Azərbaycanın ərazi bütövlüyü uğrunda şəhid olanların ailə üzvlərinə, o cümlədən qazilərə, müharibə iştirakçılarına dövlət tərəfindən hər zaman böyük diqqət və qayğı göstərilir. Onlar ev və işlə təmin olunurlar, sosial ehtiyacları dövlət tərəfindən ödənilir, müharibədə yaralanaraq əlillik və ya veteran statusu qazananlara birdəfəlik ödəmə ilə yanaşı, aylıq müavinətlər də verilir.
Lakin Vətən müharibəsində iştirak edən bəzi qazilər bu diqqət və qayğıdan kənarda qaldıqlarını deyirlər. Onların dediyinə görə, qazi və şəhid ailələri iş üçün aidiyyəti qurumlara müraciət etdikdə onlara uyğun olunmayan iş təklif edilir.
Bu yaxınlarda Vətən müharibəsi qazisi Məlik Məlikov sosial şəbəkədə yazaraq qeyd edib ki, iş üçün yaşadığı Astara rayon İcra Hakimiyyətinə müraciət edib, ona zibil daşımaq işi təklif edilib.
Qeyd edək ki, son zamanlar qazi və şəhid ailələrinə təklif olunan işlə bağlı narazılıqlar artıb. Ümumiyyətlə, qazilərin, müharibə iştirakçılarının ofisiant işləməsi, bəzilərinin ictimai işlərə cəlb olunması bir yana, şəhid anasına süpürgəçilik kimi işlərin təklif olunması cəmiyyət tərəfindən xoş qarşılanmır. Bildirilir ki, Vətən uğrunda sağlamlığını itirən gənclərin kafe və restoranlarda sərxoş müştərilərə qulluq etməsi onlara hörmətsizlikdir. Bu mənada şəhid ailələrinə və müharibə veteranlarına iş təklif edərkən olduqca həssas yanaşmaq, münasib vakansiyalar təqdim etmək tələb olunur.
Maraqlıdır, şəhidlərimizin ailə üzvlərinə və müharibə iştirakçılarına hansı işlər təklif edilməlidir?
“Qazilərimizin əksəriyyəti cavandır, onları müxtəlif peşələrə yiyələndirməklə məşğulluq proqramına cəlb etmək olar”
Sosioloq Aytəkin Kamranqızı bildirdi ki, fiziki məhdudiyyətli insanların, yaxud da qazilərin işlə təminatına dövlətin nəzarət mexanizmi olmalıdır: “Elə adam var ki, ayağı yoxdur, amma ofis işində işləyə bilər. Nazirlik bölgünü elə aparmalıdır ki, insanlar məhdudiyyətli olduğu halda işlə təmin edilə bilsin. Ölkədə nə qədər fizki məhdudiyyətli insan var ki, illik açılan minlərlə iş yerindən uzaq qalır. Əgər dövlət işlə təmin edə bilmirsə, onda işlə təmin olunana qədər minimum münavinət ödəməlidir. Bütün dünyada bu proses belə gedir”.
Həmsöhbətimiz onu da əlavə etdi ki, qazi və şəhid ailələrinin işlə təmin olunması həssas mövzudur və cəmiyyətimiz tərəfindən müxtəlif yanaşmalar var: “İxtisası, ali təhsili olmayanları peşəyə yönəltmək lazımdır. Nəzərə almaq lazımdır ki, qazilərimizin əksəriyyəti cavandır, onları müxtəlif peşələrə yiyələndirməklə məşğulluq proqramına cəlb etmək olar. Bu istiqamətdə müəyyən işlər aparılır. Qazi və şəhid ailə üzvünə süpürgəci, zibildaşıyan və ya ofisiant işi təklif etmək düzgün deyil. Bu kateqoriyadan olan insanlara elə həssaslıqla yanaşmalıyıq ki, onların ürəyini qırmayaq”.
Günel CƏLİLOVA
