Azərbaycan və Ermənistan arasında imzalanması gözlənilən sülh müqaviləsi erməni radikal müxalifətini ciddi narahat edir. Elə bu səbəbdən radikallar aprelin 17-dən fasizləsiz etiraz aksiyalarına başladıqlarını bildirib. Lakin elə erməni mediası etiraf edir ki, bu hal heç nəyi dəyişməyəcək.
Ermənistanın “Qraparak” nəşri qeyd edir ki, hakimiyyət erməni xalqını sülh dövrünə hazırlamaq qərarına gəlib, bu missiya güc strukturlarının üzərində qalıb. Ermənistan polisinin yüksək dərəcəli rəsmilərindən biri nəşrə açıqlamasında bildirib ki, bu günlərdə polisdə böyük toplantı təşkil olunub. Açıqlama verən şəxsin sözlərinə görə, rəhbərlik onlara göstəriş verib ki, kənd və şəhərlərdə yerli hüquq-mühafizə orqanları Paşinyanın fəaliyyəti ilə bağlı problem yarada biləcək fəalları, insanları tapsınlar: “Məsələn, onlar Azərbaycanla sülh sazişi imzaladıqdan sonra etirazlara səbəb ola bilərlər. Polisə belə insanlarla təbii olaraq xüsusi üsullarla “işləmək” tapşırılıb”. Erməni siyasi şərhçi Razmik Akopcanyan da bildirib ki, kimlərinsə sülh müqaviləsinə etiraz etməsinin heç bir ciddi nəticəsi olmayacaq: “Əslində, Ermənistanda artıq uşaqlı-böyüklü hamı dərk etməyə başlayıb ki, Bakı Qarabağda vəziyyəti tam olaraq öz nəzarətinə götürmək niyyətindədir. Hazırda hər şey Azərbaycanın əlinə oynayır. Siyasi prosseslər, Avropanın qazdan asılılığı... İrəvanın bu təzyiq içində başı fırlandı, Bakı isə dividendlər qazandı. “Moskva” kreyseri kimi Rusiyanın 3 gəmisi var idi. İndi ikisi qaldı. Bu, Kreml üçün həm hərbi, həm də psixoloji cəhətdən çox böyük zərbə oldu. Artıq Rusiyanın Qara dənizdə donanması yoxdur. Demək ki, rus əsgərləri Qarabağda yavaş-yavaş azalacaq və həmin ərazilərə Azərbaycan ordusu daxil olacaq. Bu gün-sabah Azərbaycan polisi və əsgəri Xankəndidə öz qaydalarını tətbiq edəcək. Oradakı ermənilər isə sakitcə tabe olacaq”. Bunlar fonunda “armenianreport” portalı da yazır ki, müxalifətin mitinqlərlə Paşinyan iqtidarına əngəl ola biləcəyi inandırıcı görünmür: “Ermənistanı yenidən mitinqlər bürüyüb. İclaslar, etiraz aksiyaları, müqavimət və ya nə adlanırsa adlansın, bu gün demək olar ki, bütün müxalifət meydandadır. Bir-biri ilə o qədər də yaxşı yola getməyən Köçəryan və Sarkisyanın tərəfdarları, daşnaklar və sağ mərkəzçi Tsarukyan, rusiyayönümlü və qərbyönlü qüvvələr bir impulsda Paşinyana nifrətlərini bəyan edir. Və hamı indiki hökumət başçısını və onun komandasını hakimiyyətdən uzaqlaşdırmaq üçün hansısa “yol xəritəsi” arzusundadır. Lakin bunun üçün şanslarının son dərəcə aşağı olduğunu dərk etmirlər.
Və burada məsələ təkcə indiki hakimiyyətin arsenalında mövcud olan repressiya aparatında deyil. 2018-ci ilin yazında Sarkisyanın repressiya aparatı heç də zəif deyildi və buna baxmayaraq, bu onu devrilməkdən xilas edə bilmədi. Məsələ ondadır ki, məyusluq və depressiyaya, sosial-iqtisadi vəziyyətin çox ləng yaxşılaşmasına baxmayaraq, xalq keçmiş iqtidarların hakimiyyətinin bərpasını istəmir. Nikol və onun komandasını nə qədər tənqid etsək də, yenə də onun pislərin ən yaxşısı olduğunu etiraf etmək üçün cəsarətimiz olmalıdır. Bəli, cəmiyyət indi son həddə qədər qütbləşib, bəs görün nə qədər insan müxalifətə dəstək üçün küçələrə çıxır? Maksimum 15 min. Bu say Paşinyanı devirə biləcək etiraz elektoratı kütləsi deyil. Cəmiyyətin böyük hissəsi keçmiş iqtidarlara xor baxır və onlar üçün barrikadalara getməyə hazır deyil. Üstəlik, sadə insanlar müxalifətin əsas qüvvələrinin - “Hayastan” və “Şərəf duyuram” bloklarının qorxaqlığını görür. Uzağa getməyək. “Şərəf duyuram” blokunun əsas qüvvəsi olan Respublikaçılar Partiyası tərəfindən hakimiyyətə qarşı hansı rüsvayçı ittihamlar səsləndirilir? Partiyadan Armen Aşotyan qeyd edir ki, Paşinyan və Əliyev birlikdə Minsk Qrupu həmsədrlərinin formatını məhv edirlər. Amma nə qədər axmaq olmalısan ki, ATƏT-in Minsk Qrupunun dağılmasının Əliyev və Paşinyanın səlahiyyətində olduğunu deyəsən. Fransa, ABŞ və Rusiyadan olan həmsədrlər formatı Rusiya-Qərb qarşıdurmasının indiki geosiyasi vəziyyətində apriori mövcud ola bilməz. Həmsədrlər institutu daxilində çat uzun müddətdir ki, davam edir və nəhayət, indi formalaşıb. Əliyev isə yalnız bu faktı qeyd edib. Bəli, Rusiyanın özü də Lavrov və Zaxarovanın ağzı ilə faktiki olaraq ATƏT-in Minsk Qrupunun “öldüyünü” elan etdi. Bəs rusiyayönlü Respublikaçılar Partiyası Moskvanı tənqid edə bilərmi? Əlbəttə yox. Cəmiyyətin bu primitiv yemə düşəcəyinə sadəlövhcəsinə inanan serjikovçular üçün bu məsələdə Paşinyanı günahlandırmaq daha asan və təhlükəsizdir. Eyni zamanda, Köçəryan və Sarkisyanın sponsorluq etdiyi mətbuatda dərc olunan yazılarda Paşinyanın Moskvaya səfəri də tənqid olunur. Qeyd edilir ki, Nikol nəhayət Qarabağı təslim edəcək. Bəs kimə? Rusiyaya? Bu baxımdan Əliyev və Ərdoğanla bir yerdə oynayaraq İrəvanı “sındıran” Putin deyilmi? Yaxud müxalifətin daha bir riyakar təmsilçisi Artur Vanetsyan vətəndaşları Azadlıq meydanında mitinqə dəvət edir. O, Milli Təhlükəsizlik Xidmətinin direktoru kimi özünü bütün dünyada rüsvay edib. Vanetsyanla Polis rəhbəri Sasun Xaçatryanın “1 mart işi”ni müzakirə etdiyi telefon dinləmə qalmaqalını nəzərdə tuturuq. Bəs bu adam, bu xidmət Ermənistanın milli və dövlət maraqlarının keşiyində dayanmalı deyildi? Heç özlərini qoruya bilmədilər. Belə olan halda bu biabırçı müxalifət xalqı niyə etiraz aksiyalarına çağırır? Xalqımızın çox ehtiyacı olan birliyi naminə? Əlbəttə yox. Müxalifət bizə nə təklif edir? O, vəziyyətdən hansı çıxış yolunu təklif etməyə hazırdır? Bəli, köçəryanlar və serjiklər Qarabağda baş verənləri, məğlubiyyətimizə möhür vuran hərbi əməliyyatların dayandırılmasına dair üçtərəfli bəyannaməni tənqid edərək ağızlarından köpük tökürlər. Amma eyni zamanda açıq şəkildə demirlər ki, bəyanatdan imtina etmək lazımdır. Axı onlar başa düşürlər ki, orada Putinin imzası var. Onlar nə təklif edir və nə vəd edirlər? Onlar hesab edirlər ki, Rusiya ilə münasibətləri Paşinyandan daha yaxşı qura bilərlər. Bəs bizim bəlalarımızın səbəkarı Putin Rusiyası deyildimi? Müxalifət itirilmiş əraziləri geri qaytarmağa söz verir. Bəs o bunu necə edəcək? Bizə bunu demirlər. Ona görə də xalq Paşinyanı danlasa da, anlayır ki, indiki geosiyasi şəraitdə, Moskvanın, Bakının, Ankaranın və Brüsselin maraqlarının üst-üstə düşdüyü bir vaxtda bizim şansımız yoxdur. Beləliklə, ən pisin ən pisindənsə, ən pisin ən yaxşısının hakimiyyətdə olması daha yaxşıdır. Etiraf etmək nə qədər kədərli olsa da...”
Samirə SƏFƏROVA
