“Yenə hansısa döyüş olsa və hərbi xidmətə çağırılsam, canla-başla gedərəm”
Azərbaycan jurnalistləri Vətən müharibəsi zamanı həm müharibəni işıqlandırdılar, yazıları, yaydıqları məlumatlarla döyüşən orduya dəstək oldular, həm də əllərində silah ön cəbhədə düşmənə qarşı vuruşdular. Bir sözlə, jurnalistlərimiz həm informasiya, həm də müharibə cəbhəsində döyüşdülər və hər ikisində də qalib gəldilər. Bizi qalibiyyətə aparanların sırasında 30-a yaxın jurnalistin olmasından da ayrıca qürur hissi keçiririk, “nə yaxşı ki, bu şərəfli yolda bizim də izimiz var” -deyirik.
Vətən müharibəsinin hər bir iştirakçısı günümüzün real qəhrəmanlarıdır. Bu qəhrəmanlarla oxucularımız arasında körpü yaratmaq məqsədlə “Bakı-Xəbər” olaraq qazi jurnalistlərlə bağlı layihə təqdim edirik. Layihəmizin növbəti qonağı Oxu.az saytının əməkdaşı, qazi jurnalist Aqşin Kərimovdur.
- Müharibə ovqatından, orada yaşadıqlarının təsirindən xilas olmaq asan oldu, yoxsa hələ də o anları içində yaşadırsan?
- Müharibə ovqatı hələ də mənim daxilimdəki hissləri müşayiət edir, indinin özündə də sərhəddə hər hansı insident olanda az qala özümü orada görürəm. Müharibə əhval-ruhiyyəsindən qurtulmaq çətindir və bu, insanın ömrünün sonuna qədər onunla olacaq. Açığını desəm, hər hissimi ifadə etməyi xoşlamıram, qələbə və anım günlərində necə kədərləndiyimi, sevincdən nə hisslər keçirdiyimi bölüşmürəm və öz içimdə saxlayıram.
Bu bəlkə də, mənim hərbiyə olan meylimdən irəli gəlir, hərçənd ki, hərbçi deyiləm, lakin ordu, əsgər mənim düşüncələrimin hərblə bağlı hissəsində xüsusi yerə malikdir.
- Mediada xəbər yayıldı ki, Aqşin Kərimov da müharibəyə gedib. Bu necə baş verdi?
- Tovuz döyüşlərindən sonra hər keçən gün müharibəyə hazırlaşırdım. Sentyabrın 28-də qismən səfərbərlik elan olunanda axşam mənə də çağırış vərəqəsi gəldi. Böyük qürur və fəxrlə mən bu çağırışa səs verərək cəbhəyə yollandım. Ailəm narahat olsa da, bu mənə maneə yaratmırdı və mən sanki uşaqlıqdan bəri özümü içərisində gördüyüm müharibəyə yola düşdüm. Hərbi hissəmiz cəbhənin düz göbəyində idi, elə ilk günlərdə bizi düşmənin şiddətli artilleriya atəşləri “qarşıladı”.
- Bir jurnalistin döyüşçüyə çevrilməsi çətin olmadı ki? Döyüş yolun haralardan keçdi?
- Bizim bölmələr, əsasən, Talış və Suqovuşan istiqamətində cəmləşmişdi, bəziləri müdafiədə idi, bəziləri isə həmlə üçün əmr gözləyirdi. Bu iki ərazi işğaldan azad edildikdən sonra qüvvələrimiz növbəti hücum əmrlərinə qədər, demək olar ki, müdafiədə dayandı, lakin bu da elə asan olmadı. Çünki Ermənistan qoşunlarının artilleriya və raket atəşlərini intensivləşdirməsi problemlər yaradırdı.
Hərbi xidmətimi 2012-ci ildə başa vursam da, 8 ildən sonra yenidən hərbiyə getməyim mənə elə də çətin olmadı. Çünki fiziki və psixoloji olaraq özümü hazırlamışdım.
- Elə hadisələr varmı ki, indi də onu yaddan çıxara bilmirsən?
- Oktyabrın 2-dən 20-nə qədər bizim üçün çox çətin oldu. Sonrakı günlərdə düşmən mövqelərinin geri çəkilməsi təhlükəni bir qədər sovuşdurdu. Təbii ki, yaddaqalan hadisələr çoxdur, indi öz cəbhə yoldaşlarımla həmin anları xatırlayırıq.
- Ən gərgin döyüşlər hansılar oldu ki, məhz orada düşmənə daha ağır zərbələr endirildi?
- Talış və Suqovuşan azad edilsə də, onlar ətrafındakı bəzi yüksəkliklər bizə təhlükələr yaradırdı. Taborumuzun minaatan batareyası həmin yüksəkliklər və ondan arxada olan qüvvələri minomyotlarla atəşə tutub düşməni geri çəkməyi bacarmışdı.
- Bu gün azad edilən rayonlara, kəndlərə gedərkən hansı hisslər keçirirsən?
- Bu torpaqların azad edilməsində cüzi də olsa əməyi keçmiş bir insan hansı hissləri keçirə bilər?! Məncə bu hissləri sözə çevirmək çox çətindir.
- Qələbənin qazanılmasında iştirak etmək özü bir xoşbəxtlikdir. Əgər müharibəyə getməsəydin özünü necə hiss edərdin, bu döyüşü, qələbəni özündən, özünü isə onlardan kənar təsəvvür edə bilərdinmi?
- Müharibəyə getməsəydim, özümdə bir yarımçıqlıq hiss edəcəkdim. Bu yarımçıqlıq sonra mənəvi yükə çevrilib arxamca düşəcəkdi. Necə ola bilər axı, çağırılırsan və getmirsən? Öz payıma deyim ki, əqidəm yol vermədiyindən bunu həzm edə bilməzdim.
- Arxada ailən, övladın, əzizlərin vardı, onların narahatlığı, nigarançılığı və duaları vardı... Ağır və şərəfli bir yol idi çıxdığın yol, bu yolda səni təəssüfləndirəcək hansısa bir hadisə oldumu?
- Ailəmi, övladımı daim hazırlamışam ki, mən müharibəyə gedəcəyəm. Hətta qızım mənə tez-tez “ata, ermənilərlə nə zaman davaya gedirsən” deyə sual ünvanlayırdı. Vaxtın yetişdiyini hiss edirdim, indi təsəvvür edin, övladım bu sualı mənə verir, müharibəyə çağırılıram və getmirəm. Məncə yuxarıdakı sualınıza burda da cavab tapa bilərsiniz. Müharibədən sonra bəzi müharibə iştirakçılarının öz haqlarına qovuşa bilməməsi məni narahat etdi. Amma ruhdan düşən biri deyiləm, yenə hansısa döyüş olsa və hərbi xidmətə çağırılsam, canla-başla gedərəm. Çünki mən müharibə veteranıyam və bu ada sadiq qalmaq üçün bütün çətin sınaqlardan keçməyi qarşına məqsəd qoymalısan.
- Bu gün jurnalist kimi fəaliyyətini davam etdirirsən, həm də siyasi ekspert kimi rəylərin, şərhlərin olur. Zəfər tariximizlə bağlı təbliğat işi səni qane edirmi?
- Hesab edirəm ki, analitika bazarında ermənilərdən qat-qat üstünük. Təbliğata gəlincə, məncə, burada işlər intensivləşdirilməlidir. Təbii ki, uğurlar çoxdur, amma bunu qoruyub-saxlamaq mütləqdir.
İradə SARIYEVA
