Daima Azərbaycana qarşı ikili standartlardan çıxış edən qərb dünyası, hətta günün bu günü də bu rəzil siyasətlərindən əl çəkmirlər. İş o yerə çatıb ki, siyasi maskaları cırılmış qərb dövlətləri və ideoloqları artıq bu ikiüzlü siyasətlərini heç gizlətmirlər də.
Məlumdur ki, Qərb siyasi arealında kifayət qədər ermənipərəst qruplar, həmçinin lobbiçiliklər mövcuddur. Zaman-zaman bu iyrənc qruplaşmalar anti-Azərbaycan siyasəti həyata keçirir, 30 illik işğal dövründə haqsızlığa iğrayan Azərbaycanın deyil, işğalçı və faşist Ermənistanın yanında yer alırdılar. Azərbaycana qarşı yürüdülən ayrı-seçkilik siyasəti o həddə çatmışdı ki, BMT Təhlükəsizlik Şurası ədaləti bərpa etmək üçün çıxardığı 4 qətnamənin heç birini həyata keçirmək barədə bircə xırda cəhd belə etmədi bu illər ərzində. Beynəlxalq institutlar lal olub durmuşdular. ATƏT-in Minsk qrupu yarandığı illərdə bölgəyə ancaq turistik səfələrə gəlir, kabab qoxusundan məst olub geri dönürdülər. “Demokratiya” carçılarının yadına düşmürdü ədaləti bərpa etmək. Nəhayət ki, Azərbaycan ordusu öz tarixi torpaqlarını 44 günlük zəfər müharibəsi nəticəsində geri qaytardı, dünya birliyinin son 30 ildə bərpa etməli olduğu ədaləti öz gücünə, müzəffər Ali Baş Komandanın rəhbərliyi ilə həyata keçirdi, bax bu zaman həmin ermənipərəst qüvvələr yenə meydana atıldılar. Xankəndidəki separatçı faşist xunta tarixin zibilliyinə atıldıqdan sonra ordakı erməni sakinlər könüllü olaraq bu əraziləri tərk edərək Ermənistana üz tutdular. Gerçəkdən hər kəs əmlakını, əşyalarını yük maşınlarına yükləyib sərbəst şəkildə Laçın dəhlizindən keçərək İrəvana yol aldılar. Özü də telekanalların gözləri qarşısında. Həttda Azərbaycan əsgərləri sərhəd buraxılış məntəqəsindən keçən erməni qoca və körpələrə, qadınlara içməli su, ərzaqlar paylayaraq onların qayğısına qalırdı. Bunu bütün dünya mediası hər gün yayımlayırdı. Gedənlər həm yerli həm də xarici telekanallara açıqlamalarında heç bir təzyiq olmadan çıxıb getmək istədiklərini dilə gətirirdilər.
Bu köçlə 1992-ci ilin soyuq fevral günündə Xocalıdan, erməni zülmündən qaçan azərbaycanlı qaçqınların zülm və dəhşət altındakı qaçışı, soyqırım edilmələri heç bir zaman bir tutula bilməz. Azərbaycanlılar öldürülür, körpələr, qadınlar diri-diri məhv edilir, çoxları soyuq fevral günlərində meşələrdə soyuqdan donub canlarını tapşırırdılar. Amma o zaman heç bir beynəlxalq qurum səsəini belə qaldırmır, azərbaycanlı qaçqınlara hayan durmurdular. Sonrakı illərdə dözülməz şəraitdə, çadır düşərgələrində soyuqdan məhv olan qaçqınlarımıza dəstək olan təşkilat da tapılmadı.
Bu gün isə əlləri hər şeydən üzülən ermənipərəst dairələr könüllü olaraq Qarabağı tərk edənləri “qaçqın” adlandırır, onlara milyonlarla dollar vəsait ayırırlar. Məqsəd bəllidir: Belə bir görüntü yaratmağa çalışırlar ki, guya bu gedənlər zorla yerlərindən qovulur və onlar qaçqın sayılmalıdırlar. Yəqin bu “fakt” onlara qarşıdakı məkrli planları üçün çox lazımdır. Bu gün olmayan “qaçqın ovuna” çıxan bu beynəlxalq “humanitar” qurumlar o zaman harada idilər?.
Bu gün də ölkəmizdə yüz minlərlə hələ də öz evinə, torpağına qayıda bilməyən insan var. Amma onlar yada düşmür, heç bir humanitar yardım göstərilmir. Amma Qarabağdan çıxan ermənilərə yardım üçün Qərb təsisatlatı sıraya düzülüblər. Kimsə buna etiraz etmir. Amma azərbaycanlı qaçqınlar niyə yada düşmür? Bu ayrıseçkilik, ikili standartların bariz nümunəsi deyil, bəs nədir?
Təkcə bir faktı xatırladsaq yerinə düşər: Azərbaycan dövləti 1993-2019 cu illərdə qaçqın və məcburi köçkünlərin sosial təminatı və digər məsələlərə 10 milyard manat həcmində vəsait xərcləyib. Bu vəsaitin 4 milyardı dövlət büdcəsindən, 2.5 milyardı dövlət neft fondundan, 1.4 milyardı beynəlxalq maliyyə qurumlarından, qalanı isə digər mənbələrdən götürülüb.
Bu gün ermənilərə yardım barədə danışan donor təşkilatlar, məsələ azərbaycanlılarla bağlı olanda lal olub susurlar. Nədən? – çünki onlar ədalətin deyil, qərbin ikiüzlü və ikili standartlarının yanında yer alırlar. Məqsəd ədalət və humaniz deyil, məqsəd iyrənc siyasətin yeridilməsi üçün çalışmaqdır. Elə bu gün olduğu kimi...
Mətləb Salahov
