Deyirlər ki, ölümün gətirdiyi rahatlığın əvəzi yoxdur. Bəlkə də bu fikrin müəllifləri haqlıdır. Amma ölüm əbədi ayrılığın qara çərçivəyə boyanmış şəklidir. Bu çərçivədən boylanan insanlar arasında bizə elə doğma olanlar var ki... Gözlərimiz hər yerdə onları axtarsa da, özlərini tapa bilmirik, qeyri-ixtiyari olaraq qara çərçivəyə salınmış bir cüt məsum gözlə rastlaşırıq.
Onun dünyadan köç etməsi xəbərini "heyf sizdən" nidası ilə qarşıladı hər kəs. Əslində, onu hamı tanıyır. Yazı-pozuya, ədəbiyyata, bədii tərcüməyə, başlıcası isə jurnalistikaya simsar olan insanlar bu insanın qələmini, sakit təbiətini, çox yüksək mədəniyyətini, istedadını xüsusilə xatırlayırlar. Hər insana xatirələrdə əbədi yaşamaq nəsib olmur. Barəsində yazdığım qələm adamı, bu günlərdə Haqq qapısından axirətə daxil olan görkəmli jurnalist, tanınmış şair-tərcüməçi Mais Hacıyev həqiqətən də unudulmaz insandır.
Son illərə qədər dəhlizdə tez-tez qarşılaşardıq. "Bakinskiy raboçiy" qəzetində məsul vəzifə daşıyan M.Hacıyev sadəliyi və səmimiyyəti ilə ürəklərdə dərin iz qoyub. Təmsil etdiyi qəzet nəşriyyatdan köçdükdən sonra Mais müəllimi cəmi iki-üç dəfə gördüm. Öz havası, öz ovqatı olan adam idi. Başdan-ayağa poeziya idi desəm, bəlkə də kimsə mənə irad bildirməz. Adicə keyfini xəbər alanda belə insana o qədər isti, səmimi yanaşırdı ki. Unudulmaz Mais müəllimdən böyük bir yaradıcılıq irsi yadigar qalıb. Onun yaddaşımızda qalan ən gözəl sözlərindən biri "min təşəkkür"dür. Bu gün çoxlarımız o sözü işlədərkən doğma Mais müəllimi mütləq mənada xatırlayırıq.
Mais müəllimin elə də çox yaşı yox idi. Həyatdan vaxtsız getdi deyərdim. Çünki yaradıcı adamın, əslində, heç yaşı da olmur, qələm əlindədirsə, demək yaşayır, yaradır, içi, ürəyi gəncdir. Onun siması qocalsa da, ürəyi, daxili hələ gənc idi. Gözlərini qıyıb hansısa bir nöqtəyə baxanda qəlbindəki yazmaq, yaratmaq, gözəlliyə pərəstiş hissi qeyri-adi dərəcədə insanı cəlb edirdi. Onu tanımayan adam belə, bu insanın necə zəngin, necə kübar olmasını dərhal hiss edirdi. Mais müəllim kübar kişi idi. İnsana qiymət verməyi, yaradıcılığı, düşüncəni, sağlam fikri qiymətləndirməyi bacarırdı.
Bu dünyadan elə bir insan köçüb ki, bu itkini hissiz-həyəcansız, ağrısız qəbul etmək olmur. Sanki dünyada bir işıq azalıb. Ağ saçlı müdrik Mais müəllim gerçək bir işıq idi. Üzündə dolaşan təbəssüm insanlara işıq, ümid paylayırdı.
M.Hacıyevin ömür və yaradıcılıq yolu birbaşa jurnalistika, mətbuatla bağlı olub. Həyatını bu gözəl sənətə həsr edən M.Hacıyev keçmiş S.M.Kirov adına Azərbaycan Dövlət Universitetinin (indiki Bakı Dövlət Universiteti) filologiya fakültəsini bitirib. "Sumqayıt kommunisti", "İnşaatçı", "Vışka" qəzetlərində işləyən M.Hacıyev Azərbaycan televiziyasında redaktor vəzifəsində də çalışıb. Mais müəllim işlədiyi dövrdə peşəkar jurnalist kimi özünü təsdiqləyib. M.Hacıyev şəxsiyyətini, yaradıcılığını şərtləndirən amillərdən biri də onun sevib-seçdiyi sənətə təmənnasız xidməti olub.
M.Hacıyevin yaxın dostu, jurnalist-yazıçı Baxış Babayev onu xatırlayarkən qeyd edir ki, Mais müəllim insan kimi olduqca təvazökar, faydalı əməyə can verən bir qələm adamı olub.
Onun hərtərəfli, dostluğa sədaqətli olduğunu, həmkarlarına həssas münasibət bəslədiyini deyən B.Babayev qeyd edir ki, M.Hacıyev istənilən adamla dil tapa bilir, uşaqla uşaq, böyüklə böyük olmağı bacaran təmkinli bir insan kimi xatirəsində iz buraxıb.
M.Hacıyevi bir şair kimi də qiymətləndirən həmkarının dediyinə görə, o çox istedadlı şair və tərcüməçi kimi ürəklərdə iz qoyub.
M.Hacıyev bir neçə həftədir vəfat edib. Zamandan-vaxtdan oğurlaya bilmədiyi ömrünün ikinci, ən möhtəşəm hissəsini yaşayır. Əbədi həyata qovuşan tanınmış qələm adamı indi həmişəlik yuxuya gedib. Bu mübarək ölüm yuxusudur.
Bu dünyadan bir jurnalist də səssiz-səmirsiz köçdü. Heç kəsi öz ölümü ilə narahat etmək istəmirdi sanki. Bəlkə elə ona görədir ki, onun vəfatından bir neçə gün sonra hər kəs bu itkidən xəbər tutdu. Jurnalist ömrü bir çıraq kimidir həqiqətən də. Yanır, alovlanır, işıq saçır, ancaq başqalarının yoluna, öz yolu isə həmişə qaranlıq tuneldən keçməli olur. Bu ömrü seçənlər xoşbəxtdir. Səməndər quşu da yanıb kül olmağı özünə əbədi bir yol seçib. Mais müəllim də səməndər quşuna bənzəyirdi, yanırdı, onun işığından, istisindən yüzlərlə oxucu ürəyi hərarətlənirdi...
Allah sizə rəhmət eləsin, işıq insan, nur insan, gözəl qələm sahibi, Mais müəllim!
İradə SARIYEVA
