Maisə Məmmədova:"Cənab Prezidentdən xahiş edirəm ki, oğluma "Azərbaycan Bayrağı" Ordeni versin"
Türk ac-sussuz qalar, amma torpağını düşmən tapdağında qoymaz, şirin canını verib torpağını geri alar. Budur babaların vəsiyyəti, budur mənəvi sahiblik. Vətən oğulları canlarından keçdilər, amma torpaqdan keçmədilər. "Yar şirindir keçilməz" deyilir el nəğmələrindən birində, amma o oğullar torpaq üçün yardan da, övladdan da keçdilər, ata-ananın bağrına dağ çəkdilər.
Azərbaycan Ordusunda Müddətdən artıq həqiqi hərbi xidmət hərbi qulluqçusu, (MAHHXHQ) əsgər Məmmədov Elnur İsrəfil oğlu belə igidlərimizdən biridir.
Elnur Məmmədov 16 sentyabr 1989-cu ildə, Daşkəsən rayonunun Xoşbulaq kəndində anadan olub. 2008-ci ildə Gəncə şəhər Şah İsmayıl Xətai adına 13 saylı tam orta məktəbi bitirib. Gəncə şəhərində Azərbaycan Kənd Təsərrüfatı Akademiyasına daxil olub, 2012-ci ildə Azərbaycan Dövlət Aqrar Universitetinin məzunu olub. 2012-ci ilin iyul ayında SHXÇDX-nin Daşkəsən rayon bölməsi tərəfindən həqiqi hərbi xidmətə çağırılıb, Sərhəd Qoşunlarının N saylı hərbi hissəsində xidmət edib. 2013-cü ildə xidmətini başa vurub Gəncəyə qayıdıb. Elnur oxuduğu ixtisası yox, hərbçi olmağı seçib və 2014-cü ildə Daşkəsən rayon N saylı hərbi hissədə MAHHXHQ kimi kəşfiyyatçı vəzifəsində xidmətə başlayıb. Hər zaman işində fəal olub.
Vətən müharibəsi başlayan gündən Murovdağ -Kəlbəcər istiqamətində gedən döyüşlərdə iştirak edib. Elə döyüşün ilk günündən yüksək qəhrəmanlıq nümunəsi göstərib.
Uşaqlıqdan vətənə, torpağa, elə-obaya bağlılıq hissi onda çox güclü idi, buna görə də böyüdüyündə hərbiçi olmaq qərarına gəlib. Torpağımızın düşman tapdağı altında qalması onu narahat edirdi və bir gün qisas gününün gələcəyinə ümid edirdi. Elnur Məmmədovlar ailəsinin üç oğlunun böyüyü olub.
Vətəninin bu dar günlərində iki əkiz qız balasını, yarını, ata-anasını, qardaşlarını Tanrıya əmanət edib müharibəyə yollanıb.
2 oktyabr 2020-ci ildə Daşkəsən, Kəlbəcər rayon sərhədində, qəhramanlıq göstərərək şəhidlik zirvəsinə ucalıb.
Kəşfiyyatcı Məmmədov Elnur döyüşün hələ ilk başlarından İkinci Qarabağ müharibəsində, yüksək qəhrəmanlıq nümunəsi göstərərək, iştrak edib. Müxtəlif mövqeylərdə döyüşən Elnur, oktyabrn 1-i Daşkəsən rayon sərhədindən, Kəlbəcər rayonuna keçid edib. Komandiri və döyüş yoldaşları ilə birlikdə, düşmənin iki postunu dağıdıb. Döyüş gedən zamanı, içi dolu erməni zabiti olan UAZ markalı maşınının yaxınlaşdığını görən komandiri, Elnura başını qaldırmamasını deyib, lakin Elnur sinəsini düşmənə sipər edərək, içi zabit dolu UAZ maşınını partladıb, özü isə düşmənin snayper gülləsinə tuş gəlib və qarın nahiyəsindən yaralanıb. Qısa müddət yerdə qaldıqdan sonra, özünü toparlayıb və döyüş yoldaşlarına "Siz geri çəkilin, mən gedərəm" deyərək, düşmənə hücüm edib, o, burada qəhrəmancasına şəhid olub. Komandiri onun nəşrini çıxara bilmədi üçün, düşmənin əlinə keçməsin deyə, iki qayanın arasıında gizlədir. Elnurun nəşi 49 gün neytralda qalır. 50-ci günə keçən gecə də komandiri və döyüş yoldaşları, onun nəşini gizlətdikləri yerdən götürərək, ailəsinə təhvil verirlər. Elnur Məmmədov böyük izdihamla Gəncə şəhər şəhidlər xiyabanında dəfn edilib.
Döyüşlərdə göstərdiyi igidliklərə Azərbaycan Respublikası Prezidentinin Sərəncamları ilə "Kəlbəcərin azad olunmasına görə", "Vətən uğrunda" və "İgidliyə görə" medalları ilə təltif olunub.
Elnur Məmmədovun anası Maisə Məmmədova ilə Gəncədə yaradıcılıq ezamiyyətində olarkən tanış olduq, danışdıq, dərdləşdik. Ana sağalmayan yarasının ağrısı ilə yaşayır.
"Onun bir məktubu da var. Müharibəyə gedəndə yazıb qoyub. O məktubu saxlayırıq. ubu da var ibdə də. Oğlum haqqında danışmaq çox çətindir...O, uşaqlığından hərbini çox sevirdi. Mənim oğlum çox vətənpərvər, vətənini sevən bir uşaq idi. Körpəlikdən vətənpərvər idi. Məktəb illərində Vətən haqqında şeirlər yazırdı, gerbimizi, bayrağımızı çəkirdi. Çox qabiliyyətli uşaq idi. Birinci sinfə 17 nömrəli məktəbdə getdi. Sonra biz Gəncəyə köçdük, 13 nömrəli məktəbdə təhsilini davanm etdirdi. Yəni mənim oğlum yaxşı oxuyan, ağıllı, çalışqan uşaq idi. Oxudu öz bilini ilə universitetə qəbul oldu. Ali məktəbi bitirdikdən sonra hərbi xidmətə yollandı. Hərbi xidmətini Sərhəd Qoşunlarında çəkdi. Yəni sərhədi qorudu. Bir ildən sonra gəldi. Biz istədik ki, onu oxuduğu sahə üzrə işə qoyaq. O bizimlə razılaşmadı. Dedi mən hərbiyə gedəcəm. O hərbiyə MAXE, kiçik çavuş kimi getdi. 8 il idi hərbidə işləyirdi. Tez-tez onları kəşfiyyata aparırdılar. Onun kəşfiyyata ən çox getdiyi yer Kəlbəcər idi. O həmişə kəşfiyyatdan qayıdıb gələndə deyirdi ki, mən Kəlbəcəri sevirəm. Kəlbəcərin bütün o lazım olan yerlərinə, postlarına girirdilər.
Bunlar kəşfiyyatçı idi. Kəşfiyyatda baş snayper idi. Deyirdi ki, kaş cənab Prezident İlham Əliyev müharibənin başlandığı barədə əmr versin, biz Kəlbəcəri alarıq və üç günə Kəlbəcər bizdə olar. Yəni o onlar ora çox getdiklərinə görə oranı qarış-qarış tanıyırdılar. Sanki oranın hər daşını bunlar düzmüşdülər. Nə isə vaxt gəldi tamam oldu. Tovuzda müharibə başladı. Tovuzda müharibə başlayanda generalımız Polad Həşimov şəhid oldu. Polad mənim oğlumun komandiri olmuşdu. Çox gözəl insan, çox gözəl komandir idi. Əsgərləri onun xatirini çox istəyirdilər. Tovuz döyüşləri zamanı Elnur Kəlbəcərdə təlimdə idi. Onları təlimə aparmışdılar. Polad Həşimov şəhid olandan üç-dörd gün sonra onları dağdan endirdilər, gətirdilər. Oğlum xidmət etdiyi N saylı hərbi hissədən bura gəldi. Əslində bizimlə görüşməyə gəlmişdi. görüşməyə gələndə çox keyfsiz, çox qanıqara idi. Gördüm ki, oturub telefona baxır. Mən də onun arxasında durdum. Deyim ki, Tovuz şəhidlərinə, xüsusən də Polad Həşimova görə ermənilərə qarşı qəzəbi, qanı coşmuşdu. Nə isə bizdə nə yemək yedi, nə çay içdi. Eləcə oturmuşdu. Mən onun yanına gəldim. Gördüm ki, telefonda Polad Həşimovun, digər şəhidlərin şəklinə baxır. Ağladım. Dedim ki, Allah ermənilərə qənim olsun, bu cürə generalı da şəhid etdi. Bu sözümdən sonra Elnur ayağa durdu və bir siqaret yandırdıı. Dedi ki, ay ana, darıxma, bu generalın qanı yerdə qalmayacaq, az qalıb. Gördüm ki, çox yorğundur, günlərlə təlimdə olub. Anayam, ürəyim od tutub yanır. Dedim ki, ay oğul, heç olmasa on gün məzuniyyət götür, bir az istirahət et. Bir incə gülüşü var idi. Gülümsədi. Çox ağır təbiətli, çox zəhmili, uca boylu, yaraşıqlı bir oğul idi, mənim oğlum. Belə gülümsəyib "Ay ana, təlim qurtardı da. Təlim söhbəti yoxdur"-dedi. Dedim niyə? Dedi bitdi də. Oğlumun öz maşını var idi. Bizimlə görüşüb getdi. Amma səhər tezdən bir də qayıtdı gəldi. Nəsə demək istəyirdi, amma demədi. Atası ilə də, mənimlə də, qardaşı ilə də görüşdü. Gördüm qardaşına nə isə deyir. Eşitdim ki, "kişi qorxmaz. Nə var ki, nədən qorxam? Qorxulu bir şey yoxdur" deyir. Sən demə söhbət müharibənin başlanmağından gedirmiş. Yəni bunlara deyiblər ki, müharibə başlayacaq. Oğlum getdi. Gecə saat 12 idi. O biri oğlum da əsgərdən təzə gəlmişdi. O da Daxili Qoşunlarda xidmət edirdi. O birisi otaqdan telefonu gətirdi ki, ay ana, Elnur səninlə danışmaq istəyir. Gecə saat 1-ə işləmişdi. Belə baxdım ki, hərbi formadadır, qızlarla oynayır. Nəysə telefonu aldı, dedi ay ana nə təhərsiniz, niyə ağlayırsınız. Atası ilə də danışdı, mənlə də. Dedim anan ölsün… Sonra eşitdim ki, döyüşə gedib. O biri oğlum da getdi könüllü yazıldı müharibəyə. O da müharibə veteranıdır, Füzulidə, Qubadlıda, Cəbrayılda döyüşüb, üç rayonumuzun alınmasında iştirak edib.
Qarabağ boyunca bu müharibə başlamışdı. Evdə tək idim. Gördüm telefonuma zəng gəldi. Telefonu açdım ki, Elnurdu. Dedi ay ana, niyə ağlayırsan? "Ay ana, ağlama sən mənim canım. Sənə söz deyəcəm. Ağlama" . Gördü yox, mən özümü saxlaya bilmirəm. Telefonu söndürdü. İki-üç dəqiqədən sonra bir də zəng gələdi. Telefonu açdım. Dedi ay ana, sən mənim canım, söz deyəcəyəm, axıracan mənə qulaq as. Bu biri oğlum da getmişdi. Aparmışdılar. Bu da getmişdi könüllü. Seyfəli polqonunda təlim keçirdilər. Dedi niyə ağlayırsan? Dedim ay anan ölsün niyə ağlamayım? Sən erməninin gülləsinin qabağındasan. Qardaşın da belə getdi. Dedi ay ana, müharibə dayanacaq. Zəfər bizimdir. Niyə ağlayırsan ki? Bu alçaqlar, bu şərəfsizlər nəyləri var, hamısını bizim qabağımızda qoyub qaçırlar. "Sənin telefonun görüntülü deyil, görüntülü olsa sənə göstərərdim. Mənim bu dəqiqə əlimdə istifadə elədiyim silah onların silahlarıdır ki, özlərinə istifadə edirik. Ağlama. Qələbəni biz qazanacağıq. Müharibə dayanacaq, inşallah. Biz zəfər alacağıq" - dedi Elnur. Həmin girdiyi postlardan da şəkillər var. Müharibənin başladığı günü üç dənə post aldılar. Çox ürəkli, çox cəsarətli, düzgün döyüş aparan oğlanlardan biri də mənim oğlum idi. Mən Prezidentə məktub göndərmişəm və xahiş etmişəm ki, oğluma "Azərbaycan Bayrağı" Ordeni verilsin. Bu həm də ona görə lazımdır ki, yaşadığımız küçəyə oğlumun adı verilsin. Hazırda küçımiz adsızdır. Müharibə vaxtı mənim oğlum çox əziyyət çəkib. Oğlum kimi oğullar çox olub. Elnur iki dəfə qanlı döyüşə girib, oradan sağ-salamat çıxıb. Komandir deyib ki, əvvəl döyüşə girənlər üçüncü dəfə döyüşə girməsinlər. Oğlum deyib ki, yox mən özüm girməliyəm, Kəlbəcərin hər bir yerini özüm bilirəm. Yəni harasında döyüş getməlidir, oraları bilirdi. Axırıncı döyüşə oktyabrın 1-də girdi. 1-i günü hamı ilə danışdı, sağollaşıb, halallıq aldı məndən. Dedi ki, ay ana, sənə bir söz deyəcəm, əgər mən şəhid olsam, haqqını halal edərsən mənə. "Sən mənim canım ağlama, geriyə yol yoxdur. Yəni irəli getməliyik. Torpaqlarımız bu mənfur ermənilərdən azad olunmalıdır. Getdi. Oktyabrın 2-də qara xəbəri çıxdı. Ağ dağın, Ömər dağın arxasında birinci vurulan mənim oğlum olub. Yəni ora bir maşın erməni gəlib, o da həmin maşınını partladıb. Çox düzgün orada döyüş aparıb. Ermənilərlə üzbəüz döyüşdü Orada maşın partladıb, sonra qalxıb ki, bir də atsın, amma ermənilər snayperlə oğlum vurulub. Snayper snayper gülləsindən şəhid olub. Mənim oğlum müharibəyə gedəndə üç məktub yazıb, birini arvadına, birini qızlarına, birini də bizə. Yəni o məktubda da yazıb ki, mən şəhid olsam, ağlamayın, başınızı dik tutun. Şəhidin anası ağlamaz. Şəhidin atası ağlamaz. Amma o bizi ağlar günə qoydu.
Körpəliyindən o vətənpərvər idi, vətəni sevən idi. Uşaqlığından taxtadan tapança düzəldirdi. Sonra atası tapança alırdı. Ən çox o bazara gedirdi. Uşaq idi. Mənlə bazara gedirdi, su atan tapança alırdı. O biri qardaşları maşın və başqa oyuncaqlar alırdı, o isə həmişə o tapança, silah götürürdü. Mən ona çox dedim, amma getdi özü kəşfiyyatı seçdi. Əvvəlcə o manga komandiri seçilmişdi, sonra kəşfiyyata keçdi. Mən ona çox yalvarırdım ki, oğul, qurban oğlum, nə olar kəşfiyyatdan çıx. Yəni nə olsa kəşfiyyatı qabağa göndərirlər, müharibə olanda həmişə öndə olurlar. O dedi ki, mənim öz işim, öz sənətim gözəldir ana, mən onu sevirəm".
Maisə ana Elnur kimi ləyaqətli bir oğulun anasıdır. Oğlundan doymayan ana, onun izini hər yerdə axtarır, gəzir. Gah ağlayır, gah duruxur.
"Yəni mənim oğlum Milli Qəhrəman adına layiq bir oğlandır. Vallahı billahı, yəni mən oğlumu tərif eləmirəm. Onun yanında döyüş aparanlar hamısı bilir ki, mənim oğlum Milli Qəhrəman adına layiq oğlandır. Mənim oğlum erməninin "minvatına"təkcə düşübdü. Erməninin "minvatına" düşən oğlandır bu. Yəqin Prezidentimizə bu barədə məruzə olunmayıb. Cənab Prezidentdən xahiş edirəm ki, oğluma "Azərbaycan Bayrağı" Ordeni versin. Düzdür, medallar veribdir.
Bəlkə də elə bir oğul gəlməz bir də dünyaya. Qızlarını da sevirdi, ailəsini də sevirdi. Əkizdi qızları vardı. Qızlarını çox istəyirdi. Ailəcanlı, çox mehriban, çox tərbiyəli, ağıllı bir oğul idi. Onun komandirlərinə qədər hər kəs ondan razı idi. İş yoldaşları da həmçinin. Çox dəyərli bir oğul idi. Mənim oğlum ali təhsilli, ali məktəbi qırmızı diplomla qurtarmış savadlı bir oğul idi. Vətənə pər-- vətənini sevən vətənpərvər oğul idi. Deyirdi ki, ana, biz generalın qisasını alacağıq, o generalın qanı yerdə qalmamalıdır. O şəhidlərin qanı yerdə qalmamalıdır. Mən bir ondan təsəlli alıram ki, oğlum şəhid olub. Neçə gün neytralda qaldı. Mən hər gecə dizlərimi yerə qoyurdum, əllərimi göyə açırdım ki, ya Rəbbim, ya Rəsul Allahım, torpaqlarımız alınsın, zəfər bizim olsun. Bilirdim ki, oğlum şəhid olubdur. Mənim oğlum kimi başqa oğullar da şəhid olubsa da, alnımız açıq, üzümüz ağdır, məğlub olmamışıq. Deyirdim ki, zəfər bizim olsun, torpaqlar özümüzə qayıtsın. Ali Baş Komandanımız İlham Əliyevin səyi, siyasəti nəticəsində, əsgərlərimizin, hərbçilərimizin, şəhidlərimizin, qazilərimizin, veteranlarımızın sayəsində torpaqlarımız alındı. Şəhidlər bizim baş tacımızdır. Başımızı ucaltdı Elnur. Mən oğlumla fəxr edirəm. Mən oğullarımın ikisi ilə də qürur duyuram. Çünki mənim oğlumun biri də veterandır, biri şəhid. Elnur yaralı olmağına baxmayaraq qayıdıb bir də döyüşə girib. Onu o döyüşdən çıxarda bilməyib döyüş yoldaşları. Deyib yox axıracan, son nəfəsimə qədər döyüşməliyəm bunlarla. Axırda da şəhid oldu. Oktyabrın 2-də şəhid oldu, noyabrın 26-da nəşi gəldi. İki körpə qızı, yoldaşı qaldı. Onlar atasız, gəlinim ərsiz, mən də oğulsuz qaldım.
Oğlum hərbidə işləyə-işləyə onu atışa gətirirdilər, iki dəfə medal alıb. Müharibədən əvvəl idi bu".
Elnur iki əkiz qız balasını gözü yaşlı qoyub canını Vətənə fəda etdi. Onun kimi qəhrəman oğullar daim yaşayacaq. Cüt balası onunla hər zaman qürur duyacaq...
İradə SARIYEVA
Gəncə-Bakı
