Samvel Karapetyanın son çıxışı Ermənistanın siyasi gündəmində “yeni mərhələ” və “həlledici dövr” vurğusu ilə yadda qalıb. O, ölkənin güclənməsi, təhlükəsizliyi və inkişafı üçün birlik və düzgün siyasi seçimlərin vacibliyini ön plana çəkir. Çıxışında seçkilər təkcə formal prosedur kimi deyil, dövlətin gələcək istiqamətini müəyyən edən əsas mərhələ kimi təqdim olunur və o, baş nazir olacağı təqdirdə sabitlik, iqtisadi inkişaf və beynəlxalq əlaqələrin genişlənməsi vədlərini irəli sürür.
Diqqət çəkən məqamlardan biri də “qələbədən sonra hər ayın dinc olacağı” ifadəsidir. İlk baxışda bu, daxili sabitlik və idarəetmədə gərginliyin azalması vədi kimi görünür. Lakin siyasi kontekstdə bu cür bəyanatlar adətən seçicilərə proqnozlaşdırılan və risksiz idarəetmə mesajı vermək məqsədi daşıyır.
Daha geniş mənada bu fikir Ermənistanın xarici siyasət xətti ilə də əlaqələndirilə bilər. “Dinc aylar” ifadəsi dolayısı ilə yeni hərbi eskalasiya riskinin azaldılması və regionda gərginliyin minimuma endirilməsi kimi də şərh oluna bilər. Bu isə Azərbaycanla münasibətlərdə daha ehtiyatlı və sabitlik yönümlü yanaşmanın mümkünlüyünü gündəmə gətirir. Lakin burada açıq şəkildə sülh müqaviləsi və ya konkret öhdəlikdən söhbət getmir.
Əsas məqam odur ki, çıxışda nə revanşizmdən açıq imtina, nə də Azərbaycanla sülhün rəsmi şəkildə qəbul edilməsi ilə bağlı birbaşa bəyanat yer alır. Sözlər daha çox ümumi, elastik və müxtəlif interpretasiyalara açıq siyasi mesajlar şəklində təqdim olunur. Bu da seçki dövrlərinə xas balanslı ritorikanın göstəricisidir.
Ermənistan müxalifəti daxilində də vahid mövqe mövcud deyil: bəzi qruplar sərt ritorikadan çıxış etdiyi halda, digərləri daha praqmatik və gərginlikdən uzaq mesajlar verir. Buna görə tək bir çıxış əsasında bütöv müxalifətin mövqeyini “sülh xəttinə keçid” kimi qiymətləndirmək düzgün olmaz.
Nəticə olaraq, Karapetyanın bəyanatı Ermənistan siyasi diskursunda sabitlik və gərginliyin azaldılması yönümlü mesajların gücləndiyini göstərir. Lakin bunu revanşizmdən tam imtina və ya Azərbaycanla açıq sülh strategiyasının təsdiqi kimi yox, daha çox siyasi ritorikanın çevikləşdirilməsi və seçki auditoriyasına uyğunlaşdırılması kimi dəyərləndirmək daha doğru olar.
Dəniz NƏSİRLİ
