Səhv etmirəmsə, italiyalı məşhur kinorejissor Federiko Felininin sözüdür: “Şəhərə çıxanda görürəm ki, tanış üzlər azalır, demək, ölüm yaxınlaşır”. Əslində, ölüm qaşla gözün arasında güdükçü mövqeyində dayanır və can almağa, canı candan qoparmağa fürsət axtarır. Nədənsə, əcəl bu baxımdan çox şanslıdır, çox. O, can almağa gələndə nə yaşa baxır, nə vəzifəyə, nə körpələrə, nə gözü yaşlı qalanlarına, nə də bahara, qışa, yaya, payıza. Qılıncını sıyırıb bir göz qırpımında insanın can evinə vəlvələ salır. Rəhmsizdir fürsətgir əcəl.
Əcəl qələm dostlarımızın, həmkarlarımızın ömrünü zəmi kimi biçir, nə biçir... Son iki-üç ildə fələk bizə kimlərin dağını çəkməyib ki?! İndi də Natiq Qocaman adlı bir dağ çəkdi sinəmizə fələk... O fələyə deyiləsi o qədər şikayətimiz var ki... Bircə dəfə o şikayət kitabını vərəqləsə, əməllərindən bəlkə də utanıb xəcalət çəkər...
Dağa bax, Arana bax, dağa bax. Fələk vurub yaramı, Köksümdəki dağa bax...
Dağlammış köksün, yaralanmış ürəyin sağalmaz daha, Könül. Bir də dodağına təbəssüm, yanağına gülüş səpənin, könlündə məhəbbət barı yetişdirənin gəlib girməz qapıdan. Çox gözləyərsən yolunu, çox səsləyərsən onu, nə gələr, nə də səsinə səs verər Natiqin. Hər gələn səsə qaçarsan, hər telefon səslənəndə hövlnək qaçarsan baxarsan o deyil, onda lalə bağrını ayrılıq odu bir də dağlayar, bir də yanıb kösövə dönərsən. Natiqin yoxluğu ilə barışmayacaqsan, heç biz də barışmırıq, barışa bilmərik də. Sanki əcəl gözünü jurnalistlərə dikib ki, hamısını bir-bir əbədi məkana aparsın. Son illər neçə-neçə həmkarımızın itkisini yaşayırıq, bu ağrını çəkə bilmirik. Çəkiləsi dərddir ki?
Tanınan Azərbaycan jurnalisti Natiq Qocamanın itkisi hər birimizi sarsıtdı. Bir insan üçün, həyat eşqi olan, yaşamaq, yaratmaq əzminə malik bir qələm adamından ötrü 47 yaş nədir ki... Natiq Qocamanın yaşanmayan günləri onu yaşadacaq sözsüz ki. Ancaq xatirələrdə yaşayacaq, oxucu sızıltılarında qalacaq o. Jurnalistlər heç bir vaxt özləri üçün yaşamırlar, yaşaya bilmirlər. Statistikaya görə, dünyada ən az ömür yaşayan sənət, peşə sahiblərinin içində şaxtaçılardan sonra ən az ömür yaşayan jurnalistlərdir. İctimai-siyasi həyatın təzadları, insanların qayğı və çətinlikləri jurnalistlərin qələmində izahını tapırsa, onda jurnalist necə çox yaşaya bilər ki? Ürəyində infarkt, canında əsəb, stress, gərginlik, daxilində təlatümlər gizlənən jurnalistlər uzun yaşaya bilmir axı.
1972-ci ilin 5 sentyabrında Bakıda fizika-riyaziyyat elmləri doktoru, professor, ziyalı Vəli Qocayevin ailəsində doğulan Natiq Qocaman maraqlıdır ki, ixtisasca jurnalist deyil. O, Azərbaycan Dövlət İqtisad Universitetində təhsil alıb.
Oxucular N.Qocamanın yazılarını 1998-ci ildən bəri fasiləsiz olaraq Azərbaycanın müxtəlif mətbuat orqanlarında oxuyublar. 1998-ci ildən o, Natiq Qocaman imzası ilə "Polis", "Serial" qəzetlərində, həmçinin, müstəqil Azərbaycanın ictimai-siyasi həyatını mətbuat səhifələrində müntəzəm olaraq və obyektiv şəkildə şərh edib.
2011-ci ildən fəaliyyətə başlayan “Mediainfo” xəbər agentliyi N.Qocamanın rəhbərliyi ilə müstəqil Azərbaycanın bugünkü uğurlarını təhlil və təbliğ edib. Ermənistan və Azərbaycan respublikalarının milli qəhrəmanlarının müqayisəli şəkildə təhlilini əks etdirən yazı isə Türkiyə mətbuatının diqqətini cəlb etdiyindən, CNN Türk, DHA müxbirləri adıçəkilən məqalə barədə xüsusi süjet hazırlamışlar. Müəllifin sosial məsələləri əks etdirən, tolerantlıq, gender mövzularını əhatə edən yazıları bir neçə dəfə KİVDF-nin mükafatına və diplomuna layiq görülüb.
Natiq Qocaman uzun müddət ölkənin ən populyar qəzeti olan ”Oxu məni” qəzetinin təsisçisi və baş redaktoru olub. Azərbaycan Respublikasının Prezidenti İlham Əliyevin sərəncamı ilə "Tərəqqi" medalına layiq görülən qələm dostumuz həyatı boyu mediamızın inkişafı istiqamətində uğurla fəaliyyət göstərib. Ömrünün sonuna qədər “Mediapress” informasiya agentliyinin baş redaktoru kimi fəaliyyət göstərən 47 yaşlı həmkarımızın yaddaşımızda işıqlı xatirələri yaşayacaq.
Ölüm sevinməsin qoy, ömrünü vermir bada El qədrini canından daha əziz bilənlər. Şirin bir xatirə tək yaşayacaq dünyada Sevərək yaşayanlar, sevilərək ölənlər.
Dahi şairimiz Səməd Vurğunun bu misraları bizə təsəlli olmalıdır. Çünki Natiq Qocaman kimi insanların, jurnalistlərin ömrü havaya sovrulmayıb, o ömür zərrə-zərrə, xalqa, dövlətə, dövlətçiliyə, başlıcası isə sözə xərclənib. Nə qədər sözümüz, yazımız, jurnalistikamız var, Natiq Qocaman da, digər həyatdan nakam köçən həmkarlarımız da bizimlədir. Yaradanlar heç zaman ölmürlər, çünki yaratdıqları əbədiyyət dastanları onları yaşadır...
Ölümünlə qazandığın əbədiyyətin mübarək, Natiq Qocaman!
İradə SARIYEVA
