Əməkdar jurnalist Rəhim Hüseynzadənin 75 illik yubileyidir. O, çox zəngin və mənalı yol keçib, mübarizə dolu ömür yaşayıb. 75 illik yubileyi münasibəti ilə Rəhim Hüseynzadədən aldığımız müsahibəni təqdim edirik.
- Bu yaşda özünüzü necə hiss edirsiz? Hazırda nə ilə məşğulsunuz?
- Özümü gümrah hiss edirəm və məşğul olmalı işlər çoxdur. Əsas budur, yaşımın bu çağında Firqənin işləri ilə məşğul oluram, Azərbaycan Demokratik Firqəsinə rəhbərlik edirəm. Arzularımız, istəklərimiz çoxdur. Qismət olar, bu sahədə fəaliyyətimizi davam etdirərik. Qismət olmaz da oğlanlar var ki, bu işləri görməyə gücləri, iradələri çatar.
- Niyə tamamilə fəaliyyətinizi Firqə ilə bağladınız?
- 2019-cu ilin əvvəllərindən Firqəyə rəhbərlik edirəm. Hələ 2014-cü ildə Firqənin rəhbəri olmalı idim, amma Mətbuat Şurasında işləməyim çox təəssüf ki, məni bir sıra məsələləri təxirə salmağa vadar etdi. Çünki Mətbuat Şurası həm də siyasi təşkilatdır. Bu halda iki yerə rəhbərlik etmək dürüst deyildi. Dediyim ki, 2019-cu ildə yaranmış vəziyyət məcbur etdi ki, həm Mətbuat Şurasındakı işimdən ayrılım, həm də Firqəyə rəhbərliyi tamamilə öz üzərimə götürüm.
- Firqə yəqin ki, hədəflərindən yayınmayıb, yoxsa?
- Firqə 1945-ci il sentyabrın 3-də Seyid Cəfər Pişəvəri tərəfindən yaradılıb. O gündən bu günə kimi də proqramımızda dəyişikliklər olmayıb. Firqəyə rəhbərlik edən sayca yeddinci adamam. Pişəvəridən başqa digər 6 nəfər də bu yolu davam etdirib. Firqə deyəndə çoxlarının təsəvvüründə yalnız o tay və bu taydakı təşkilatlar canlanır. Xeyr. Bu gün ABŞ-da, Avropa ölkələrində tərəfdaşlarımız var.
- İranda baş verənlərə münasibətiniz necədir?
- Şübhəsiz, orada gedən prosesləri izləyirik. İranla bağlı Firqəmizin mövqeyi belədir ki, İranda gedən proseslər bu gün iki insan qanı içən dövlətin bir-birinə diş qıcamasıdır. Yəqin ki, bunun sonu insanlığın xeyrinə olacaq.
- Jurnalistikanı seçməyiniz nə ilə bağlı idi?
- Əvvəlcə bir məqamı qeyd etmək istəyirəm. Pişəvəri ixtisasca jurnalist və müəllim idi. Pişəvəri yazdığının mində birini biz yazmamışıq. Həmişə də ürəyimdən keçir ki, kaş biz də o kişi kimi qələmimizi sınaya bilərdik.
Gəncədə doğulmuşam, amma böyük bacımla böyük qardaşım Güneydə doğulublar, atamla birgə ündə bu taya gəliblər. Atam 250 nəfər silahlısı ilə Gəncəyə gəlib, orada yaşayıb. Atam çörək qazanan və çörək verən adam olub. Məmməd Səid Ordubadinin “Qılınc və Qələm” əsərini gecələr oxuyardılar, atamgil səhəri göz yaşı ilə açardılar.
Gəncədə biz yaşayan məhəllədə çayın bu tərəfində biz, o biri tərəfində ermənilər olurdu. Böyük uşaqlar onlarla dalaşmağa gedəndə onlara qoşulub mən də gedirdim. O qədər dava edib baş yarmışıq ki…Düzdür, sonradan fikirləşirdik ki, niyə belə etmişik? Amma həyat göstərdi ki, düz etmişik.
Belə dava-dalaşlarımın qarşısını güləşə getməyim aldı. İdman ustası normasını da doldurmuşam. Məşqçim Ramiz baxşıyev deyirdi ki, bala, çaşıb güləşdən çörək yeyərsən, mənə bir adam göstər ki, güləşdən çörək yeyib. Sonra gördüm ki, o, doğru deyirmiş. Universitetdə oxuduğum beş il müddətində də o nəsihəti qulağımda sırğa etdim.
Jurnalistikaya gəlməyimlə bağlı deyim ki, o dövrdə Azərbaycan Demokratik Firqəsi fəaliyyətdə idi və biz ali məktəblərə çox asanlıqla daxil ola bilirdik. İki üç, bir dödr alıb jurnalistika fakültəsinə daxil olurduq. Amma başqaları üç dörd, bir beşlə kənarda qalırdılar. Bu rəhmətlik Heydər Əliyevin bizə göstərdiyi qayğıların nəticəsidir. Biz bu qayğını həyatımızda hiss etmişik. Yüzlərlə adama evlər verilib. Adamlar lazım olanda firqə biletini Heydər Əliyevin göstərişi ilə Kommunist Partiyasının biletinə dəyişib yüksək vəzifələrə gedirdilər, rəhbər vəzifələrdə işləyirdilər. Bu da Heydər Əliyevin qayğısının, uzaq görənliyinin nəticəsi idi.
- Fəaliyyət yolunuz haralardan keçib?
- 1973-cü ildə BDU-nun Jurnalistika fakültəsini bitirdikdən sonra məndən soruşdular ki, harada işləmək istəyirsən? “Gəncədən başqa harada deyirsiz işləyərəm” cavabını verdim. Əmək fəaliyyətimə 1973-cü ildə yeni yaradılmış Neftçala rayonundakı “Oktyabr bayrağı” qəzetinin (sonralar “Gündoğar” qəzeti) məktublar şöbəsinin müdiri kimi başladım və bu mətbu orqanın ilk sayının işıq üzü görməsində iştirak etdim. Sonra Salyan rayonunun “Qələbə” qəzetinin məktublar şöbəsinin müdiri vəzifəsində 15 il fəaliyyət göstərdim. Eyni zamanda da firqənin iki rayon üzrə baş katibi idim. Həmçinin də Bakı Ali Partiya Məktəbini də fərqləmə diplomu ilə bitirdib.
- Mübarizə dolu ömür yolu keçmisiniz, çətinlikləriniz də çox olub. Bu yolu seçdiyiniz üçün heç təəssüf hissi keçirmisinizmi?
- Gözəl sualdı. O çətinliklər, maneələr olmasaydı həyatın mənası da olmazdı. Mübarizə ilə dolu bir həyat yolu seçdim. Qətiyyən təəssüflənmirəm. Bu gün də mənə ehtiyac var. Bütün hallarda mən və silahdaşlarım bir yerdəyik. Biz öz yolumuzla gedirik. Əsas qüvvələr Azərbaycandan kənardadır. Biz burada rəhbərlik edirik, çox işlər görürük. Amma xaricdə olanlarımızdan tutulanlarımız, başlarına çox oyunlar gətirlənlərimiz var. Bunlar danışılası deyil.
- Bu yaşda gözləntilərimiz varmı?
- Həyatda heç nədən narazılığım yoxdur. Yaxşı dostlarım, yaxşı həmkarlarım var. Yaxşı insanlarla yol gedirik. Kimlərsə yarı yolda qalanda kiçik təəssüf edirik. Çünki bizim yolumuz məlumdur. 1979-cu ildə mollalar hakimiyyətə gəldilər. Adamlarımız onlara inandılar, onun da qurbanı oldular...Mollalar öz tarixi xidmətinə uyğun qiymətini almalıdır. Ən böyük arzum odur ki, Allah-Tala mənə ayağımı Təbrizə qoymağı qismət etsin. Orada işimizi mən də olmasam başqaları görsün. Mən də alqışlayım.
- Ata yurdunuzu görmək sizə qismət olubmu?
- İrana iki dəfə getmişəm. İlk dəfə İrana çox gizli getdim. Sərhəddlər açılanda dedilər ki, İrana maşın gedir, mən də maşınlardan birinə mindim. Gördüm ki, orada jurnalistika ilə məşğul olan adamlardan biri də oradadır. “Rəhim müəllim” deyib məni çağırdı. Dedim, Rəhim müəllim yoxdur, mənə başqa ad de, məni tanımırsan. Çox gizli yollarla gedib dədə-baba kəndim Nünəkəranı gördüm. Bu kənddə İranda alternativi olmayan kənddir. Atamın əmisi oğlu Pişəvəri ilə birgə Qəsri-Qacarda yatıb. Yəni belə nəslin nümayəndələriyik. Bizim üçün ancaq gözlənti odur ki, arzuladığımız günləri görək.
İkinci dəfə Qırmızı Xaçın pasportu ilə kiçik qızımı götürüb getdim. Onda da sakitcə gedib gəldim.
Son olaraq deyim ki, qızlarım sağ olsun, mənə dayaq oldular, dost oldular...
İradə SARIYEVA
