Ümidlərdi insanları yaşadan. Bir gün o ümidimizin gerçək olması arzusu ilə yaşayırıq. Biz xalq olaraq otuz il ümidlə gözlədik. Bir gün o ümidimiz çin olacaq, biz azad vətənin qalib vətəndaşları olacağıq ümidləri ilə böyüdük. O ümidlər günbəgün böyüyən cismimizlə, düşüncəmizlə bərabər böyüdü. Vətən həsrətli nağıllarla böyüyən körpələrin andı oldu azadlıq…
Əhli-beyt aşiqi, vətən sevdalısı Vəlizadə Kamran Əkbər oğlu azadlığa uzanan və zəfərlə sonlanan bir ömür yolu keçib. Bir fəsil qədər tez bitən 24 illik ömrün min ilə bərabər yaşanılmışı var. Bu ömür səhifələri vərəq-vərəq oxunduqca sətir-sətir qəlbə toxunur. Əkbər Vəlizadə oğlunun xatirələrini paylaşdıqca gözü sonsuzluğa, çarəsizliyin uzanan yollarına zillənirdi. Hələ payızda başına bəyaz qar ələnən Elnarə ananı demirəm. Onlar oğulları dünyaya gələndə heç arzu etməmişdilər ki, yeganə oğul övladlarının bəy otağı daş məzar olsun. Hansı valideyin övladını çiynində daşımağı arzu edər ki? Ancaq Əkbər Vəlizadəyə dünyanın ən ağır yükü olan oğul nəşini daşımaq qismət oldu.
Vəlizadə Kamran Əkbər oğlu 1996-cı il 14 sentyabrda Lənkəran şəhərinin Nərimanabad kəndində dünyaya göz açıb. Ailənin ilk övladı Rüfanə, ikinci və son beşik isə Kamran olub. Kamran 2004-cü ildə şəhid Elmar Məmmədov adına tam orta məktəbdə təhsil almağa başlayıb. 2014-cü ildə məktəbi bitirib. Həmin il Neft Akademiyasının energetika fakultəsinə qəbul olub. Kamrandan ayrı qala bilməyən ailəsi onunla bərabər Bakı şəhərinə köçüb. 2018-ci ildə universiteti bitirən Kamran həmin il hərbi xidmətə gedib. Daşkəsənin Xoşbulaq kəndində 1 il xidmət edib. 2019-cu il iyulun 1-də xidmətini bitirib evinə qayıtdıqdan sonra müəyyən işlərdə çalışıb. 2020-ci il 24-cü yaş günündə sənəti üzrə işə daxil olub. Lakin həmin işdə cəmi 14 gün çalışıb. Sentyabrın 28-də səfərbərliyin çağırışı ilə Vətən müharibəsinə qatılıb. Cəbrayıl, Qubadlı uğrunda gedən döyüşlərdə qəhrəmancasına vuruşub. Anası ilə son danışığı 18 oktyabrda olub. Anası oğlunun dönüşünə qurban deyib. 2 gün sonra isə Kamran atasına zəng edib istiqaməti dəyişəcəklərini deyib. Elə o zəng də Kamrandan gələn sonuncu zəng olub…
Oktyabrın 24-ü Kamranın anası qəribə bir narahatlıq hiss edir. Ana ürəyi sanki Kamranının son nəfəsini hiss edir. Kamranın susan zəngləri o narahatlığı anbaan artırır. Kamranı axtaran ailəyə hərə bir söz deyir. Ancaq Kamranla bir yerdə döyüşən və yaralanan döyüş yoldaşı danışa bilməsə də, çətinliklə ailəyə Kamranın onunla bərabər olduğunu başa salır. Ailə nə qədər çalışsa da Kamrandan xəbər ala bilmir. Günlər ötdükcə ümidlər payız yarpaqları kimi ürəkdən bir-bir qopub düşür.
Qələbə günü Kamranın atasına zəng edib sənədlərlə bağlı bəzi suallar verirlər. Ailə gecə ilə Kamrandan bir xəbər gələr ümidi ilə yola çıxır. Həmin vaxt Kamranın əmisinə artıq acı xəbəri çatmışdı. Yolda qardaşından gələn zənglə Əkbər Vəlizadənin dünyası talandı. Yollar uzandıqca uzandı. Mənzil başına çatan ailə həyətlərində izdihamla qarşılaşdı. Noyabrın 11-i Kamran bütün intizarlara son qoyub gəldi. Ancaq arzulanmayan kimi gəldi. Hər kəsin sevimlisi olan Kamran elə həmin gün doğulub boya-başa çatdığı doğma kəndində torpağa tapşırıldı.
Heç unutmuram Kamrandan xəbər çıxmayan o günləri. Ümidlə gözləyənlərdən biri də mən idim. Xəyallar qururdum. Kamran döyüşdən gələndə onunla görüşüb, onun döyüş yolundan yazacaqdım. Ancaq hər kəs kimi mənim də ümidim puç oldu. Kamranın qəhrəmanlığını bir keçmiş kimi dinləmək mənə çox ağır gəldi. Kamrandan geriyə qalan əşyalara toxunduqca, o əşyalarda qalan əl izini hiss etdim. Bir də üçrəngli bayrağa damlayan qanının qoxusunu...
Vətənimə can olan qəhrəmanım, səni unutdurmağa illərin, əsrlərin gücü yetməyəcək. Sən şəhidlərin məqamını gözəl bilirdin. Ən böyük arzun da o məqama ucalmaq idi. Allah bəndəsini çox intizarda saxlamır. Səni də saxlamadı. Ucaldın şəhidim, ucaldın. Müqəddəslərin yanına ucaldın. Azərbaycanın hər qarışına üç gün yaralı qalıb, son anlarında ailəsinə məktub yazan bir şəhid kimi səs saldın.
“Canım atam, anam, bacım. 2 gündü yaralıyam, kömək gəlmir. Bu gün 23 oktyabrdı. 21 oktyabrda yaralandım, çoxu şəhid oldu. Mən də ayağımdan yaralanmışam, yeriyə bilmirəm. Əgər şəhid olsam, haqqınızı halal edin. Heç vaxt pis olmayın, başınızı dik tutun. Sizinlə cənnətdə görüşərik. Özünüzü qoruyun. Sizi çox istəyirəm…”
Şəhadətə nəfəs-nəfəs yaxınlaşdın. Son nəfəsin toxunan torpaq müqəddəsləşdi, qanınla paklaşdı. Günlərlə cansız cisminə dağlar əmanəttək baxdı. Kaş ki, dağların dili olsaydı, 20 gün səndən xəbər almayıb qocalan ata-anana xəbər versəydi. O xəbər günlər sonra gəldi. Anan şəhid balasını vətənin qoynunda uyutdu. Atan məzarın başında keşik çəkdi. Bacınsa yazdığın son məktubunu son əmanətin tək bağrına basdı. Sənin qoxunu o məktubdan aldı. Ailən üçün dünya sanki bir anda boşaldı. Çünki səninlə birgə onlar arzularını, ümidlərini itirdilər.
24 il ömür yaşasan da qəhrəman kimi yaddaşlarda iz qoymağı bacardın. İllərlə xəyal etdiyimiz torpaqlara sənin kimi qəhrəmanların sayəsində qovuşduq. Sənin ruhun o torpaqlara hər zaman keşik çəkəcək. Xalqın qəhrəmanı, sənin uca adını hər kəs sevgiylə anır. Qanın çilənən o torpaqların azad olunması üçün göstərdiyin şücaətlərə görə Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyevin sərəncamı ilə "Vətən Uğrunda", "Cəbrayılın azad olunmasına görə", "Qubadlının azad olunmasına görə" medalları ilə təltif olundun. Səndən bizə azad Azərbaycan, o medallar və şəkillər qaldı...
ŞƏHİD KAMRAN
Qoxunu duydum şəhid,
Qanının qoxusunu.
Sən günlərlə hiss etdin,
Ölümün duyğusunu.
Çarəsizcə gözlədin,
Qanına bata-bata.
Dedin bəlkə son anda,
Kimsə köməyə çata.
Bağışla bizi, şəhid,
Yetə bilmədik sənə.
Olmadığın dünyada,
Sənsiz batırıq qəmə.
Sən yazdın sətir-sətir,
Sonuncu sözlərini.
Yumdun fani dünyaya,
Əbədi gözlərini.
Son nəfəsin torpağa,
Zəfər toxumun əkdi.
Sənin şəhid xəbərin,
Ürəklərə dağ çəkdi.
İndi sənin adının,
Nuruna toplanırıq.
Kamran, səndən danışıb,
Həsrətdən odlanırıq.
Manya SƏXAVƏTQIZI
