1988-ci ildə Qarabağda erməni separatizmi başlyanda ermənilərin arqumentlərindən biri də o idi ki, bəs ermənilərə qarşı ayrıseçkilik var. Guya orada sosial-iqtisadi vəziyyət aşağıdır və ən başlıcası, ermənilər idarəetmə orqanlarında sıxışdırılır.
Prezident İlham Əliyev Xankəndidə çıxışında bunun belə olmadığını faktlarla sübut etdi və erməni yalanlarını ifşa etdi: “Heç bir ayrıseçkilik, diskriminasiya olmamışdır. Bu sözlərimi təsdiq etmək üçün bir misal gətirə bilərəm, o vaxt Dağlıq Qarabağ Muxtar Vilayətinin partiya komitəsinin doqquz nəfərdən ibarət büro üzvü var idi. Onlardan səkkizi erməni, biri azərbaycanlı idi, o da Şuşa Şəhər Partiya Komitəsinin birinci katibi. Yaxşı, əgər ayrıseçkilik var idisə, onda bax, gətirdiyim misal nəyi göstərir? Birinci katib erməni, icraiyyə komitəsinin sədri erməni, bütün digər vəzifəli şəxslər, burada heç bir ayrıseçkilik yox idi. Azərbaycanda erməni dilində qəzet dərc edilirdi, yəni o illərdə olub və bilirsiniz, biz o illəri də kənara qoya bilmərik”.
“Bu ağılla hərəkət etsələr, Ermənistanda öz dövlətçiliklərini də itirəcəklər”
Sözügedən məsələ ilə bağlı fikirlərini “Bakı-Xəbər”lə bölüşən Böyük Azərbaycan Partiyasının sədri Elşad Musayev şərhində bir sıra məqamlara toxundu: “Ovaxtkı Dağlıq Qarabağda hadisələr 1987-ci ilin noyabrında erməni alim, Qorbaçovun müşaviri Abel Aqanbekyanın Fransanın “Humanete” qəzetinə verdiyi müsahibə ilə başladı. Aqanbekyan həyasızcasına Qarabağın iqtisadi baxımdan daha çox Ermənistana yaxın olduğunu dedi. Halbuki, bu belə deyildi. Başqa bir tərəfdən, keçmiş DQMV-də sosial-iqtisadi vəziyyət Azərbaycanın digər bölgələri ilə müqayisədə daha yaxşı idi. Bakıdan sonra respublika üzrə ən çox dotasiyanın alındığı bölgə Qarabağ idi. Üstəlik, Bakıda yaşayan ermənilərin bir çoxu yüksək vəzifələrdə idi. Ticarət obyektləri ermənilərin əlində idi. O cümlədən, Sumqayıtda, Gəncədə, Şamaxıda və digər bölgələrdə yaşayan ermənilərin vəziyyəti də yaxşı idi. Onlar hansısa formada ayrıseçkiliyə məruz qalmırdılar. Hətta Bakıya oxumağa, işləməyə gələnlər ermənilərin evində kirayə qalırdılar. İndiki Binəqədi, ovatki Kirov rayonunun partiya komitəsinin birinci katibi erməni idi. Əvvəl Gevorkov idi, sonra Nersisyan oldu. Ona görə də Qarabağda erməni separatizmi başlayanda ermənilərin bu bəhanələrlə çıxış etməsinin heç bir əsası yox idi. Özü də erməni separatizmi Fransadan başladı. İndi də erməni separatizminə himayədarlıq edən başlıca dövlət Fransadır. O vaxt Fransanın niyyəti Azərbaycanı parçalamaq və Qarabağı Ermənistana birləşdirmək idi. Qorbaçov da onların arxasında idi. Xəstə erməni toplumu təkcə Qarabağı qoparmaq fikrində deyildi. İşlər uğurla nəticələnsəydi, növbəti hədəfləri Gürcüstanın Cavaxetya bölgəsi olacaqdı. Üstəlik, Türkiyəyə də yönəlik ərazi iddiaları ilə çıxış edirdilər. Bir sözlə, ermənilərin 80-ci illərdə Azərbaycanda onlara qarşı ayrıseçkiliyin olması ilə bağlı dediklərinin heç bir əsası yoxdur. O dövr yaxın tarix olduğu üçün bununla bağlı çoxsaylı faktlar mövcuddur. Ən əsası, indinin özündə aydın görünür ki, bunların xəstə təfəkkürlə apardıqları mübarizənin heç bir effekti olmadı. Ermənilər əllərində olanı da, dinc yaşayışlarını da itirdilər. Bu ağılla hərəkət etsələr, Ermənistanda öz dövlətçiliklərini də itirəcəklər”.
Vidadi ORDAHALLI
