Qərb ölkələrinin ikili standartlar siyasəti ilə bağlı faktiki nümunələrin sayı getdikcə artır. Bu hal Ukraynada məlum hadisələr fonunda özünü daha qabarıq büruzə verməyə başlayır.
Məsələnin mahiyyətinə keçməzdən əvvəl qeyd edək ki, Ukraynada baş verənlər həqiqətən böyük faciədir. Ölkə müharibədən sonra da onun fəsadları ilə on illərlə mübarizə aparmalı olacaq. Bunu Almaniya kansleri Olaf Şolts da etiraf edir: “Genişmiqyaslı müharibənin nəticələrini, o cümlədən partlamamış hərbi sursat və mina təhlükəsini aradan qaldırmaq üçün Ukraynaya təxminən bir əsr vaxt lazım ola bilər. Almaniyada yaşayanlar bilirlər ki, biz hələ də İkinci Dünya Müharibəsi zamanı düşmüş mərmiləri tapırıq. Ukrayna daha yüz il bu müharibənin nəticələri ilə mübarizə aparmalı olacaq. Belə müharibələrin uzunmüddətli nəticələri olur - indi atılan bütün mərmilər illərlə torpaqda qala bilər”. O əlavə edib ki, Qərb tərəfdaşları müharibədən sonra Ukraynanın bərpasına birgə töhfə verməli olacaqlar. Beləliklə, Qərb ölkələri Ukraynada partlamamış hərbi sursat və mina təhlükəsindən narahatlıq ifadə edir. Halbuki, eyni problemlə üzləşən Azərbaycanın bu xüsusda problemlərinə lazımi reaksiya sərgilənmir. Halbuki, Xarici İşlər Nazirliyinin Mətbuat Xidməti idarəsinin rəisi Leyla Abdullayevanın məlumatına əsasən, üçtərəfli bəyanat imzalandıqdan bugünədək, əksəriyyəti mülki şəxs olmaqla, ölkəmizdə 219 nəfər mina qurbanı olub: "Əfsuslar olsun ki, vətəndaşlarımız mütəmadi olaraq, o cümlədən Ermənistan tərəfinin xəritələri təqdim etməsindən, habelə iki dövlət liderinin Brüssel görüşündən sonra da mina qurbanına çevrilirlər. Bu ilin yalnız aprel ayında baş vermiş 9 hadisə nəticəsində 10 nəfər minalardan xəsarər alıb". Amma nədənsə indiyə kimi Qərb ölkələri bunları görməzlikdən gəlir, Ermənistana mina, partlamamış hərbi sursat məsələsinə görə təzyiq, Azərbaycana isə yardım edilmir. Digər tərəfdən bəllidir ki, Rusiyanın Ukraynada həyata keçirdiyi hərbi əməliyyatlara ən radikal reaksiyalar Qərb ölkələrindən gəlməkdədir. Rusiyanın addımlarını işğalçılıq kimi qiymətləndirən Amerika, Avropa İttifaqı Moskvaya qarşı vahid cəbhə açıblar. Halbuki, onlar Azərbaycan torpaqları işğal olunanda, xalqımız qaçqın və məcburi köçkün durumuna düşəndə quru bəyanatlar verməkdən savayı bir iş görmürdülər.
İndi də partlamamış hərbi sursat və mina təhlükəsi ilə bağlı eyni siyasət sərgilənir. Bu arada bəlli olub ki, Dünya Bankı Ukraynaya hər ay təxminən 200 milyon dollar verəcək. Bu vəsait dövlət qulluqçuları və müəllimlərin əmək haqqının ödənilməsi üçün istifadə olunacaq. Ukraynanın maliyyə nazirinin müavini Roman Yermolıçevin sözlərinə görə, Maliyyə Nazirliyi daim ölkənin ehtiyacları üçün, o cümlədən təhsilə dəstək üçün alternativ maliyyə mənbələri axtarır: “Ona görə də hakimiyyətin digər orqanları ilə birlikdə artıq Dünya Bankı ilə Ukraynada davamlı dövlət idarəçiliyini təmin etmək üçün dövlət xərclərinə dəstək adlı birgə layihə hazırlayırıq. Elan edilən yardımın məbləği 1,5 milyard ABŞ dolları təşkil edəcək”. Layihə dövlət qulluqçularına və müəllimlərə əməkhaqqı verilərkən dövlət büdcəsi xərclərinin qarşılanmasını nəzərdə tutur. Halbuki, Azərbaycanın ərazilərini işğaldan azad edəndə Dünya Bankı və digər mənbələr ölkəmizə qarşı belə səxavətli davranmırdılar. Elə indi də işğaldan azad edilən Azərbaycan ərazilərinin bərpasına Qərb, nədənsə, maliyyə yardımları ayırmağa həvəs göstərmir. Münaqişə gedən ölkələrə milyardlarla vəsait ayıran Qərb Ermənistan-Azərbaycan müharibəsi başa çatandan sonra 30 il işğala məruz qalan, böyük bir əraziləri talanan Azərbaycana cəmi 140 milyon avro ayırmaqla kifayətləndi. Amma Azərbaycandan 3 dəfə kiçik olan işğalçı Ermənistana 2,6 milyard, avro ayırdı. Yalnız Azərbaycanın sərt reaksiayasından sonra bu məsələdə paritetə diqqət edildi. Bu gün heç kimin köməyi olmadan beynəlxalq müstəvidə öz hüququnu müdafiə edən Azərbaycan öz vəsaiti hesabına da işğaldan azad etdiyi ərazilərdə quruculuq işləri aparır. Bəs onda Qərb, onun nəzarətində olan beynəlxalq təçkilatlar Azərbaycanın hansı dərdinə dərmandır? Bu suala hələ də cavab yoxdur. Daha bir məqama diqqət edək. Məlumdur ki, aprelin 7-də Rusiyanın BMT-nin İnsan Hüquqları Şurasındakı üzvlüyü dayandırılıb. Rusiyaya qarşı belə sərt tədbirin görülməsi Ukraynanın Buça şəhərində törədilən qətliamdır. Martın 31-də Rusiya qoşunları Buçanı tərk edəndən sonra şəhərdə çoxsaylı hərbi cinayətlər - mülki əhalinin öldürülməsi, işgəncələr, zorlamalar və talan faktları aşkarlanıb. Azad edilmiş Buçada jurnalistlərin çəkdiyi və mülki şəxslərin meyitlərinin əks olunduğu fotolar bütün dünyaya yayılıb. Amma yaxın keçmişdə baş vermiş bir çox hadisələrə münasibətdə Qərb eyni münasibət sərgiləmir. Buçadan yayılan görüntülərdən daha dəhşətli olanları Xocalıda baş verib. Bu xüsusda foto və video görüntülər də yetərincədir. Bu soyqırımı törədən Ermənistan hələ də BMT İnsan Hüquqları Şurasının üzvüdür. Ermənistan bura 2020-ci ildə Şərqi Avropa regionundan seçilib və səlahiyyət müddəti 2022-ci ili də əhatə edir. Lakin Rusiyadan fərqli olaraq, Qərb ölkələri Ermənistanın BMT-nin İnsan Hüquqları Şurasındakı üzvlüyünü dayandırmır. Bu da ikili standartların daha bir təzahürüdür.
Tahir TAĞIYEV
