2009-cu ildə Naxçıvanda baş verən “Bənəniyar hadisələri” zamanı həyatını itirmiş Rza Nuriyevin ailəsi Naxçıvanın yeni təyin olunmuş daxili işlər naziri Süleyman Nemətov tərəfindən qəbul edilib.
Nazir həmin hadisədən zərər çəkmiş ailəyə bildirib ki, bu məsələ dövlət tərəfindən yüksək səviyyədə nəzarətə götürülüb. Baş verən hadisələrin tezliklə hüquqi qiymətini alacağı bildirilib. Həmin hadisələrdə ölüm olub, kütləvi həbslər, işgəncələr həyata keçirilib. Buna yenidən hüquqi qiymətin verilməsi nə ilə nəticələnə bilər?
Həmin hadisələrin canlı şahidi, əslən Bənəniyardan olan tanınmış jurnalist Elmar Hüseynov “Bakı-Xəbər”ə maraqlı faktlar açıqladı:
“29 dekabr 2009-cu ildə kənddə qeyri-adi bir hadisə baş verdi. Məhərrəm ayı kənddə şaxsey gedənlər Əlincə polis bölməsinə aparıldı. Qışın oğlan çağında həmin şəxslər lüt soyundurulub Əbrəqunus kəndindəki polis bölməsinin həyətindəki ağaca bağlandılar. Kənd camaatı bu hadisədən axşam şaxsey zamanı xəbər tutdu. İçlərinə polis tərəfindən öyrədilmiş adamların daxil olduğu gənclərdən ibarət dəstə polis bölməsinə hərəkət etdi. Yolda bunları görüb baş verə biləcək fəsadların qarşısını almağa çalışan mərhum müəllim Rza Nuriyev kənd uşaqlarını sakitləşdirməyə və təmkinli olmağa çağırsa da, şeytanların “tırkasından” cuşa gəlmiş dəstəni saxlamaq mümkün olmadı”.
Jurnalist deyir ki, Bənəniyar sakinləri və Əlincə polis bölməsi arasında böyük qarşıdurma baş verib: “Səhəri günü polis gecə kənddə şaxsey getməyi qadağan etdi. Nəticədə Yunis Əliyev polisin atasını təhqirinə və Vasif “xan”ın kənd camaatına istibdadına etiraz əlaməti olaraq özünü yandırdı. Bundan sonra hadisələr o qədər şiddətli və sürətli davam etdi ki, insanlar hətta nə baş verdiyini belə anlamaqda aciz oldular. İlk addımı yenə polisdən gəldi və polis özbaşınalığına qarşı dirəniş göstərən kəndə hərbi texnika yeridildi. Kənddə daş üstə daş qalmadı. Daxili qoşunların xüsusi təyinatlıları aldıqları əmrlə girib evlərdə hamilə qadın, uşaq, yaşlı, qoca demədən əhalini sürüyə-sürüyə kəndin mərkəzinə gətirib, ordan da maşınlarla Böyükdüz təcridxanasına aparırdılar”.
Elmar Hüseynov bildirir ki, kəndin iki ağsaqqalı - Rza Nuriyev və Əli Rəhimov rəhbərlik tərəfindən hədəf seçilib: “Böyükdüz təcridxanasında hər ikisinə ağlasığmaz və qeyri-adi işgəncələr verildi. Bu işgəncələrə tab gətirməyən Rza müəllim təcridxanadan azad ediləndən iki gün sonra, 5 yanvar 2010-cu ildə vəfat etdi. Əli Rəhimov isə xeyli müddət kəndi tərk etmək məcburiyyətində qaldı. Sonradan kənddəki evini də sataraq, Bakıya yerləşdi. Özünü yandıran Yunis Əliyev Naxçıvan şəhərindəki Mərkəzi xəstəxanaya yerləşdirilsə də, qəsdən həkimlərə ona tibbi yardım etməmək tapşırıldı. O dövrdə Bakıda yaşayan bənəniyarlılar Vasif Talıbov istibdadına qarşı Prezident Administrasiyasının qarşısında piket keçirsələr də, bu etiraz nəticəsiz qaldı.
Növbəti hədəf isə susdurulan kənddə fəaliyyət göstərən 25 çayxana, 20-dən çox mağaza və əhalinin dolanışıq üçün qurduğu balaca istehsal müəssisələrinin məhv edilməsi oldu. Kəndin mərkəzi buldozerlə kürüdülərək, dümdüz edildi. Səsini çıxaran, qadın, kişı, yaşlı, uşaq olmasından asılı olmayaraq həbs edildi. Rza Nuriyevə edilən haqsızlığa görə bəzi müəllimlər işdən çıxarıldı”.
Həmkarımız bildirir ki, həmin ildən başlayaraq kənddən köç daha da çoxaldı: “Əgər 2010-cu ilə qədər Culfa rayonununu tərk edən ən az ailə Bənəniyar kəndindən idisə, həmin ildən kənddən çox sürətli bir köç başladı.
Əhalinin bir qismi İstanbula köçübsə, artıq böyük bir qismi Bakıda məskunlaşıb. Siz günün istənilən vaxtı Masazır və Binə qəsəbələrinə getsəniz orda bənənyarlılara rast gələ bilərsiniz. Vasif Talıbovun Naxçıvandakı “uğurlu” siyasəti nəticəsində indi 100-lərlə ailə evinə çörək aparmaq üçün Bakıda yaşamağa məhkumdur”.
Məhəmmədəli QƏRİBLİ
