Təzadlarla dolu bu qəribə dünyanı vaxtsız-vədəsiz tərk etdin, Nazim müəllim! Səni son mənzil deyilən o "gedər-gəlməzliyə" yola salan izdihamın böyüklüyü, "ağırlığı" sızlayan varlığımı müdhiş bir heyrətə bürümüşdü - bu izdiham mənə ömrümün ən məşum anlarını yaşadırdı. Kədər dolu, nəmli gözlərimlə uşaqdan böyüyə kimi bu qədər insanın sənə olan sevgisini görmək böyük üzüntümə qarışmış təsəlli kimiydi. Elin çiynində getmək fövqəl bir xoşbəxtlik imiş. Təsadüfi deyil ki, bu cür şərəfli ölümünə qibtə də etdilər, vida görüşündə çıxış edənlərdən "Allahım, mənə də belə bir izzətli ölüm nəsib et" deyən də oldu.
Deyilənə görə, Ulu Tanrı heç kəsə çəkə biləcəyindən artıq dərd yükləməz. Əgər bu doğrudursa, aramızdan ayrılmağın Tanrının sənə mərhəmətidir, qardaş! Sənin Qarabağ ağrılarından nə qədər əzab çəkdiyinə, sənə verilən can əmanətini nə qədər dərdlə yüklədiyinə ən böyük şahid Ulu Tanrı özüdür. Sən kainatın idarə olunmasında tükənməz səlahiyyət Sahibinə - Böyük Yaradana “ Ürəyimi nişan al, Tanrım” dedin. Ulu Tanrınınsa səni rahat bir ölümlə mükafatlandırmaqdan başqa seçimi qalmamışdı - ürək tutması ilə ürəyini nişan aldı, səni ani bir zaman kəsiyində öz dərgahına qovuşdurdu...
...Nisgilli qardaşımız, sən tələsik iş görən adam deyildin. Bu səbəbdən baş götürüb dünyadan getməyə tələsəcəyin ağlımıza gəlməzdi - axı sən "Qarabağda görüşəcəyik" deyərdin hər dəfə.
"Qarabağsızlıq" çeşidli dərdlərimizə bir dərd də yüklədin. Vaxtsız itgin unudulması mümkünsüz dərdlərimizin birini də artırdı. Bu fani dünyadan heç bir şey ummadan, bütün varlığı İslam dəyərləri ilə döyünən, yaxşılığı xarakterində vərdişə çevirərək nədən bu "pisliyi" bizlərə etdin?!
Daim, elə hey özüylə dərdləşən xiffətcil qardaşımız! Heç olmasa ananı düşünmədinmi?..
...Qəhər adamı boğur. Yadıma tələbəlik illərimiz düşür. Sən bənzərsiz idin, fərqliydin. Dördllik institut həyatında uca qamətinlə, şux yerişinlə, yüksək mədəniyyətinlə, mehribanlığınla, ləyaqətinlə - bir sözlə ətrafındakıların fövqündə durmağı bacarmağınla digər tələbələrdən seçilirdin. Bu sənin özünəxas nazimliyin idi. Səni tərif edən tələbə dostlarına təvazökarlıqla özünün kiçik bir cisim olduğunu söylərdin. Amma bilmirdin ki, böyük bir aləm sənin içində gizlənmişdir. Bəlkə də sən seçilmiş bir bəndə olduğuna görə Uca Allah məsləhət gördü - aldı səni axirətə, o nur üzündən cənnətə pay aparmaq üçün...
...Ağrı, acı, iztirab, kədərsiz həyat olmur. Üstəlik, “olacağa nə çarə?”- hikməti də gerçək! Amma sən özünü, həyatını böyük dərdlərə o qədər həsr etdin ki, özünü o qədər yordun ki, sonda istər-istəməz əzizlərini, sevənlərini və hələ çox lazım olacağın insanları da cismani varlığından məhrum elədin. Nə deyim? İtkilərə sinə gərərək hər şeyi Yaradana həvalə etməkdədir səbr, ömrə vəfasız qardaşımız!
Sən Qarabağsız qarabağlılar üçün xeyli iş gördün. Möhtərəm dövlət başçımız İlham Əliyevin qayğı və diqqəti sayəsində Ramana qəsəbəsində tikilmiş məktəbin ilk rəhbəri - Xankəndi şəhər 4 nömrəli tam orta məktəbin direktoru kimi bu təhsil ocağında əsl Qarabağ abı-havası yaratdın. O kiçik məkana böyük Qarabağı yerləşdirdin. Bu məktəbdə babamız Pənahəli xanın əzəmətini duyduq, Üzeyir bəyin sənətinin möhtəşəmliyi ilə qürur hissi keçirtdik, o məktəbin dəhlizlərində Qədirin ecazkar səsi "Biçmədim zəmim qaldı" - deyə nalə çəkdi, şəhidlərimizə ehtiram bəslənildi, Seyid Lazım Ağanın ruhu "Qarabağa qayıdacaqsız" dedi.
...İmza atdığın hər bir sənəddə Xankəndinin adını yaşatdın. İmzaladığın hər bir sənəd “Xankəndi” deyə hayqırdı. Böyüklə böyük, kiçiklə kiçik oldun. Çörəyi ilə böyüdüyün valideynlərinin müəllimlik peşəsini uca tutdun. Müəllim adına başucalığı gətirdin. Hər bir saleh əməlin, addımın atan Cəmil müəllimə rəhmət oxutdurdu. Beləsə, müəllim və şagird kollektivinin, el-obanın sonsuz məhəbbətini qazanmaq nəsibin oldu.
...Vida mərasimində “Məkkəm, Mədinəm”- deyib tapındığın məktəbin həyətindən son mənzilə qədər ağlar gözlü şagirdlərinin arzusu ilə onların çiyinlərində getdin. Həmin gün sənin bu son gedişinə məktəbin daş divarları da göz yaşı axıdırdı. Çünki o məktəbin hər bir nöqtəsində sənin izin vardı. Ürəkləri dağlayan məqamlardan biri də o oldu ki, şagirdlərin nəşini son mənzilə aparan maşının qarşısına keçib hönkürə-hönkürə “aparmayın müəllimimizi”- deməklə qəfil ölümünlə barışmaq istəmədilər. Bu bir elin, bu bir obanın məhəbbəti idi sənə, qardaş!
...Hələ yaralar istidir. Donmuş beyinlər açılacaq, hələ çox anılacaq və xatırlanacaqsan. Nümunəvi həyat yolun hələ dillərdə çox gəzəcək. Nə edək ki, amansız ölüm ziyalı bir övladımızı da beləcə aramızdan apardı. Fəqət qoy ölüm sevinməsin. Böyük şairimiz Səməd Vurğun demişkən:
Ölüm sevinməsin qoy! Ömrünü vermir bada! El qədrini canından daha əziz bilənlər,
Şirin bir xatirətək qalacaqdır dünyada
Sevərək yaşayanlar, sevilərək ölənlər.
...İndi isə yorğunluğunu dər, əziz qardaşımız!
Böyük kədər və rəhmət diləkləri ilə
Esmira CƏFƏROVA
