Bu günlərdə Qarabağ Komitəsinin növbəti toplantısı keçirilib. Toplantıya bir sıra siyasi partiyalar – Müsavat Partiyası, ADP, Azadlıq Partiyası, Vətəndaş Həmrəyliyi Partiyası, KXCP, Ədalət Partiyası, AĞ Partiya, AMİP, AXP qatılıb. Sözügedən siyasi təşkilatları təmsil edənlər çıxışlar edərək müxtəlif real olmayan mülahizələr səsləndiriblər.
Qarabağ Komitəsinin son toplantısında üç nüans diqqəti çəkib. Birincisi, QK-nın toplantısını keçmiş təhlükəsizlik polkovniki İlham İsmayıl aparıb. Hansı ki, orada iştirak edən partiya sədrlərindən biri toplantını aparmalıydı. Ancaq gör bu partiya liderləri arasında necə böyük barışmaz ziddiyyətlər var ki, belə bir toplantıya onlardan birinin sədrlik etməsinə razı olmayıblar. Bütün bunlar onu göstərir ki, radikal müxalifət liderləri arasında illərdir mövcud olan ambisiyalar, mənəm-mənəmlik azalmayıb. Əksinə, daha da artıb. Sadəcə, millətin gözünə kül üfürməkdən ötrü “mehriban düşmən” olaraq bir araya gəlirlər. Bu həm də onu göstərir ki, radikal müxalifət düşərgəsinin təmsilçiləri dəyişməyib. Otuz il əvvəl necə idilərsə, indi də o cürdürlər.
İkincisi, toplantıda çıxış edən radikallar çağırışları Qarabağ şüarları üzərində qurublar. Qarabağ adından istifadə edib xalqın diqqətini çəkməyə cəhd ediblər. Bu nəyi göstərir? Bu onu göstərir ki, radikalların sosial tələblər adı altında etdiyi çağırışlar fiaskoya uğradı. Artıq bununla onlar özləri də etiraf etdilər ki, cəmiyyət onların sosial tələblərlə bağlı çağırışlarına aldanmır. Belə olmasaydı, o zaman radikallar ciddi sosial dəstək tapardılar. Bu isə baş vermədi. Ona görə də radikal müxalifət Qarabağ şüarı adı altında millətin həssas duyğularını istismar etmək istəyir. Necə ki, milli azadlıq hərəkatı dövründə bunu etdilər. Ancaq hazırda bu mümkün deyil. Ona görə ki, radikal müxalifət Dağlıq Qarabağ münaqişəsinin həlli ilə bağlı alternativ və cəlbedici variant ortaya qoya bilməyib.
Ən nəhayət, üçüncüsü, toplantıda çıxış edənlər belə bir fon yaratmağa çalışıblar ki, guya oradakı siyasi təşkilatların hər birinin çoxsaylı tərəfdarı var. Guya bu partiyalar birləşsə, ciddi güc olaraq ortaya çıxacaqlar. Cəmiyyətdə onların birləşməsinə ciddi sosial sifariş var. Hansı ki, ADP-nin konfrans zalı 224 nəfər adam tutur. Sözügedən toplantıda bir elə partiya zalın heç yarısını doldura bilmədi. Bu onu göstərdi ki, orada iştirak edən partiyaların bir çoxunun heç barmaqla sayıla biləcək qədər üzvü yoxdur. Həmin partiyalar bir sədrdən ibarətdir, bir də partiya nizamnaməsini əks etdirən papkadan. Sözügedən təşkilatların birləşib-birləşməməyi heç nəyi dəyişmir.
Bütün bunlar onu göstərir ki, radikal müxalif düşərgənin iflası geridönməz tarixi prosesdir. Azərbaycan xalqı bir daha onların arxasınca getməyəcək. Çünki onların necə səriştəsiz olduğunu, öz şəxsi maraqlarını milli maraqlardan üstün tutmalarını xalq yaxşı bilir. Yaxın tarixdə bununla bağlı çoxsaylı sübut var.
Vidadi ORDAHALLI
