Noyabrın 16-da Ermənistanın baş naziri Nikol Pasinyan Azərbaycan-Ermənistan sərhədindəki vəziyyətlə bağlı Təhlükəsizlik Şurasının iclasını keçirib. İclasdakı çıxışında Paşinyan Ermənistanın beynəlxalq tərəfdaşlarını susqunluqda günahlandırıb:
“Beynəlxalq tərəfdaşlarımızın susqunluğu şəraitində Azərbaycan təcavüzkar hərəkətlərini davam etdirir. Bəli, bu gün ağır gün yaşadıq, çətin günlərdən keçirik, amma bu gün göstərdik ki, biz buradayıq, varıq, dövlətik və bizimlə güc dili ilə danışmaq mümkün deyil. Biz beynəlxalq ictimaiyyəti Azərbaycanın təcavüzkar hərəkətlərini pisləyən konkret, məqsədyönlü bəyanatla çıxış etməyə çağırırıq”.
Pasinyan utanmadan Azərbaycani "təcavüzkar" adlandırıb və beynəlxalq tərəfdaşlarını Azərbaycana qarşı “addım atmağa” çağırıb. “Biz varıq, burdayıq, dövlətik, sübut etdik ki, bizimlə güc dilində danışmaq olmaz" kimi gülməli və gülünc ifadələr işlədən Paşinyan bununla özünü daha gülməli vəziyyətə salıb. Bu uğursuz açıqlamaları gülüş doğurmaya bilmir. Paşinyan unudur ki, Azərbaycan onlarla nəinki güc yolu ilə danışmağın mümkün olduğunu, hətta onları darmadağın etdiyini göstərdi və Ermənistan Azərbaycanın dəmir yumruğunu yaxşı gördü və hiss etdi.
Ekspertlər deyir ki, Paşinyan özünü “cəsarətli” göstərmək istəyib, lakin bu açıqlaması ilə özünü növbəti dəfə gülüş hədəfinə çevirib. Ekspertlər bildirir ki, Ermənistan Azərbaycanın gücünü hərtərəfli hiss edib, bu baxımdan Paşinyanın dövlətdən, gücdən danışması yersiz və gülüncdür.
“Paşinyanın saqqalı olsa da sözü keçmir və onun saqqal saxlamaqla “heybətli” görünmək...”
Siyasi ekspert Rövşən Rəsulov “Bakı-Xəbər”ə bildirdi ki, Paşinyan bu ifadələrlə özünü gülünc vəziyyətə salıb. Siyasi ekspert deyir ki, Ermənistan nə dövlət kimi dövlətdir, nə iqtisadiyyatı, nə hərbi, nə siyasi, nə də sosial gücü var, bu baxımdan Paşinyanın “gücdən” danışması gülməlidir.
“Bildiyimiz kimi, noyabrın 16-dan başlayaraq Laçından, Zəngəzurdan, Kəlbəcərdən erməni təxribatları barədə məlumatlar artmağa başladı. Əslində, bu təxribatlar bir neçə gün idi ki, səngimirdi və Azərbaycan ictimai rəyini bir sual düşündürürdü ki, düşmən yenidən başını qaldırmağa başlayırsa, onun başı nəyə görə yenidən və bu dəfə daha sərt şəkildə əzilmir, axı düşmənin nəfəsi 44 günlük İkinci Qarabağ müharibəsində kəsilmişdi. Haqlı sual idi və bu sualın da cavabı məhz 16 noyabr tarixində verilmiş oldu. Məhz bundan sonra Ermənistanın baş naziri özünün siyasi reputasiyasını həmin təxribatı ilə qaldıra bilməyəcəyini anlayaraq dərhal Təhlükəsizlik Şurasının iclasını çağırdı, yenə də köhnə ənənəsinə sadiq qalaraq telefon zənglərinə ümid etdi. Amma görünən bu oldu ki, beynəlxalq aləm üçün Ermənistanın “suveren ərazisinin” guya Azərbaycan tərəfindən təcavüzə uğraması səs-küyü sadəcə əhəmiyyətsiz qışqır-bağır kimi qəbul olundu. Bəs əslində nə baş verdi, yaxud buna qədərki proseslər hansı siqnalları verirdi? Üçtərəfli bəyanatın imzalanmasından sonra Paşinyana düz bir il vaxt verildi ki, ağlını başına toplasın və imzalanan kapitulyasiya sənədindəki bəndlərin, şərtlərin həyata keçirilməsinə başlasın, amma o bunu etmədi, Moskvada planlaşdırılan üçtərəfli görüşdən qaçdı və söz yox ki, bu vasitə ilə yalnız Azərbaycanı deyil, həm də Rusiyanı qəzəblənədirdi. Yəni o elə sandı ki, dünya birliyi onun həyasız şıltaqlıqlarına haqq qazandıracaq, İrəvanın “məzlum”, “əzabkeş” hay-harayına səssiz qalmayacaq. Lakin bu dəfə də yanıldı, özü də çox böyük səhvləri ilə birlikdə. Bu gün İrəvanda başlayan etiraz dalğaları da isbat edir ki, Nikol özünü hansı seytnot vəziyyətinə salıb və bu vəziyyətdən çıxa bilməyin yeganə yolu var: Azərbaycanın ərazi bütövlüyünü tanımaq, məlum sərhədlərin müəyyən edilməsinə şərait yaratmaq, dəhliz açmaq və regionun inkişafına dəstək göstərmək. Bakı, həmçinin, Paşinyana təklif edirdi ki, inkişaflı gələcəyin səhifəsini yeniləmək lazımdır. Misal üçün, iki əsrdir məhz ermənilər tərəfindən davam edən etnik düşmənçiliyə son qoymaq, Türkiyə ilə normal, qarşılıqlı münasibətlər qurmaq, Azərbaycana və s. qonşulara qarşı ərazi iddialarından əl çəkmək, İlham Əliyev və Rəcəb Tayyib Ərdoğan tərəfindən irəli sürülən, eləcə də Vladimir Putin tərəfindən dəstəklənən “3+3” formatını dəyərləndirmək. Əgər bunlar olmasa, artıq nəinki Paşinyanın, eləcə də Ermənistanın varlığının böyük sual altında qala biləcəyindən danışmaq olar.
Fakt budur ki, Ermənistan 2020-ci ilin Tovuz təxribatında olduğu kimi, bu dəfə Laçın istiqamətindəki dağlıq ərazidə strateji yüksəklikləri ələ keçirməyə cəhd göstərdi. Dağlıq ərazidə yerləşən həmin yer Ermənistanı Qarabağın yuxarı hissəsi ilə birləşdirir. Ancaq Paşinyan burnundan o tərəfə keçə bilmədi və 2020-ci ilin iyulunda olduğu kimi, Azərbaycan Ordusunun əks həmlələri nəticəsində öz mövqelərini itirdi. Həmin ərazinin coğrafi mövqeyini nəzərə alsaq deyə bilərik ki, sərhədin delimitasiya olunmamış bu hissəsində düşmən təxribatının baş verəcəyi gözlənilən idi. Amma düşmən bu dəfə də səhv nəticə çıxararaq, yüngül və kiçik həcmli qələbə qazanacağı ehtimalında yanıldı.
İndi yalnız belə bir mümkün ehtimalı proqnoz etmək mümkündür: el dili ilə desək, Paşinyanın saqqalı olsa da sözü keçmir və onun saqqal saxlamaqla “heybətli” görünmək cəhdləri sıfıra bərabərdir. Paşinyan Təhlükəsizlik Şurasının iclasında olmayan bir məsələdən - “gücdən”, dövlətdən” danışmaqla özünü biabır etdi, gülünc vəziyyətə saldı. Paşinyan Azərbaycanın gücünü də, dəmir yumruğunun zərbəsini də çox yaxşı bilir, sadəcə erməni xislətinə uyğun olaraq hay-küy salıb. Nikolun bu “hədəsi” gülünc görünür...”
R.Rəsulovun sözlərinə görə, rəsmi Bakı nümayiş etdirdi ki, Ermənistana sonuncu və bu dəfə birdəfəlik məhvedici zərbəsini endirmək gücündə və qüdrətindədir: “Ona görə də saqqallı Nikolun bir çıxış yolu var – danışıqlar masasına oturub, üzərinə götürdüyü öhdəlikləri təxirə salınmadan yerinə yetirmək. Bəlkə bundan sonrakı müddətdə onun haralardasa hansısa sözü keçə bilər. Əks halda, olanlar göz önündədir”.
İradə SARIYEVA
