“Müharibəyə çağırıldığım an çox böyük sevinc və qürur hissi keçirdim”
Azərbaycan jurnalistləri də Vətən müharibəsinin zəfərlə bitməsində əhəmiyyətli rol oynadılar. Müharibənin içində olmaqla böyük bir tarixin yaradılmasında həm iştirak etdilər, həm də hər hadisənin şahidi oldular.
Onlar ilk gündən sinələrini yağı gülləsəsinə sipər etdilər, əsas amalları torpağımızı düşməndən təmizləmək olsa da, eyni zamanda özlərini şəhidliyə də hazırladılar. Azərbaycan jurnalistləri Vətənin müdafiəsində cəsarətlə, mərdliklə dayandılar.
“Bakı-Xəbər” qəzetinin qazi jurnalistlərlə bağlı ərsəyə gətirdiyi layihənin budəfəki qonağı “ARB Media Qrupu”nun mətbuat katibi, həmkarımız Mail Əsgərovdur.
- 44 günlük Vətən müharibəsinin ikinci ildönümünü yaşayırıq. Əlbəttə, 27 sentyabrdan 9 noyabra qədər olan bu tarix bütün mənalarda unudulmazdır. Zəfərə aparan o unudulmaz günü necə xatırlayırsınız? Döyüşə necə yollandınız?
- Bilirsiz bizi Zəfərə aparan, ən çox zəfərə kökləyən nə idi? İnsanlarımızın döyüşə gedən insanlara yanaşması, deyərdim ki, öz doğması kimi münasibət bəsləməsi idi. Əynimdə mülki paltar müharibəyə getməyə hazırlaşarkən bunu aydın şəkildə gördüm. İnsanlar biləndə ki, cəbhəyə gedirəm, məni öz doğmaları kimi bağırlarına basırdılar. Cəbhəyə yola salınmağım indi də yadıma düşəndə çox duyğulanıram və həmin hissləri keçirirəm. Qələbəyə çox inanırdıq. Biz döyüşdüyümüz ərazidə hər gecə təminat gətirirdilər. Bizim internetimiz yox idi, bu baxımdan, heç kimlə əlaqə yaratmağımız mümkün deyildi, informasiya ala bilmirdik. Orada hər dəfə xatırladığım bir deyim yaranmışdı: “Cənabdan nə xəbər?” Yəni bütün şad xəbərləri xalqımıza cənab Prezident çatdırırdı deyə, belə bir fraza yaranmışdı. Cəbhədə hər gün yeni şad xəbər eşidirdik. Bizim axır nöqtəmiz Füzuli rayonunun Qaraxanbəyli kəndi oldu. Biz döyüşlərdə irəlilədiyimizi görürdük, artıq düşmən postunda oturmuşduq. Düşmən işğal dövründə bizim ərazilərimizdə öz postunu qurmuşdu, sonra biz özümüz o postda oturduq.
- Döyüş yolunuz hansı ərazilərdən keçdi?
- Döyüş yolum Füzuli rayonundan başladı. Oktyabrın 15-də Füzuli rayonunun Qaraxanbəyli kəndi istiqamətində gedən döyüşlərdə yaralandım.
Bir həftə arxada təlimdə, hazırlıqda və bir həftədən sonra aktiv fazada olduq. Aktiv döyüşlərin getdiyi nöqtələrdə oldum. Biz Haramıdan hücuma keçmişdik Qaraxanbəyli, Füzuli istiqamətində irəliləyirdik. Oktyabrın 15-də 120 millimetrlik minaatan mərmisi yanıma düşdü və onun partlaması nəticəsində yaralandım. O günlərdən artıq iki il keçir, bizim Zəfərimizin iki yaşı olur. Bilirsiz, hazırda ən böyük arzum nədir? Ən böyük arzum budur ki, bir daha şəhid xəbəri eşitməyək, bir daha anaların bağrı qan olmasın, bir daha heç bir övlad atasız, valideynsiz qalmasın.
- Siz şəhid ağrısını daha içdən yaşamısınız…
- Tələbəliyimiz Birinci Qarabağ müharibəsinə düşdü. Müharibəni görməmişdim, bilmirdim ki, müharibə nədir. 44 günlük Vətən savaşında isə müharibənin içində oldum, yaxınlarımızı, qardaşlarımızı, çox yaxın silahdaşlarımızı şəhid verdik, şəhidlərimiz oldu. Şəhidinliyin nə olduğunu bildim, acısını hiss etdim, içim yandı. Günü bu gün də o ağrını yaşayıram. Mənfur düşmənin təxribatı nəticəsində baş verən 12 sentyabr hadisəsində də şəhidlərimiz oldu, az qala hər gün insanlarımız ermənilərin basdırdığı minaya düşür...
- Sizcə, döyüşən ordumuzu qələbəyə kökləyən, inandıran əsasən nə idi? Ən çox nədən ruhlanırdınız?
- Bəli, 44 günlük müharibə, Zəfər tariximiz nəinki mənim, bütün Azərbaycan xalqının yaddaşından ömrü boyu silinməyəcək. 27 sentyabr 2020-ci ildə Vətən müharibəsi başlayarkən ilk gündən qələbənin qığılcımları özünü göstərməyə başladı. Mən 30 sentyabrda müharibəyə çağırılmışam…Sentyabrın 27-dən 30-na qədər çox böyük təəssüf hissi keçirirdim ki, niyə məni çağırmırlar. Deyirdim ki, məni çağırmayacaqlar, torpaqlarımızın işğaldan azad olunmasında mənim payım olmayacaq. Hər bir Azərbaycan vətəndaşı kimi mən də cəbhəyə gedib düşmənə qarşı döyüşmək, torpaqlarımızın azad olunmasında iştirak etmək istəyirdim.
Cəbhəyə getməmişdən əvvəl də, cəbhədə olduğum müddətdə də inanırdım ki, qələbə bizimdir. Ordumuzun bütün cəbhə boyu ərazilərdə, istiqamətlərdə ancaq irəli getməsinin şahidi olurduq. Düzdür, düşmən dirəniş göstərirdi, amma dirənişi yarıb irəli getməsi də məlumdur. Sevindirici xəbərlər gəlirdi. Düzdür, şəhid və yaralılarımızla bağlı üzücü xəbərlər də alırdıq, amma Zəfər xəbərlərimiz də çox olurdu. Biz bu xəbərləri 30 il idi ki, gözləyirdik.
- Döyüşə çağırıldınız… Bu hissi necə yaşadınız?
- Sentyabrın 30-da artıq məni Səfərbərlik Xidmətindən çağırdılar və həmin günün axşamı artıq hərbi hissədə idim. Döyüş yolum 30 senytabrdan başladı. 27-dən 30-na qədər hər gün cəbhədə gedən prosesləri izləyib o qədər həyəcan keçirirdim ki…Bunu sözlə ifadə etmək çətindir. Mən ehtiyatda olan zabit kimi zabit məsuliyyətinin nə olduğunu gözəl bilirdim. Biz bunu döyüşlərdə gördük, xüsusən də piyada qoşunlarının fəaliyyətində. Mən özüm Milli Ordunun piyada qoşunlarında qulluq etmişəm. Ən qabaqda, düşmənlə təmas xəttində bizim quru qoşunların şəxsi heyəti durur deyə, itkiyə məruz qalan şəxsi heyətlərdən biri bizim şəxsi heyət idi. Buni hərbi xidmət dövündə də bilirdim. Bilirdim ki, cəbhədə mənə də ehtiyac olacaq. Müharibəyə çağıldığım an çox böyük sevinc və qürur hissi keçirdim. Biz bilirdik ki, döyüş nə qədər çətindir, ölüm-itim olur, itki verilir. Ona rəğmən çox böyük sevinclə, digərləri kimi, mən də müharibədə iştirak etməyə gedirdim…İkinci doğma evim saydığım ARB-nin kollektivi məni çox böyük ruh yüksəkliyi, sevgi ilə yola saldı…
- Unuda bilmədiyiniz döyüşlər hansılar idi?
- Yeddi gün orda oldum və yeddi günün də hər günü biz şiddətli döyüşlərdə iştirak edirdik. Heç bir günü bir-birindən ayırmaq olmaz, hər günün öz itkisi, hər günün özünə görə məsuliyyəti, zəfəri və sevinci vardı. Düzdür, şəhid verirdik, ancaq buna rəğmən torpaqlarımızı alırdıq, qarşımıza qoyduğumuz məqsədə nail olurduq. Bu bizim üçün müharibə vaxtı çox böyük motivasiya idi. Onu da deyim ki, 7 günün 24 saatını, hər dəqiqəsini şəhid olcağım barədə düşünürdüm. Fikirləşirdim ki, şəhid ola bilərəm. Təkcə mən yox, döyüş yoldaşlarımın hər biri belə düşünürdü. Çox çətin və şərəfli yol idi.
- Səhv etmirəmsə, siz hospitalda olanda cənab Prezidentlə görüşmüsüz. Təəssüratlarınız necədir?
- Bəli, 2020-ci il noyabrın 11-də cənab Ali Baş Komandan, qalib ordunun sərkərdəsi İlham Əliyev və Birinci xanım Mehriban Əliyeva “Semaşko” deyilən 1 saylı Kliniki Tibbi mərkəzə yaralılarla görüşə gəldi. Həmin heyətdə mən də vardım. Mənim üçün çox yaddaqalan bir görüş oldu. Çünki qalib ordunun sərkərdəsi öz əsgəri, zabiti ilə görüşə gələrsə bundan gözəl bir görüş ola bilməz. İnanın ki, həyatımda olan ən önəmli hadisələrdən biri odur. Çünki 30 il həsrətində olduğumuz, “vaxt olacaq bu bayramı Şuşada qeyd edəcəyik”, “vaxt olacaq Kəlbəcər alınacaq”, “torpaqlarımız işağldan azad ediləcək” deyimlərinin həyata keçdiyi gün idi. Torpaqlarımız qaytarıldı və cənab Ali Baş Komandan bizimlə görüşə gəlmişdi. Cənab Ali Baş Komandanın bizimlə görüşə gəlməsinə necə sevinməmək olardı, ona bir təşəkkür borcum vardı. Təşəkkür borcumu sevinclə, iftixarla, sevgi ilə cənab Ali Baş Komandana bildirdim. Bu mənim daxilimdən gələn sözlər idi. İfadə etməli olduğum, lakin sözlə ifadə etməkdə çətinlik çəkdiyim çox sözlər vardı. O sevunci, o qüruru, yaşantını çatdırmaq çox çətindir. Onu bu gün də yaşayıram. O təəssüratlar mənim ömrümdə çox böyük iz buraxıb və onu ömrümün sonuna qədər xatırlayacağam. Hər an həm Zəfər təəssüratı, həm də cənab Ali Baş Komandanla görüşün təəssüratı ömrümün axırına qədər mənimlə yoldaşlıq edəcək.
- Müharibəyə gedəndə ailə üzvləriniz bunu necə qarşıladı, "getmə" deyən oldumu?
- Təbii ki, valideynlərim rayondadır, mən öz ailəmlə burada yaşayıram, iki övladım var. Yoldaşım bir azca narahatlığını büruzə verdi. Amma mənə heç kim “ getmə” sözünü demədi. Yaxınlarım, bacılarım artıq yığışmışdılar. Düzdür, hər kəs kövrəldi. Əlbəttə, müharibə dəhşətli bir şeydir. Onu filmlərdən hər kəs görüb və hiss edib. Bilirlər ki, getmək var, amma qayıtmaq olmaya bilər. Necə ki, Allah rəhmət eləsin, şəhidlərimiz bu taleni yaşadı. Ruhları şad olsun, onlar bizim qürur yerimizdir. Valideynlərimlə sağollaşmaq üçün rayona getdim, atam-anam alnımdan öpüb məni müharibəyə yola saldılar. Valideynlərim də, yaxınlarım da mənə “Allaha əmanət ol” deyib Allaha əmanət etdilər. Düzdür, yaralandım, amma salamat qayıtdım.
- Qələbə xəbərini harda eşitdiniz və eşidəndə nə etdiniz?
- Qələbə xəbərini 1 saylı Kliniki Tibbi Mərkəzdə eşitdim. Həmin vaxt orada müalicə olunurdum, bu mərkəzdə 40 gün müalicə almışam. Sonra evə buraxılmışam. Cənab Ali Baş Komandan Şuşa işğaldan azad edildikdən sonra qələbə xəbərini xalqımıza çatdıranda biz hamımız sevindik, sevincdən, qürurdan hospital sanki silkələnirdi. Hər kəs bir-birini qucaqlayıb ağlayırdı. Mən özüm sevincimdən ağlayırdım ki, artıq şəhid verməyəcəyik. Çox şəhid gördüm, çox yaralı gördüm, çox ağrıdım…İndi isə artıq kapitulyasiya aktı imzalandı, düşmən təslim idi. Sevincimizin həddi-hüdudu yoxdu. Xüsusən də ona sevinirdim ki, bu zəfərdə müəyyən qədər mənim də rolum oldu. İçdən o qədər sevinirdim ki, sanki həyata yenidən gəlmişdim…
Azərbaycanın ərazi bütövlüyünə, suverenliyinə, konstututsiyasına əl uzanarsa, təhdid olarsa ilk növbədə şəxsən əlimə avtomat götürüb qəsbkarlara qarşı döyüşməyə canla-başla hazıram. Baxmayaraq ki, ikinci qrup əliləm, bədənimdə iki qəlpə var, yenə də hazıram. Övladlarımı da vətənpərvərlik ruhunda böyüdürəm. Onlara bayrağı, dövləti, torpağı sevməyi təlqin edirəm.
İradə SARIYEVA
