu ətrafında dövr eyləyən Yer kürrəsinin “qəzəbinə səbəb olacaq”. İnkişaf etmişlərin “ideologiya”larla, “məxfi plan”larla dağıtmaq istədiyi dünyanın doğrudan-doğruya altı-üstünə çevriləcək…
Kiçik yaşlarımdan mənimçün bir həqiqət vardı: hər kəs, hər şey öz əcəli ilə ölür. Böyüdükcə həmin “həqiqətlər” gözümdən düşdü. Əcəl dəyişən dünyada ikinci adımız imiş sən demə. İnsan insanın qatilinə çevrilə, onun qanına susayarmış…
Bu gün məktəblərdə, hətta bağçalarda belə nə qədər çətin olsa da (gördüklərimiz, çevrəmizdə baş verənlər düşündüklərimizlə, istəklərimizlə üst-üstə düşməsə də) uşaqlara, gənclərə zərərli vərdişlər, qapımızı döyən bəlalarla bağlı məlumat verir, onları gələcəyə hazırlayırıq. Hərgah, uşaqlarımızın nə vaxtsa görəcəkləri yaxşı və ya pis, indi hamısı var.
İlk işimiz tərbiyə etməkdir və bu çox çətin bir prosesdir. Niyə çətindir? Yaranışdan bəni-adəm həmişə zərərə doğru qaçır və onun acısını duyandan sonra anlayır ki, ona təlqin edilənlər işıqgələn tərəfmiş ki, bir adına da xeyir deyilir. El arasında tez-tez eşidirik: “Xeyrindən qaçan”. İlk yada düşən maddiyyat olsa da, bu xeyir əslində bizim insan kimi formalaşmağımızda mühüm rol oynayır…
Bizlər maarifləndirmə işlərində çox maraqlıyıq. Törədilən cinayətlərin üstünün açılması zamanı bir azyaşlının, yeniyetmənin o cinayətdə “izini” görmək həm ürəyimizi ağrıdır, həm də bizi dərindən düşünməyə vadar edir. Görəsən, maarifləndirmədə nəyi səhv etmişik, harada axsayan yerimiz olub? Maarifləndirdiklərimizin içindən çıxan “cinayətkarlar” bizdən daha nəyi eşitmək istəyiblər?
Nə cür olur-olsun, ən çətin şəraitdə, vaxtımızın ən qıt vaxtında belə maarifləndirmə işlərini mükəmməl şəkildə aparmalıyıq. İşimizi bununla bitmiş hesab etməməliyik. Həm evdə, həm məktəbdə, bir sözlə, hər yerdə maarifləndirdiklərimizə nəzarəti gücləndirməliyik. Yoxsa bəd xəbərləri tez-tez eşidəcəyik.
Sentyabrın 21-də Gədəbəy rayonunun Qurudərə kəndində yaşayan Şöhrət Məsimov evində ailə-məişət münaqişəsi zəminində 83 yaşlı atası Mikayılı,75 yaşlı anası Aynanı bıçaqla qətlə yetirərək hadisə yerindən qaçıb. Adamın özünün də 55 yaşı var. Deməli, rəhmətlik Mirzə Cəlilin ağıllandırmaq istədiyi “saqqallı uşaqlar” hələ də əllərini-qollarını sallayıb aramızda gəzir. Deməli, tərbiyə, maarifləndirmə işi təkcə bağça və məktəblə bitmirmiş.
Masallının Miyenkü kənd sakini Azər Ağayev də ata-anasını öldürüb.
Hacıqabul rayonu Meyniman kənd sakini Təranə Ağasəlim qızı Babayeva isə bir müddət əvvəl 17 yaşlı qızı Səadət tərəfindən döyülərək ağır xəsarətlər alıb və aldığı yaralardan qardaşının evində dünyasını dəyişib…
Hafiz Təmirov, polis mayoru
