Vətən, adın gələndə
Qürurlandı ürəklər.
Analar sığıldayır-
Balamdan soraq versin
Çöldə əsən küləklərı...
Torpağı al qanları ilə suvaran şəhid oğulların qanlarından hər çəməndə lalələr közərdi, lalələr bitdi. Lalələr şəhid qanından doğulub. Kövrək ləçəklərində şəhid oğulların ruhunu yaşadır. Yaz gələndə oğullar yenidən gəlir dünyaya, qanları hopan yerlərdən boylanır bizlərə.
Vətən uğrunda şəhid olan oğullardan biri də Azərbaycan Ordusunun çavuşu Tural Həmid oğlu Rəcəbalıyevdir.
Vətən torpaqlarının azad edilməsi uğrunda döyüşlərə gözünü qırpmadan, tərəddüd etmədən qatılan Tural Rəcəbalıyev 1990-cı il oktyabrın 4-də İsmayıllı rayonu Qallncaq kəndində anadan olub. Öz doğma kəndində məktəbə gedən Tural məktəbi bitirdikdən sonra 2008-ci ildə həqiqi hərbi xidmətə yollanıb, Daxili Qoşunlarında xidmət edib, nizam-intizamlı əsgər olub.
Tural Rəcəbalıyevin anası Şəfayət Rəcəbalıyeva bizimlə söhbətində bildirdi ki,
Tural həddən artıq vətənpərvər bir oğul olub. “2010-cu il aprelin1-də evə gəlmişdi. Dedi ki, ana, mən hərbiçi olacağam. Yəni Tural hərbiyə çox bağlı idi və hərbi işə olan sevgisi onu yenidən bu sahəyə qaytardı. Tank sürücüsü kursunu oxuydu, tankçı oldu. Agstafada N saylı hərbi hissədə xidmət etdi.
O, hərbidə qalıb işləmək istəyirdi, çox israr edirdi. Mən qoymadım, dedim ki, Tural, evin tək oğlusan səni evləndirəcəyəm. “Ana, tələsmə hələ. Öz rayonumuzda işləyəcəyəm”-dedi. Öz rayonumuzda müharifəçilərə nəzarətçi vəzifəsində işlədi. Amma sonra yenə hərbiyə getdi. Üç il də Gədəbəydə işlədi. Yenə də dedim ki, Tural, səni evləndirmək istəyirəm. Bu dəfə heç nə demədi...Bircə onu dedi ki, ana, bir azca da döz, evlənəcəyəm. Demə ki, Turala evlənmək, ev-eşik sahibi olmaq qismət deyilmiş. Tural mənim həm sirdasım, həm balam idi. Harda nə eşitsəydi birinci mənə xəbər verirdi. Atası ilə məni aparıb Ağstafada gəzdirdi. Hara getsəydim onunla gedirdim. Vətən müharibəsi başlayanda gedib könüllü yazıldı. Ən böyük arzusu torpaqlarımızın işğaldan azad olunması idi. Balam arzusuna çatdı, amma mən arzuma çatmadım”.
Ana deyir ki, Tural 2020-ci il noyabrın 23-də 5 nəfər yoldaşları ilə Şuşa ətrafında düşmənin snayperinə tuş gəlib: “Erməni snayperindən atılan güllə oğlumu və yoldaşlarını şəhid edib. Onlar qəhrəmanlıqla şəhidlik zirvəsinə ucalıblar. Oğlum noyabrın 25-də doğulduğu kənddə dəfn edildi. Tural üç bacısını qardassız, biz də ogulsuz qoydu. Nə qədər çətin olsa da Allah bizə səbr verir, dözürük, təsəllimiz Vətən uğrunda şəhidlik şərbəti içməsidir. Tez-tez yuxuma girir, “ana, mən sağam ağlama” deyir, onun sözündən sonra ağlamıram daha. Turalla qürur duyuram. O, məni atıb Vətəni seçdi”.
Şəhid anası oğlunun Vətən yolunda canını fəda etməsindən dərin kədərlənsə də, eyni zamanda qürur hissi keçirir. Evinin yanan çırağı sönsə də, ana oğlunun ruhunun işığının evində, ocağında yaşadığını hiss edir.
İradə SARIYEVA
