Hər hekayənin bir sonu vardı deyirlər...Amma həyat göstərir ki, elə hekayələr var ki, sonsuzdur, bu, igid şəhidlərimizin yarımçıq ömür hekayələridir. Bu hekayələr yaşayır və şəhidlərimizi yaşadır.
Ulu babalarımızdan miras qalan bir söz də var: "İgidin kəmiyi əriyər, amma adı qalar, izi yaşayar".
Tankçı Valehin də hekayəsi sonsuzdur, onun nakam ömrünü davam etdirir. Birinci Qarabağ Müharibəsinin saysız adlı və adsız qəhrəmanları olub. Millətin, torpağın varlığı o adlı və adsız igidlərin qəhrəmanlığı ilə var olur. Tankçı Valeh o müharibənin adlı-sanlı qəhrəmanlarından biri olub.
27 yaşında şəhid olub. Yaşasaydı 60 yaşı olacaqdı. 60 yaşlı Valeh əbədiyyən 27 yaşında qaldı, o yaddaşlarda igid bir gənc kimi yaşayır...
Şəhid Camalov Valeh Saleh oğlu 1 aprel 1966-cı ildə Füzuli rayonunun Kürdlər kəndində anadan olub. Uşaqlıq illərini öz doğma kəndlərində keçirib. 1973-cü ildə Kürdlər kənd orta məktəbin 1-ci sinifinə daxil olub, təhsilini həmin məktəbdə davam etdirib.
1983-cü ildə həmin məktəbin 10-cu sinifini bitirib.
1983-cü ildə Bakı Şəhərində Politexnik Texnikomuna qəbul olub.
1984-cü ildə həqiqi hərbi xidmətə çağırılıb və hərbi xidmətini Ukraynada keçib. 1986-cı ildə hərbi xidmətini başa vuraraq doğma vətəninə qayıdıb, yarımçıq qalan təhsilini davam etdirib. Məlumata görə, Füzuli rayonunda tikinti idarəsində işləyib.
Erməni təcəvüzkarlarının torpaqlarımıza hücumuna qarşı qeyrət qılıncını sıyıran oğullardan biri də hekayəmizin qəhrəmanı Camalov Valeh Saleh oğlu olub. 1992-ci ildə Qarabağ uğrunda gedən döyüşlərə könüllü olaraq qatılan Valeh döyüş əməliyyatlarənda fəal iştirak etdib, "dəmir atı"-tankı ilə düşmənin bir neçə canlı qüvvəsini məhv edib. 1993-cü ilin avqust ayının 29-da Kürmahmudlu kəndi uğrunda gedən ağır döyüşlər zamanı şəhid olub. Düşmən Valehi alnından vurub. Şəhid olduqdan sonra 2-ci dərəcəli döyüşcü medalı ilə təltif olunan Valeh Camalov subay olub. Bəlkə də yolunu gözləyəni, bəlkə də "müharibə bitsin, evlənərik" dediyi göz altısı varmış. Hər igidin bir yol gözləyəni olur axı. Yəqin qəhrəmanımızın da nakam taleyinə saralıb-solmayan əbədi bir sevgi cızılıbmış.
Valeh Camalovun məzarının da ayrıca bir hekayəsi var. Yazırlar ki, Valeh şəhid olanda artıq ailəsi İmişlidə məcburi köçküb həyatı yaşayırmış. Bu səbəbdən də şəhidin nəşi əmanət kimi İmişli torpağında dəfn edilir. Atası Saleh Camalov oğlunu dəfn etdiyi torpağa xitabən "Oğlumu sənə əmanət edirəm, Füzuli nə vaxt işğaldan azad olunsa Valehin nəşini aparıb öz doğma torpağımızda dəfn edəcəyəm. Torpaq, balam əmanəti!"-deyib.
Saleh kişi torpaq uğrunda qurban verdiyi balasını yenidən torpağa əmanət edib. O ümidlə əmanət edib ki, bir gün torpaqlar işğaldan azad olunacaq, o da oğlunu aparıb Füzulidə əbədiyyətə uğurlayacaq.
Bir məqamı da deyək ki, oğlu şəhid olduqdan sonra Saleh kişi saqqalını heç vaxt qırxmayıb, onun nakam bəxtinə, taleyinə yas saxlayıb.
Sonradan Füzuli rayonunun Kərimbəyli kəndinə köçüb orada ev tikən, yeni yurd quran Saleh baba "vədə tamamdır, oğlumun nəşini Füzuliyə aparmağa gəlmişəm" deyib.
Aidiyyəti qurumlar Valehin məzarı köçürmək ilə açanda burada heyratamiz bir hadisə ilə qarşılaşıblar. Yazılanlara görə, anası Valehi hərbi formada dəfn edərkən onun nəşini qırmızı ipəyə bükübmüş. Bəylik taxtına oturmayan, toyu çalınmayan oğluna ana qırmızıya bələyibmiş. Neçə-neçə arzusunu o məzara gömübmüş. Məzar açılanda həmin qırmızı ipək də, şəhidin alnındakı güllə yarası da, hətta bədən üzvləri də olduğu kimi qalıbmış... Torpaq əmanəti saxlayır axı, özü də tər-təzə. Düşmənin vurduğu yaranı da, ananın sızıltına boyanan, şəhid qanına bacı olan qırmızı ipəyi də saxlayıb torpaq.
Saleh baba oğlunun əmanət nəşini Füzuli rayonun Kərimbəyli kəndindəki Şəhidlikdə dəfn edib. Torpaqlarımız işğaldan azad olunduqdan sonra Valeh Füzuliyə qovuşub. Saleh baba o günü düz 27-28 il gözləyib və arzusuna çatır. Valehin əmanət nəşi Füzuli torpağında əbədi həyat tapdıqdan bir il sonra anası, üç il sonra da atası dünyasını dəyişir.
Valeh Camalov şəhid olandan bir neçə il sonra barəsində yazılan "Tankçı Valeh" kitabı araya-ərsəyə gəlir.
Valehin xüsusi xasiyyətnaməsində yazılır: "O, xidmətə 1992-ci ildə "N" saylı hərbi hissə tərkibindəki "N" saylı taborda başlayıb.
V.Camalov xidmət etdiyi müddətdə özünü bacarıqlı, çevik bir döyüşçü kimi tanıdıb. O, Füzuli bölgəsində, eyni zamanda digər bölgələrdə də döyüş mövqeyində olub. Könüllü döyüşçü olan Valeh Camalov həm də Çernobl iştirakçısı və əliliydi.
15 avqust 1992-ci ildə gedən döyüşlər zamanı o iki ədəd PDM və bir ədəd silah-sursatla dolu "ZİL-13" markalı avtomobili qəhrəmancasına xilas edib. V.Camalov daha sonra 6-7 sentyabrda Haça Gədik, 23 sentyabrda Xocavənd və Məlikcan əməliyyatında fədakarlıqla düşmənə ağır zərbələr vurub..."
Valeh Camalovun son döyüşü 29 avqust 1993-cü ildə olub. O həmin döyüşdə zədələnmiş tankı təmir edib neytral zonadan xilas etmək üçün cəhd göstərərkən düşmən atəşi ilə alnından vurularaq şəhid edilib.
"N" saylı hərbi hissənin tank təmiri bölüyünün taqım komandiri baş leytenant Həsənov M.A yazırdı: "Mən taqım komandiri kimi V.Camalovun yükdək dövlət mükafatı ilə təltif olunmasını məqbul sayıram"-deyə şəhidin " xidməti xasiyyətnaməsində yazırdı.
V.Camalovun döyüş yoldaşlarından baş leytenant Firqəm Ağakişiyevin xatirələrindən: "Bizim 40 nəfərlik dəstəmiz Alıxanlı kəndi yaxınlığında qəflətən mühasirəyə düşdü. Vaxt itirmədən mühasirəni yarıb Əhmədbəyli istiqamətində irəliləməyi qət etdik. Və biz buna nail olduq.
Bax...həmin döyüşdə mən Valehin necə cəsur və qorxmaz oğlan olduğunu gördüm..."
Kapitan Tahir Axundovun dediklərindən: "Valeh nəinki döyüşür, döyüş meydanındakı sıradan çıxmış tankları təmir edirdi. O, həm də düşmənin döyüş meydanında qalmış tankını, topunu, digər hərbi texnikasını qənimət kimi öz tərəfimizə gətirə bilirdi. Valeh bu zaman risqə gedərdi, qorxub eləməzdi..."
Polkovnik-leytenant Müşfiq Cəfərov Valeh şəhid olmazdan bir gün əvvəl baş verəni xatırlayır: "Valeh şəhid olmamışdan bir gün əvvəl, yəni 28 avqustda Bəhmənli "dördyol"unda bizim bir tankımız xarab olmuşdu; karobkasını dəyişmək lazım idi. Onu dəyişəcək alət isə Qubadlıda idi. Valeh tək-tənha yol maşını ilə bir gündə getdi də, qayıtdı da..."
Valeh Camalovun yaxın qohumu, tanınış memar Rizvan Qarabağlının "Mahir tankçı" yazısından: "Füzuli bölgəsinin Kürdlər kəndində anadan olmuş Valeh Saleh oğlu Camalov Bakıdakı İnşaat Texnikumunda təhsilini başa vurduqdan sonra keçmiş sovet ordusu sırlarında mahir tankçı kimi yetişmişdi.
1990-cı illərin qanlı-qadalı günləri başlamışdı. Səbri tükənən Valeh Füzuli rayon hərbi komissarlığına gələrək ordu sıralarına qəbul edilməsini xahiş edir...
Tankçı kimi xidmət etməyə başlayan Valeh qısa müddətdə bir sıra vuruşun iştirakçısı olur. Məlikcanlı uğrunda keçirilən döyüşlərdə xüsusi fərqlənir. Füzuli bölgəsinin Qaradağlı kəndində yaralandıqdan sonra qospitala gətirdilər. Lakin həkimlərin təkidinə baxmayaraq, müalicəsini yarımçıq qoyaraq yenidən ön xəttə qayıdır..."
R.Qarabağlı qeyd edir ki, həkimlərin və ailəsinin israrları Valehə təsir etmir, nə qədər "getmə" desələr də, o torpaq sevgisini şirin canından əziz tutur. Canını torpaqdan əsirgəməyən tankçı qəhrəmanımız əbədiyaşarlar cərgəsindədir...
Valeh kimi oğullar şəhid oldular, ata-analarını, bacı-qardaşlarını yandırdı bu nisgil.
Ayrılıq bu dünyada ən dəhşətli əsarətdir. Bu əsarəti yurdlarımız da yaşayıb, insanlarımız da.
Bəzən gözlənilən bir vüsal da o nisgili soyutmaz olur. Necə ki, Valehin doğmaları, ağsaqqal atası, ağbirçək anası bu işgəncəni yaşadılar, illər boyu qəhr çəkdilər. Onlar da artıq oğullarına qovuşublar...
Gedənlər bir də qayıtmaz bu dünyaya, amma şəhidlər əbədi olaraq bu dünyadadırlar, yaddaşlarda və xatirələrdədirlər. İgid tankçı Valeh kimi!!!
İradə SARIYEVA
