İndi Lerikin dağ kəndlərində yaşamaq çox çətindir. Bəri başdan deyim ki, bu da burada dövlət işində çalışan, insanların taleyinə məsul olan rəhbər işçilərin var-dövlət toplamaq məqsədi ilə yaratdığı xaosla, ögey münasibətlə bağlıdır. Rayonda kəndlini illər üzünü narahat edən sosial məsələləri düşünüb, onun rahatlığı üçün bir iş görmək çoxdadır heç kimin yadına düşmür. Buna görə də iyirmi birinci əsr olsa da, Lerikin əksər kəndlərində normal həyat sürmək üçün adi şərait yoxdur. Belə sosial vəziyyəti acınacaqlı olan kəndlərdən biri də Hamaratdır. Sovet vaxtı öz yüksək inkişafı hesabına tanınan bu yaşayış məntəqəsi problemlər məngənəsində can verir. Məmurların iflic etdiyi doğma kəndi məcburiyyət üzündən qoyub qaçanların sayı artıq bilinmir.
Kənd əsl xarabalığı xatırlayır. İndi hamaratlıları ən çox əziyyətə salan, həlli müşkülə dönən, üst-üstə qalaqlanmış sosial məsələlər bir deyil, iki deyil. Daha vacibləri haqqında bir-neçə söz demək istəyirəm. Kəndin həftələrlə işıqsız qalması burada adi haldır. Keçən əsrin altmışıncı illərin “yadigarı” olan ağac dirəkləri çoxdan ömrünü başa vurubdur. Əyilmiş dirəklər, sallanmış elektrik naqilləri hətta insan həyatı üçün təhlükə yaradır. Bir balaca yağış yağanda kəndin içində palçıq əlindən tərpənmək olmur. Sovet dağılanı Hamarata işləyən avtobus da yoxa çıxmışdır. Nəticədə camaat bir yerə çıxmaqdan ötrü çətinliklə üzləşir. Bankomatım yoxluğu yaşlı adamları aylarla dövlətdən aldıqları pensiya pullardan məhrum edir. Sosial-məişət qayğılardan danışmağa belə dəyməz. Ən əsası isə “mavi” qazı sağa-sola getdiyi respublikada son vaxtlar hamaratlılar bir otaqlı evini isitməyə yanacaq tapa bilmir. Belə ki, meşələr bağlanıb, 10 ildən çoxdur kəndə qazın verilməsi söz olaraq qalır. Soyuq evlərdə can verə-verə günləri sayan insanları görəndə inanmağın gəlmir ki, dünyada Hamarat kimi bir sahibsiz yer olsun. Ümumiyyətlə, burada 30 ildə əhalın rahatlığı üçün daşda daş üstə qoyulmayıb. Elə bil hamaratlılar Azərbaycan vətəndaşı deyil...
Zəfər ORUCOĞLU
Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü
