1984-cü ildə Masallı rayonunun Çaxırlı kəndində dünyaya göz açan Namiq Nurəddin oğlu Bağırov da İkinci Qarabağ müharibəsində torpaq naminə şəhidlik zirvəsinə ucaldı. Bununla zaman-zaman yaşamaq üçün könüllərə köç etməklə əbədiyyət nəğməli bir ömrün sahibi oldu.
İndi Masallı elində böyük də, kiçik də Namiqin 36 illik şərəfli həyat yolunu Vətənə, millətə təmənnasız sədaqət nümunəsi hesab edirlər. Qərinələr keçdikcə qəlblərdəki bu sevgi bir daha ilahiləşər. Mərdliyi dillərdə dastan olan Namiqi özünə örnək götürənlərin sayı bilinməz. Beləcə insanların mənəvi dünyasına işıq saçan sevilən ömür olum əsrlərlə yaşayar Namiq. Bir də Vətənin çətin günündə bilə-bilə, şüurlu şəkildə ona can verənlər ölmürlər. Sevdalandığı Vətən adlı sevgilisinə qovuşmaqdan ötrü onun sinəsinə baş qoyurlar.
Uca tanrı Namiqi öz xalqına bu dünyanın yaradanı, quranı kimi bəxş etmişdi. Odur ki, ağlı kəsən gündən mənəviyyat fəlsəfəsində xalqının xoşbəxtliyi başda durur. Yaşına uyuşmayan xeyirxah əməlləri el-obada ona məhəbbət gətirir. 2003-cü ildə ordu sıralarına yola düşəndə hamı onun doğma Azərbaycana sədaqətli, etibarlı, ləyaqətli övlad olduğuna tam inanır. Namiq Naxçıvanda həqiqi hərbi xidmətini keçir. Vətən məhəbbəti, düşmənə amansız nifrəti ona təlimlərdə əla döyüşçü keyfiyyətləri nümayiş etməkdə sanki stimul verir. Vətənə layiqincə xidməti hər şeydən üstün tutmaqla az zamanda zabitlərin, əsgər yoldaşların sevimlisinə çevrilir. Əsgəri borcunu yüksək səviyyədə, alnıaçıq yerinə yetirib Masallıya qayıdır. Qaldı ki, canına yağı dadanmış yurdunun ağrıları Namiqi rahat buraxmır. Yağı tapdağına əsir düşən torpağın hər qarışı uğrunda döyüşə hazır olan Vətən oğlu yenidən hərbiyə qayıdır. Və məqamı gələndə mübarizə meydanında son damla qanına qədər vuruşub erməni faşistlərdən qisas alacağına and içir.
İkinci Qarabağ savaşı başlanan günü Namiq düşmənlə üz-üzə döyüşə atılır. Vətənə əsl övlad məhəbbətini yağıya vurduğu ağır zərbələrlə bildirir. Neçə-neçə odun-alovun içindən üzüağ, qəhrəman kimi çıxır. Amalı, istəyi təkcə canı, qanı bahasına Odlar yurdunun məğrurluğunu özünə qaytarmaq olur. Həmişə cəsarətlə döyüşün önündə gedən, hünər göstərib əsgərləri qələbəyə aparan çavuş Namiq Füzulidə gənc ömrünü müqəddəsliyinə tapındığı Vətənə bağışlayır. İgidin qanı isə yerdə qalmır. Döyüş yoldaşlarının Vətən torpaqlarını düşmən tapdağından azad etməsilə o, əzəli arzusuna qovuşur. Dövlət də Vətəni, halal torpağı uğrunda canında keçən igid əsgərin qəhrəmanlığına yüksək qiymət verir. Qəhrəman şəhid ölümündən sonra “Vətən uğrunda” və “Füzulinin azad olunmasına görə” medallara layiq görülür...
Zəfər ORUCOĞLU Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü
