Azərbaycanın qlobal miqyasda apardığı müstəqil siyasət, müxtəlif güc mərkəzlərinin diqtəsindən uzaq durması ölkəmizə qarşı olan bir sıra qüvvələri hələ də ciddi şəkildə narahat edir. Belə qüvvələr sırasında yer alan ölkələrdən biri də Almaniyadır.
Almaniyada bir sıra dairələr Azərbaycana qarşı daim məkrli yanaşma tərzi nümayiş etdirib ki, son illərə nəzər salmaqla bunun real təsdiqi olan çoxsaylı faktlar görmək olar. Bakıda keçirilmiş “Eurovision -2012” mahnı müsabiqəsi dövründə Azərbaycana qarşı qarayaxma kampaniyası aparan tərəflərdən biri məhz Almaniya oldu. O vaxt Almaniya QHT-lərinin, mediasının və bir sıra hallarda rəsmi şəxslərinin Azərbaycana qarşı aqressiv davranışı heç də təsadüfi xarakter daşımırdı. Kampaniyanın demokratiya və insan haqları iddiaları ilə pərdələnməsinə çalışılsa da, əsl hədəf Azərbaycanın beynəlxalq nüfuzuna zərbə vurmaq idi. Amma təşkilatçılıq o qədər primitiv idi ki, hətta Almaniyanın həmin dövrdə Azərbaycanda səfiri olmuş Herbert Kvelle 2012-ci ildə Azərbaycan mediasına məktubunda da ona normal izah verməkdə çətinlik çəkirdi. Bununla belə, Konrad Adenauer, Fridrix Nauman, Henrix Böll, Fridrix Ebert kimi fondlar kampaniyanın miqyasını daha da genişləndirdi. Almaniya hökumətinin İnsan Haqları və Humanitar Yardım üzrə müvəkkili Markus Löninq Azərbaycana qarşı həyata keçirilən kampaniyanın əsas təşkilatçılarından birinə çevrildi. O, 2011-ci ilin avqustunda Azərbaycana səfəri zamanı kəskin fikirləri ilə yadda qaldı. Müxalifət nümayəndələri ilə görüşündə Löninq bildirmişdi: “Almaniya Azərbaycanda dəyişikliklər etmək üçün sizə hər zaman kömək etməyə hazırdır”. Löninqin anti-Azərbaycan demarşı 2013-cü ilə kimi, BMT-nin İnsan Haqları Komissiyasında Almaniyada insan hüquq və azadlıqlarının pozulması, irqçilik və ksenofobiya faktlarının artmasını nəzərdə tutan hesabatın açıqlandığı günə qədər davam etdi. Almaniyadan Azərbaycana qarşı digər kampaniya isə Avropa Şurasının insan haqları üzrə bədnam məruzəçisi Kristofer Ştrasserin xəttilə təşkil edildi. Lakin AŞ PA-nın 2013-cü il yanvar sessiyasında onun Azərbaycana dair məruzəsi tam iflasa uğradı və deputatlar Ştrasserin özü ilə birgə onun hesabatını da tarixin arxivinə atdılar. Bu kampaniyanın daha bir istiqaməti Bundestaqın Yaşıllar fraksiyası vasitəsilə reallaşdırıldı. Ermənipərəst mövqeyi ilə seçilən Bundestaqın Cənubi Qafqaz üzrə parlament qrupunun sədr müavini, Yaşıllar partiyasının fəalı Viola fon Kramon bildirmişdi ki, Bundestaqın “Eurovision” müsabiqəsinin boykot edilməsi ilə bağlı Avropa İttifaqı ölkələrinə müraciət etməsinə nail olacaqlar. Bu partiyanın Almaniya parlamentindəki nümayəndəsi Folker Berq isə mətbuata açıqlamasında açıq şəkildə demişdi ki, Bakı “Eurovision”ın keçirilməsi üçün münasib yer deyil. Amma tarix bütün bunların əksini sübut etdi. Almaniyanın rəsmi şəxsləri, dövlət strukturları, mediası, QHT-ləri Azərbaycanı fəaliyyətlərinin əsas hədəfi seçsələr də, hansısa nəticəyə nail ola bilmədilər.
Almaniyanın ölkəmizə qarşı qərəzi birinci Avropa Oyunları dövründə özünü yenidən qabarıq büruzə verdi. Almaiyada yenidən başladılan anti-Azərbaycan kampaniyası yeni vüsət almağa başladı. Yeni kampaniyanın fəal iştirakçıları sırasında “Frankfurter Allgemeine Zeitung”, “Der Tagesspiegel” qəzetləri, “Deutschlandradio” şirkətinə məxsus radio kanalları xüsusilə seçilirdi. Onlar Azərbaycan haqqında qeyri-obyektiv xəbərlər yayırdı. Bu media orqanlarında Azərbaycanın ünvanına səsləndirilən tənqidi fikirlər faktlara deyil, uydurma və ya natamam məlumatlara əsaslanır, ölkəmiz haqqında müsbət məqamlar isə qulaqardına vurulurdu. Lakin bu kampaniya da nəticə vermədi. Hazırda bu kontekstdə maraq doğuran daha bir məqam Almaniya İctimai Televiziyası, eləcə də digər media orqanlarının Azərbaycana qarşı təbliğata başlamasıdır. 44 günlük Vətən müharibəsindən müəyyən müddət sonra Almaniyanın bu addımları heç də başadüşülən deyil. Alman mediası, sanki komanda verilibmiş kimi, Azərbaycan əleyhinə “səlib yürüşü” aparır. Faktdır ki, rəsmi Berlin müharibənin gedişatı zamanı da haqlı tərəf olan Azərbaycanın yanında yer almadı. Erməni faşist ordusu Azərbaycanla ayaqlaşmayacağını gördükdə Gəncə, Tərtər, Bərdə və digər şəhərlərimizi atəşə tutmuş, yüzlərlə günahsız insanımızı öldürmüşdü. Dünya buna etiraz etsə də, Almaniyadan istənilən reaksiya gəlmədi. Həm müharibə dövründə, həm də 10 noyabr anlaşmasından sonra Azərbaycanda fəaliyyət göstərən diplomatik korpus nümayəndələri, səfirlər bu şəhərlərə səfər edərək erməni faşizminin törətdiyi antibəşəri və antiinsani cinayət aktlarına şahid olmuşdular. Ancaq bu tədbirlərin heç birində Almaniyanın Bakıdakı diplomatları iştirak etmədi. Əvəzində alman mediasında Azərbaycana qarşı yeni kampaniya başlayıb. Almandilli mediada anti-Azərbaycan xarakterli fikirlərin əsas qaynaqlarından biri “RT Deutsch” və “Sputnik”in alman qanadıdır. Bu fonda xatırlatmaq lazım gəlir ki, 2016-cı ildə Avropa Parlamentinin “üçüncü tərəflərin təbliğatına qarşı mübarizə” haqda qəbul etdiyi qətnamədə RT və “Sputnik”in adı xüsusilə çəkilirdi. Ötən il Almaniyanın Konstitusiyanın Müdafiəsi üzrə Federal İdarəsinin dərc etdiyi hesabatda bildirilirdi ki, RT və “Sputnik” Rusiyanın xaricdəki əsas təsir alətləridir. Amerikada “Sputnik”in fəaliyyətilə bağlı araşdırma aparılandan və onun əməkdaşı Endryü Faynberq xüsusi xidmət orqanlarında dindiriləndən sonra bu media orqanı ölkə ərazisində xarici agent kimi qeydiyyata alınaraq, fəaliyyəti xeyli məhdudlaşdırıldı. Fransa prezidenti Emmanuel Makron “Sputnik”i “təsir və təbliğat orqanı”, Britaniyanın “The Economist” nəşri “propoqanda vasitəsi”, İsveçin Dövlət Təhükəsizlik Xidməti “dezinformasiya və saxta xəbər yayımçısı” adlandırıb. Pribaltika ölkələri, Türkiyə, Çin tez-tez bu agentliyin öz ərazilərində fəaliyyətini bloklayır. Amma digər bir çox alman mediası da istənilən sifarişləri asanlıqla yerinə yetirməyə hər zaman hazırdır. Bunu Udo Ulfkottenin “Satılmış jurnalistlər” kitabı da təsdiq edir. “Frankfurter Allgemeine Zeitung” qəzetinin keçmiş redaktoru özünün sensasion kitabında alman jurnalistlərinin necə ələ alındığına dair heyrətamiz faktları açıqlayaraq dünya ictimaiyyətini sarsıtmışdı. Məlum olmuşdu ki, onilliklər ərzində ABŞ Mərkəzi Kəşfiyyat İdarəsi minlərlə alman jurnalistini ələ alıb. Udo etiraf edirdi ki, onun özü də Amerika kəşfiyyatı tərəfindən ələ alınıb, müntəzəm olaraq Mərkəzi Kəşfiyyat İdarəsindən öz məqalələri üçün mövzu və faktlar əldə edib. Bu məqalələrdə ABŞ-ın başlıca düşmənləri olan Rusiya və Çin ifşa edilirdi. Amma sifariş olanda, alman mediası Azərbaycan kimi ölkələri də hədəfə alır. Udo Ulfkotten kitabında açıq etiraf edir ki, alman mediası bütünlüklə nəzarət altındadır və dəqiq idarə olunur. “Axel-Springer Qrupu” və “Kirch Qrupu"na məxsus “Bild”, “Zeit Online”, “Der Spiegel", “Die Welt” kimi qəzetlər Azərbaycan və Türkiyə əleyhinə geniş məqalələr dərc etməklə seçilir, lakin nədənsə, bu media vasitələri Almaniyada nasizmin inkişaf etməsinə, Hitlerizmi qeyri-rəsmi dəstəkləyən siyasilərin artıq Bundestaqa daxil olmasına toxunmur. Bir şey aydındır ki, əvvəlki kampaniya kimi, bu dəfə də alman mediası iflasa məhkumdur.
Samirə SƏFƏROVA
