Uşaqları qorumaq, sevgi vermək hər bir valideynin borcudur. Lakin bəzən valideyn məsuliyyətsizliyinin də şahidi oluruq. Bir qisim övlad sahibi olmaq arzusu ilə yaşadığı halda, kimlərsə doğma uşağından imtina edir.
Araşdırmalara görə, körpələrini küçəyə atan qadınlar əsasən yasaq münasibət səbəbindən bu addımı atır, ya da dünyaya gələn uşağı qız olduğu üçün ondan imtina etməli olur.
Açıqlanan statistik rəqəmlərə əsasən, atılmış uşaqların 70 faizi qızlardır. Təəssüf ki, hələ də bəzi ailələr mental dəyərlərə üstünlük verdiyi üçün qız uşaqlarına biganə münasibət bəsləyir.
Kəmalə Ağazadə: “Sığınacaqda 30 uşaq varsa, onların 70 faizi qızlardır, bu problemin əsasında…”
Azərbaycan Uşaqlar Birliyinin sədri Kəmalə Ağazadə bildirdi ki, qızlarla bağlı problem genofonda çox ciddi təsir edir: “Sığınacaqda 30 uşaq varsa, onların 70 faizi qızlardır. Bu problemin əsasında qızların atılmasından çox onlara olan biganə münasibət, qız uşağının mental olaraq ailədə rolunun aşağı səvyyədə olması dayanır. Bu gün UZİ vasitəsilə uşağın cinsiyyətinin bilinməsi, qız olduqda abort etdirilməsi heç kimə sirr deyil. Çox insan bu düşüncə ilə yaşayır. Bu problem həllini tapmasa, bizim gələcək genofondumuza ciddi şəkildə ziyan vuracaq”.
K.Ağazadə onu da əlavə etdi ki, qız övladı olan analar sığınacağa daha çox müraciət edir: “İllər ərzində bizim sığınacağa əsasən qız övladı olan analar müraciət edib. İndi də bu hallar qeydə alınır. Bu cür problemlərlə bağlı maariflənməyə ehtiyac var. Mən düşünürəm ki, ailələrlə iş aparmaq lazımdır. Hər kəs bilməlidir ki, dünyaya uşaq gətirən kişilər deyil, qadınlardır. Ailələr övladlarına ayrıseçkilik etmədən dəyər verməlidirlər. Qadına dəyər verilməyən ailələrdə dünyaya göz açacaq və ya artıq təməli qoyulmuş qızların hamiləliyinin dayandırılması faktları da davam edəcək”.
Hüseyn Axundov: “Uşaqların qayğısına qalmaq və onları tərbiyə etmək hər bir valideynin borcudur”
Hüquqşunas Hüseyn Axundov bildirdi ki, Azərbaycan Respublikası Cinayət Məcəlləsinin 143-cü maddəsinə görə, təhlükədə qoyma, həyat və sağlamlığı üçün təhlükəli vəziyyətdə olan və özünü qorumaq üçün tədbir görmək imkanından məhrum olan şəxsi bilə-bilə köməksiz qoyma, əgər həmin şəxsi köməksiz qoyan onun qayğısına qalmalı idisə və ya onun özü zərərçəkmiş şəxsi həyat və sağlamlığı üçün təhlükəli vəziyyətdə qoyduqda, zərərçəkmiş şəxsə kömək göstərmək imkanı olduğu halda bunu etmədikdə - üç yüz manatadək miqdarda cərimə və ya bir ilədək müddətə islah işləri və ya altı ayadək müddətə azadlıqdan məhrum etmə ilə cəzalandırılır.
Həmsöhbətimizin sözlərinə görə, Konstitusiyanın 17-ci maddəsinə görə, uşaqların qayğısına qalmaq və onları tərbiyə etmək hər bir valideynin borcudur: “Bu borcun yerinə yetirilməsinə dövlət nəzarət edir. Valideynləri və ya qəyyumları olmayan, valideyn qayğısından məhrum olan uşaqlar dövlətin himayəsindədir. Uşaqları onların həyatına, sağlamlığına və ya mənəviyyatına təhlükə törədə bilən fəaliyyətə cəlb etmək qadağandır. 15 yaşına çatmamış uşaqlar işə götürülə bilməz. Uşaq hüquqlarının həyata keçirilməsinə dövlət nəzarət edir. Azərbaycanda mövcud praktikaya nəzər yetirsək, uşaqların hüquqlarının pozulması əsasən boşanmış ailələrdə baş verir və belə hallarda yetkinlik yaşına çatmayan uşaqlar hətta zorakılıqlarla qarşılaşırlar. Boşanma zamanı və ya ailə münasibətləri korlandığında, faktiki olaraq ayrı yaşayan valideynlər azyaşlı uşaqlarını özlərinin ambisiyalarının qurbanına çevirirlər. Bu səbəbdən də bu cür uşaqlar bir çox hallarda güclü psixoloji travma yaşayır ki, bu da onların gələcək həyatına özünün mənfi təsirini göstərmiş olur”.
Günel CƏLİLOVA
