(On yeddinci yazı)
Vüsal Tahirovun bacısı Gülnar Eyyubova yaddaşında ilişib qalmış kövrək anları bizimlə yenidən bölüşdü:
- Vüsal beş il sərasər bizdən uzaqda yaşadı. Darıxırdıq. Müddətdən artıq xidmət etdiyinin fərqinə varıb özümüzü birtəhər ələ alırdıq. Tətildə, ya əlamətdar günlərdə gələndə də evdə tapılmırdı, sanki hamı ilə görüşmək, sanki hamıdan halallıq almaq istəyirdi. Nə bilim, bəlkə də belə deyildi, hər halda biz onu evdə çox az görürdük. Bununla bağlı deyinəndə də, bizə heç nə demirdi, sakit halda üzümüzə baxırdı. O anda da sanki nəsə demək istəyirdi, eləcə susurdu...
Şəhid olandan sonra anladım ki, Vüsal nə üçün həyatını harasa tələsirmiş kimi keçirirdi. O, bəlkə də bizimlə ona görə çox vaxt keçirmək istəmirdi ki, Naxçıvana qayıdandan sonra darıxmasın. Nə bilim, arada düşünürəm ki, bəlkə də o, bütün sevgisini vətənə veribmiş.
Hətta bir dəfə bizə gəlmişdi, onun üçün tort bişirmişdim, bir tikə yemədən getmək istədi, bu dəfə məcbur etdim ki, bir hovur otursun. Bilirsiniz, bizim aramızda həmişə xüsusi hörmət pərdəsi olub, bizdə məcbur etmək, israrla bir sözü dəfələrlə təkrar demək, təkidlə - bunu mütləq yeməlisən... və s. kimi hallar olmayıb. Ancaq bu dəfə mən Vüsalı heç olmasa beş-on dəqiqə oturmağa məcbur etdim. O, tortdan bir tikə yedi, bir qurtum da çay içdi, ayağa qalxdı, əvvəlki adəti üzrə getdi. Elə bil kimsə onu harasa çağırırdı.
Bir dəfə - daha doğrusu, Vətən müharibəsi başlamamışdan bir neçə gün əvvəl biz Vüsalın otağını tör-toküntü içində gördük; hansı ki, o, çox səliqəli, nizam-intizamlı insan idi, səliqə-səhmanı həmişə qaydasında olardı. Bu dəfə bəlkə də ona xəbər veriblərmiş ki, təcili gəl, müharibə başlanır. Kim bilir...
Açığı, onun bu halına çox tərəddüd etmişdik...
Vüsal ara-sıra gəlirdi və hər dəfə özünü elə aparırdı ki, guya bizdən ötrü darıxmır. Ancaq mən onun necə darıxdığını titrək gözlərindən aşkar edirdim. Yəni, azacıq diqqət yetirmək kifayət edirdi ki, onun necə darıxdığını bəlli etmək mümkün olsun.
Arada Vüsala müxtəlif bəhanələrlə zəng vurur, onu danışdırmağa çalışırdım. Göycəni çox xoşlayırdı. Yetişəndə görüntülü zəng vurur, telefonu ağaca sarı tutur və deyirdim ki, bax, gör necə də yeməli vaxtlarıdır. O da, sadəcə, çöhrəsinə təbəssüm qondurur və xəfif gülümsəməsi ilə kifayətlənirdi.
Vüsal həm fiziki, həm də mənəvi güclü idi. Bəlkə də mənəvi daha güclü idi. Biz, sadəcə, onun mənəvi dünyasına nüfuz edə bilmirdik.
O vaxt biz anlamırdıq ki, Vüsal nə üçün evə az-az gəlir, nə üçün suallara qısa cavab verir və s. Sanki hansısa bir hiss onu harasa tələsdirirdi. Gah gözləri yol çəkir, gah da özü bir dəqiqə yerində durmurdu. Ancaq elə aid olduğu yerə getməyə can atırdı...
Şəhid olandan sonra anladıq ki, bütün bunlar Vüsalın əbədiyyət ünvanına getməsi üçün imiş...
Bəlkə də başdaşı ilə tənha qalsam, Vüsalın mərmərdən boylanan şəklinə baxıb deyərəm: “Məni bağışla!”...
Deyirlər ki, insan ölməmişdən 9 ay əvvəl ölüm anı yaşayır. Yəni, hər insan üçün ölüm 9 ay əvvəldən başlayır...
Həm də deyirlər ki, şəhid olacaq adam da xeyli əvvəldən şəhid həyatı yaşayır. Mən bu halları Vüsalda dəfələrlə sezmişdim, ancaq belə olacağının fərqinə vara bilməmişdim. Sonradan anladım ki, Vüsal nə üçün bizimlə görüşə çox gec-gec gəlir, hansı səbəbdən belə ovqatda olurmuş... Demək ki, Allah ona şəhid olacağını mələkləri vasitəsi ilə çatdırıbmış...
Bir vaxtlar belə soyuq hərəkətlərinə görə Vüsaldan incidiyim üçün indi özümü bərk-bərk qınayıram...
Vüsal bizim əbədiyyət Günəşimizdir. Biz nə vaxtsa köçüb gedəcəyik, amma o, daim Vətən göylərində şəfəq saçacaq...
Qələbə Şanlı Ordumuzun Zəfər modelidir
Zəfər hissi xalqımızın Qələbə ruhudur... Bu hissi bizə daddıran Vüsal kimi oğullardır. O oğullar ki, bir oldular, yumruq kimi birləşdilər, düşmənə sarsıdıcı zərbələr endirməklə işğal altındakı torpaqları düşməndən geri aldılar. Bununla da üstümüzdəki ləkə silindi, başımız dik, üzümüz ağ, alnımız açıq oldu.
Vüsal Tahirov kimi oğulların Vətən məhəbbəti İkinci Vətən müharibəsində də özünü aydın göstərdi. Bu müharibədə xalq-dövlət birliyi də Orduya əlavə güc verdi, Xalq və Ordu birləşdi, Vətən müharibəsi böyük Zəfərlə başa çatdı...
27 sentyabr 2020-ci il tarixində başlanan əks-hücum əməliyyatı – Vətən müharibəsi 30 illik həsrətə son qoyan Zəfər diqtəsidir. Bu müharibədə Vüsal Tahirov kimi oğullar Mübarizlərin, Fəridlərin, Poladların... yolunu davam etdirdilər, onların göstərdikləri rəşadət torpaqlarımız uğrunda yüksək əzm kimi tarixə düşdü.
Bəllidir, istər Aprel savaşında, istər ard-arda baş verən terror hadisələrində, istərsə də Tovuz hadisələri zamanı, sonradan baş verən Vətən müharibəsi və antiterror əməliyyatlarında Vüsal kimi cəsur oğullarımız erməni separatizminə bir daha sübut etdilər ki, Azərbaycan Ordusu bir həmləyə düşməni məhv etmək gücündədir, heç bir çətinlik bu Ordunun birlik əzmini qıra bilməz...
Bildiyimiz kimi, təxminən 30 il idi Ermənistan rəhbərliyi ikibaşlı davranışı, təxribat xarakterli çıxışları, düşmən münasibəti ilə diqqət mərkəzində idi. Dünya dövlətləri də bunu görür, lakin susurdu. Ölkə rəhbəri İlham Əliyev müharibədən əvvəl məhz bu səbəbdən mövcud münaqişənin güc variantı barədə fikirlər səsləndirir, lazım gəldikdə torpaqlarımızı müharibə yolu ilə azad edəcəyimizi aşkar ifadə edirdi. İllər sonra bütün dünya anladı ki, erməni şovinizmi, onlara havadarlıq edən ölkələr sülhün tərəfdarı deyillər. Bu səbəbdən, sülhü siyasi fəaliyyətinin əsas hədəfi hesab edən Ali Baş Komandanımız müharibəni Qələbəmiz üçün prioritet kimi mənalandırdı və əks-hücum əməliyyatı ilə torpaqlarımız işğaldan azad edildi. Bu, həm də o anlama gəldi ki, zora zorla, gücə güclə qalib gələrlər. Bunu da XTQ giziri Vüsal Tahirov kimi qəhrəman oğullar bacardılar. Onlar dünyanın müharibə istəyən dövlətlərinə anlatdılar ki, Azərbaycan Ordusu öz vahid hərbi siyasəti, öz parlaq örnəyi, Ordu olmaq bacarığı ilə daim öndədir, artıq heç bir qara qüvvə torpaqlarımıza göz dikə bilməz.
Vətən müharibəsindəki Qələbə Şanlı Ordumuzun Zəfər modelidir. Müasir Azərbaycanın dövlət quruculuğu, torpaqlarımızın işğaldan tam azad edilməsi, qazandığımız nailiyyətlər bu modelin əsas prioritetləridir. Vüsal kimi qəhrəman oğullarımız isə bu modelin sütunlarıdırlar. Bu qəhrəman oğullar Milli Orduda təkmilləşən canlı strukturdur. Canlarında, qanlarında Vətən sevdası tüğyan edən bu oğullar düşməni torpaqlarımızdan qovmaqla həm Zəfər tarixi yazdılar, həm də göstərdilər ki, Azərbaycan Ordusu hansı gücə və potensiala malikdir. O qəhrəman oğulların müharibədə nümayiş etdirdikləri igidliklər sayəsində bu gün Cəbrayılda, Füzulidə, Zəngilanda, Qubadlıda, Ağdamda, Kəlbəcərdə, Xocavənddə, Laçında, Şuşada, nəhayət, Xankəndi(n)də, Xocalıda, Xocavənddə üçrəngli bayrağımız dalğalanır, bu bayraq indi aydın səmamızda coşqun Vətən nəğməsi kimi vücud tapır...
Haqq sözdür, insan bir amal uğrunda mübarizə aparsa, mütləq qalib gəlir. Bu mənada, Azərbaycan Ordusu da Vətən müharibəsi zamanı yalnız bir məqsəd üçün birləşdi, işğal altındakı torpaqlarımızı, Qarabağı, xüsusən də ölkəmizin əsas göydələni hesab olunan Şuşanı erməni faşistlərindən geri aldı. Bu qələbədə Vüsal Tahirovun da payı var. O, məhz 8 noyabr 2020-ci ildə Şuşada erməni hərbi birləşmələrinə qarşı həm silahla, həm də əlbəyaxa döyüşüb.
Təəssüf ki, yanına minamyot mərmisi düşüb, mərmidən qopan qəlpə onu başından ağır yaralayıb və Vüsal Qələbədən 8 gün sonra xəstəxanada vəfat edib...
Təkrar deyirik: Vüsal Tahirov və onun kimi qəhrəman oğullar bizə Zəfər hissi daddırdılar. Bu Zəfər xalqımızın ən şərəfl, ən çox qürur duyduğu fərəhli andır... Buna görə Vüsala, onun timsalında bütün şəhid oğullarımıza həmişə borclu olacağıq...
Vüsal uca məqamı ilə qəlblərdə dərin izlər buraxıb
Biz dəfələrlə demişik: həyat bəzən insan üçün müxtəlif mövqe və maraqlar əks etdirir, vücudlarda bir tərpəniş, bir hənirti yaradır. İstər adi hislər olsun, istərsə də içdən gələn səmimi duyğular olsun, fərq etməz, hər iki halda həyat insanın özünə və ömrünə ilıq bir təbəssüm, isti-qaynar bir coşqunluq qatır... Bu həyat dediyimiz şəhidə aiddirsə, ümumiyyətlə, onun ifadə etdiyi mövqe insanı çox yüksək qata çıxarır...
Xüsusi Təyinatlı Qüvvələrin giziri, qəhrəman kəşfiyyatçı-snayperçi Vüsal Mehdi oğlu Tahirovun həyatı da mövqe və həssaslıq baxımından onu çox uca məqama çəkib. Daşıdığı şəhid adı onun həyat pasportudur. Bu “pasport”da qeyd olunanlar Vüsalın Vətən sevgisi barədə həqiqətlərdir və əsl vətəndaş rəğbəti ilə süslənib. Ən əsası, bu “pasport”da ifratdan uzaq qəhrəmanlıq, real həyat və döyüş lövhələri, cəsur bir insanın örnək ömür faktı, cəsur bir döyüşçünün şəhadət üfüqü diqqətimizi çəkir.
Qəhrəmanlıq (dediyimiz kimi) bir insanlıq nümunəsidir; hamının etmək istədiyi, lakin çox az sayda insanın bacara biləcəyi işdir...
Tarix göstərir ki, Azərbaycan xalqı öz qəhrəmanlıq ruhu ilə daim diqqət mərkəzində olub. Heç şübhəsiz, məmləkətimizdə bu gün də qəhrəman oğullar yetişir. Məhz 27 sentyabrdan başlayaraq 44 gün davam edən Vətən müharibəsində erməni qəsbkarlarına, el dili ilə desək, “toy tutmuş” Vüsal Tahirov kimi cəsur oğullarımız da bu qəhrəmanların sırasındadır. Vüsalın döyüş salnaməsində əksini tapan qəhrəmanlıq nümunələri başlıca örnəklərdir...
Yəni, bu xalqın Vüsal kimi qəhrəman övladlarının sayəsində torpaqlarımız düşməndən geri alındı...
Etiraf edək ki, 27 sentyabra qədər Azərbaycan bəlkə də bir çox ölkələr üçün o qədər də əhəmiyyət kəsb etmirdi. Ancaq müzəffər Azərbaycan Ordusu erməni hərbi birləşmələrinə və onların havadarlarına döyüş meydanında elə qətiyyətli və tutarlı cavablar verdi, dünyaya elə bir mədəni döyüş taktikası sərgilədi ki, ən güclü ölkələr Azərbaycana məxsusi hörmət ifadə etdi və etməyə məcbur oldu.
Ən əsası da, dünya ölkələri anladı ki, Azərbaycan özü özünün ağasıdır...
Belə deyək, 27 sentyabr – 8 noyabr 2020-ci ildə Azərbaycan Ordusu öz dəmir intizamı ilə bu fikrin reallığını bir daha təsdiq etdi.
Vüsal Tahirovun Vətən duyğusu, Vətən eşqi ən qaynar, ən təmiz duyğu, ən təmiz eşqdir. O, bu eşqlə sübut etdi ki, “bayraqları bayraq edən üstündəki qandır, torpaq, əgər uğrunda ölən varsa, vətəndir”...
Bu gün Vüsal Tahirovun qatı Vətən ovqatında, qaynar Vətən hissində təcəlla edən amirlik, şahanə duruş yetişən nəsilləri mübariz olmaq əzmi ilə doldurur. Bu kontekstdə xalqımızın 30 illik səbri, qəlblərdə düşmənə qaynayan nifrət hissi dəqiq xarakterizə edir. Burada Vüsalın özünün də səbr və təmkini örnək səciyyə kimi diqqətdən yayınmır...
Əlbəttə, biz Vüsal Tahirova həsr etdiyimiz bu kitabda mümkün qədər çalışdıq ki, qəhrəman döyüşçümüzün doğru-dürüst, gerçək obrazını yaradaq, heç bir (ifrat) təfərrüata varmayaq. Bunun üçün (də) onun Vətən naminə qazandığı uğurları, yüksək ad və mübarək məqamı ən vacib nüanslar kimi qabartdıq.
Əsas odur ki, Vüsal Mehdi oğlu Tahirov uca məqamı ilə hər kəsin qəlbində dərin izlər buraxıb, xoş xatirələr onu daim yaddaşlarda tutacaq...
(Ardı var)
Hikmət Məlikzadə
