“Azərbaycan övladını döyüşdən-döyüşə aparan da məhz bu qisas hissi idi”
Hansı sənətin, hansı peşənin yolçusu olmağından asılı olmayaraq, hər bir Azərbaycan oğlu iki il bundan əvvəl başlanan Vətən müharibəsində canla-başla iştirak etməyi özünün əsas borcu bildi. Bu oğulların sırasında həmkarlarımız da özlərinə məxsus yer tutdular, qələmi odlu silaha dəyişib düşmənin canına vəlvələ saldılar.
Zəfər dastanını yaradan oğullar hər zaman cəmiyyətdə böyük sevgi və ehtiramla qarşlanır. “Bakı-Xəbər” olaraq, Vətən müharibəsində iştirak edən qazi jurnalistlərlə bağlı xüsusi layihəni təqdim edirik. Növbəti qonağımız şanlı döyüş yolu Şuşada bitən jurnalistlərdən biri, “Offside Sport Media”nın əməkdaşı Daşqın Əzizovdur.
- 27 sentyabr 2020-ci il, bu tarix unudulmazdır. Bu gün xalqımızın 30 il gözlədiyi, harayladığı gün idi. Qismən səfərbərlik xəbərinə ilk reaksiyanız nə oldu?
- Qeyd etdiyiniz kimi, həmin gün Azərbaycan xalqının 30 illik həsrətinin, çəkdiyi xiffətin sona çatdığı gün idi. Səfərbərlik Xidmətindən zəng gələndə həyəcanlanmışdım. Qarışıq hisslər keçirirdim. Sevincimin həddi-hüdudu yox idi. Çünki 2-ci Qarabağ döyüşlərinin başlamasını və qisas almağı həmişə arzulayırdım. Bu baxımdan mənimçün əvəzolunmaz xəbər idi...
- Əslində, könüllü getməklə səfərbərliklə getmək arasında bir fərq varmı Sizin üçün? Yoxsa əsas odur ki, hansı yolla olmasından asılı olmayaraq müharibədə iştirak etmisiniz?
- Səfərbərlik çağırışı ilə getmişəm. Əslində praktiki olaraq bu iki amil arasında fərq yoxdur. Tovuz döyüşlərindən sonra dostlarımın çoxu adlarını könüllü yazdırdılar. Mənsə yox. Çünki bilirdim ki, ad-soyadım, hərbi ixtisasım - bir sözlə, hər şey Müdafiə Nazirliyinin Səfərbərlik Xidmətinin arxivində var. Lazım bildikləri halda çağıracaqlar. Belə də oldu.
- Müharibəyə getməsəydiniz özünüzdə hansısa bir yarımçıqlıq hiss edərdinizmi?
- Təbii ki. Dediyim kimi, həmişə arzum olub və bu ümdə arzum reallaşdığına görə çox şadam. Müharibədə iştirak etməsəydim, bəlkə də bundan sonrakı həyatım o qədər də maraqlı olmazdı mənimçün. Mənəvi borc idi, bəxtimə düşdü, çağırdılar.
- Bizi xalq olaraq müharibəyə hazırlayan əsasən hansı amillər, hadisələr oldu ki, biz döyüşməyə, ölümə getməyə tərəddüd etmədik?
- Biz 1-ci Qarabağ müharibəsini uduzmadıq. Sadəcə, həmin dövrdəki səriştəsiz siyasi rəhbərlik, başıpozuq idarəetmə nəticəsində torpaqlarımız işğal altına düşdü. Və biz heç bir zaman bu ədalətsizlikə barışmayacaqdıq. Hamımız qisas gününün gəlməsinə səbrsizlənirdik. Bu da 44 günlük döyüşlərdə özünü büruzə verdi. Azərbaycan övladını döyüşdən-döyüşə aparan da məhz bu qisas hissi idi.
- Qələmi silahla əvəzləmək, kompüter arxasındakı rahat yeri cəbhəyə, səngərə dəyişmək nə qədər asan oldu?
- Heç də asan olmadı (gülür). Çünki hərbi xidmətdə illər əvvəl olmuşdum. Yenidən hərbi hissəyə getmək, ordunun qidalandığı yeməklərdən yemək, rejimlə yatıb-qalxmaq çətin gəlirdi. Amma düşünəndə ki, necə müqəddəs bir vəzifə dalınca gəlmisən, bütün çətinlikləri arxa plana salırsan.
- Döyüş yolunuz hansı ərazilərdən keçdi?
- Döyüş yolum Füzuli rayonundan başlayıb. İlk olaraq Füzulinin Aşağı Seyidəhmədli kəndində mühafizədə olmuşam. Silahlı Qüvvələrimiz 1-2 gün olardı ki, həmin ərazini düşməndən azad etmişdi, biz də orada patrul xidməti təşkil edirdik. Daha sonra - noyabr ayının 6-da gecə saatlarında Şuşa şəhərinə yollandıq. Noyabrın 8-də isə Şuşa-Xankəndi yolunda gedən ağır döyüşlərdə odlu silah yarası aldım və müharibə bitən gün Bakıya müalicəyə göndərildim.
- Qazi jurnalist olaraq Sizə cəmiyyətin, dövlətin münasibətindən razısınızmı?
- Bəli, razıyam. Ələlxüsus da sıravi insanların münasibətini hər zaman hiss edirəm.
- Elə döyüşlər, elə hadisələr varmı ki, indi də onu yaddan çıxara bilmirsiz?
- Əlbəttə. Ümumiyyətlə, məncə, bu bütün müharibə iştirakçıları üçün böyük bir travmadır. Çünki orada yaşananlar heç vaxt unudulmayacaq. Nə qədər psixoloji seanslara getsən də, unutmağa çalışsan da, bu alınmayacaq. Əsgərlikdən qayıdanda hərbi haqda danışmaq istəmirdim, cəmi 2-3 aya unutmuşdum, amma müharibəni... 2 il keçir, yenə də oradakı hadisələri xatırlayır, fikir dəryasına qərq oluram.
- Müharibədən sonra azad edilməsində birbaşa iştirakımız olduğu hansı rayonlara getmisiniz? Səfərlərdə yada düşürsüzmü?
- Bu yaxınlarda Şuşaya getmişəm. O da Azərbaycan Velosiped Federasiyasının təşkil etdiyi yarışı işıqlandırmağa. Füzulidən keçib Şuşaya yollananda Daşaltı kəndində dayandıq. Şuşa şəhəri istiqamətində qalxdığımız yerlərə baxdım. Təəssüf ki, döyüşdüyümüz Şuşa-Xankəndi yoluna gedə bilmədim. Ora Rusiya sülhməramlılarının müşayiəti və xüsusi icazə əsasında gedilməlidir. Qismət olsa, ora da gedərəm. Çünki əsas xatirələrim ora ilə bağlıdır.
- Təltifləriniz varmı?
- "Döyüşdə fərqlənməyə görə", "Şuşanın azad olunmasına görə" və "Vətən müharibəsi iştirakçısı" medalları ilə təltif olunmuşam.
- Bir jurnalistin döyüşçüyə çevrilməsi çətin olmadı ki?
- Düşünəndə çətin gəlirdi. Hər şey döyüşə girənə kimi idi. Savaşın ortasında jurnalist, müəllim, həkim, hüquqşünas olduğun yada düşmür. Bir amal var - sağ qalmaq və tapşırığı icra etmək. Müəllim demişkən, döyüş yoldaşlarımdan üçü müəllim idi. Ki, onlar da şəhidlik zirvəsinə ucaldılar. Allah bütün şəhidlərimizə rəhmət etsin!
İradə SARIYEVA
