İndi dağlar diyarı Lerikin çox kəndində həyatı zəhmətlə, torpaqla bağlı olan kəndli ağır durumda yaşayır. Ailəsinə çörək gətirmək üçün illərlə doğma ocağını atıb uzaqlara getməli olur. Bunun da başlıca səbəbi kəndlinin torpaqdan uzaq düşməsidir.
Kənd yerində əkib-becərmək sözün əsl mənasında qul əməyinə dönübdür. Rayonda elə yerlər vardır ki, orada adamlar texnikanın kənd təsərrüfatda rolunu unudublar. Azərbaycanda sürətli inkişaf getdiyi bir dövrdə Lerikin bir-sıra kənd yerində əkib-becərmə işlərində şumlamadan tutmuş biçinə və yığıma qədər bütün görünənlər əl əməyinin hesabına başa gəlir. Məhz buna görə də il boyu hasil edilən məhsul heç kəndlinin bir aylıq tələbatını belə ödəyə bilmir. Nəticədə ayağı yer tutan ata-baba yurdundan perik düşür, hektarlarla torpaq əkilməmiş qalır.
Hazırda Lerikdə elə kənd vardır ki, oranın qalan on-on beş sakini taxıl əkməkdən ötrü bərəkətli torpağı ola-ola toyuq-cücə saxlamaq üçün dəni şəhərdən alır. Özü də sovet vaxtı 5 qəpiyə başa gəldiyi taxılı indi ən aşağısı 65 qəpiyə alırlar. Bax, əsl fəlakət budur. Bəli, torpaqla dolanan müstəqil dövlətin vətəndaşı hazırda bir qarın çörək üçün ona yaxın düşmə bilmir. Açığı Kənd Təsərrüfatı Nazirliyi də çətin duruma düşən Lerikli kəndlisinin müraciətinə məhəl qoymur. Aclıq təhlükəsi qarşısında qalan kəndli kimə və haraya üz tutacağını bilmir, ailəsini saxlamaqdan ötrü öz torpağını qoyub, elə əkib-biçmək üçün yaşadığı yerdən uzaqlarda, özgə torpaqlarına ümid bağlayır.
Rayonda unudulan, boşalan kəndlər, illərlə əkilməyən torpaqlar çoxdur. Süfrəsi torpağın yetirdiyi nemətlər hesabına aşıb-daşanın bir qarın çörəyi hazırda daşdan çıxır. Sözün qısası, Lerikin əksər kənd adamını ən çox düşündürən çörək dərdidir. Torpaqlar əkilən vaxtlar isə sarı buğdadan bişirilən çörəyin ətri ətrafa yayıldıqca xoşbəxtlik öz gəlib adamı tapardı.
Vəziyyətdən çıxmaq üçün yalnız torpağa qayıtmaq lazımdır. Bu da sırf Kənd Təsərrüfatı Nazirliyin işidir. Kəndlinin texnikası olsa, çörəkli günlərdə qayıdacaq...
Zəfər ORUCOĞLU Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü
