Niyə dünyaya gəldim deyə hərdən özümə sual verirəm. Uşaq yaşlarından çox şeydən qorxan insan üçün bir ömür yaşamaq da çətindir. Hər səni sıxan maneələr səni yasamaqdan usandirir. Bezirsən, yorulursan, amma... məni Tanrı məsləhət bilib bu həyatı yaşamağa deyib özünə təsəlli verirsən. Sən yaşamalısan, sən yaşamalısan! Axı niyə, nə üçün? Bəlkə də nə üçün yox kimin üçün. Bəli, kimin üçünsə.
Bəşər tarixində çox böyük şəxsiyyətlər yaşayıb. Kimi hərbçi, kimi həkim, kimi bəstəkar. Özləri qalmasa da izləri qalıb.
Kim bilərdi ki, Tanrı qaranlıqlar içində ağ izi ilə tarixdə qalacaq bir insanı dünyaya bəxş edəcək? Bu insan Giya olacaq - Məmməd Nazimoğlu və Ellada Umudlunun yaxın dostu, dostların sevimlisi Gürcü balası Givi bəy. Mən bu iki insanın adını Giya ilə ailə qurduqdan sonra eşitmişəm. Rəhmətlik Məmməd Nazimoglunu çoxları çayçı Məmməd dəyə çağırırlarmış. Hər ikisi Birinci Qarabağ müharibəsindən öz sözünü deyən insan olub. Ellada xanım artıq yaslasib, səhhətində olan problemlər ona çox işləri görməyə mane olur. Lakin buna baxmayaraq, gürcü balasının həyatından bəhs edən Məmməd Nazimoğlunun yazdığı həyat hekayəsi haqqında olan yazının hər necə olsa da yarımçıq qoymayacagini söz vermişdi və verdiyi sözün üstündə də durdu. Təki Məmməd Nazimoğlu ruhu qarşısında borclu qalmasın. Günlərin bir günü artıq yazını "Zəfər qalası" qəzetində hazır formada bizə gətirdi. Çox gözəl yazı idi(artiq bir başlıq altında birləşmiş iki yazı - X.M). Yetim gürcünün taleyini, keçdiyi ağır həyat yolunu olduğu kimi işıqlandırmisdı qəzetdə. Yazını oxuduqca cütlüyün Birinci Qarabağ müharibəsində keçdiyi çətinliklər də oxucu diqqətini cəlb edirdi. Lamara ruhu da bəlkə o gün çox şad olmuşdu. Çünki “Giya-Lamara” dastanı da öz əksini tapmışdı yazıda.
Kiçik Nargiləni də unutmamisdi Ellada xanım. O gün xeyli söhbət etdi.
Kiçik ölçülü bir kitabda çətinliklərlə dolu yetim gürcü həyatını əks etdirmək o qədər də asan deyil. Bu istənilən publisistdən böyük bir məharət tələb edir.
Bizdən ayrılanda, sağlıq olsun, yazimi kitab halında da cap etdirəcəm dedisə də, səhhəti buna imkan vermədi.
Həyat qəribəliklərlə doludur. Elə kitabın Givi bəyin 60 illik yubileyinə məhz Elçin İsgəndərzadənin şəxsi təşəbbüsü ilə "Vektor" Beynəlxalq Nəşrlər Evində çapı da bir hədiyyə oldu.
Kitabın sonunda Nadir Ziyadlı imzası da diqqəti cəlb edir. Niyə bəs iki cütlüyün imzasından sonra məhz Nadir Ziyadlı imzası? Yetim gürcü Lamarasini itirdikdən sonra heç də tək yaşamadı. Çünki Givi üçün yeni bir dastanın başlanğıcı qoyulmuşdu artıq. Bunu isə Ellada xanım yuxarıda qeyd etdiyim səbəblərə görə yazmaq gücündə deyildi.
Yazımın əvvəlində qeyd etmişdim ki, insan dünyaya kiminsə yaşaması, kimisə yaşatmaq üçün gəlir. Sanki mənəvi bir yük daşıyır çiyinlərində. Eynən Givi və Xatirə kimi.
Givi haqqında çoxları yazıb - kimisi şeir, kimisi publisistik yazı, kimisi də kitab. Hər yazıda Givi sanki yenidən doğulur. Öz Ağ dünyasında ağ, işıqlı insanları toplayir. Özü kimi ağ izi ilə ag dünyasını gəzib-dolaşır Givi. Heç bir pislik, kin-küdurət bilmədən öz ağ nurunu ətrafa səpələyir, sanki ətrafındakı insanların yoluna işıq saçır. Kim bilir, hələ kimlər onun adına seirlər qosacaq, sevgisinə dastanlar yazacaq. Elə Məmməd Nazimoğlu, Ellada Umudlu və Nadir qağa kimi.
Mənimsə ona yazılmamış hekayəmin bir adi var - "Ağ buludun nağılı".
Xatirə MİKAYILQIZI
