Lerik rayonunun kəndlərindən köçənlərin sayı hər il artır. Hətta burada qədim tarixə malik elə yaşayış məntəqələri var ki, indi boş evlərdən savayı orada heç kim yoxdur. Bu da birinci növbədə işsizliklə bağlıdır. Bəli, kəndlərdə olan sosial problemlər başdan aşır.
Artıq sadə camaat hər şeyə alışıb. Təki çörək olsun, ailəsi ac qalmasın. Onu da deyim ki, Lerikin kəndlərində vəziyyət nə qədər acınacaqlı olsa da, burada dövlət işində yüksək vəzifə tutanlar, mollalar, bir də dükan sahibləri həqiqi mənada süd gölündə üzürlər.
Çörək dalınca gedənlər çətin geri qayıdır. Bir balaca özünə yer edən kimi ailəsini də aparır. Onlar təsadüfən, xeyr-şər olanda ata yurduna gəlir, onda da uzağı bir gündən çox qala bilmirlər. Kef, rahatlıq üçün köçənlər isə tamam başqa həyat yaşayırlar. İyun, iyul, avqust aylarını ata-baba yurdunda olurlar. Bir balaca duman gələn kimi Bakıya, Lənkərana qaçırlar. Bu zaman evlərini çəpərə salmaq adı ilə yaxın bulaqları, hektarlarla əkinə yararlı sahələri, örüşləri, yamacları, hətta camaatın gediş-gəliş yolları da zəbt edirlər. Dediyim həmin yerlər nadanlığın ucbatından 9 ay zəncirlənmiş halda qalır. Ən dəhşətlisi odur ki, çəpərin içində olan bulağın suyu səmərəsiz axır, ətrafında bataqlıq yaranır. Bir də “köçənlər” yalnız təbiətə ziyan verirlər. Evlərinə yaxın bitən cavan-cavan ağacları dədə malı kimi doğrayıb, onun odununu elə kəndliyə baha qiymətə satırlar. Sözün qısası, olduqları üç ay müddətində öz xeyirləri üçün təbiətin gözəlliyini korlayır. Demək olar ki, Lerikin əksər dağ kəndində vəziyyət belə acınacaqlıdır.
Bundan başqa evlərinin zibillərini hara gəldi atırlar. Ətrafını elə günə salırlar ki, yaratdıqları natəmizlik sonrada il boyu ayaq açıb evlərin içinə yeriyir. Kəndin küçələrində, bulaq başında dolaşan “pamperslər” lap ürək bulandırır.
“Köçənlər” nə ağıllı sözə baxırlar, nə də ki, dövlətin qanunlarına məhəl qoyurlar...
Zəfər ORUCOĞLU Azərbaycan Jurnalistlər Birliyinin üzvü
