Neçə gündür ki, "Jurnalistlər şəhərciyi"ndə əvəzsiz mənzil almış qələm dostlarının ətrafında baş verənləri izləyirəm. Ürəkaçan şeylər daha çoxdu, təbii ki, təəssüf doğuran təzahürlər də var. Ömründə ilk dəfə mənzil sahibi olmuş jurnalistlərin sevincinə qoşulanların haqq və ədalət adamları olduqlarını görməkdən məmnunuq.
Ancaq özünü haqlı bilərək neçə-neçə mənzilə haqqı çatan həmkarlarımızın saf və xalis haqqını qaralamaq istəyən qələm dostları da, az da olsa, təəssüf ki, var. Kaş belələri mümkün qədər tezliklə düz yola qayıdaydı. Bununla həm mənzil almış həmkarlarına hər hansı paxıllıq hissi bəsləmədiklərini göstərəydilər, həm də üç il sonra üçüncü binada özlərinin də mənzil əldə etmək şanslarını zədələməyəydilər...
Günlərdir ki, cənab Ölkə Prezidentinin sayəsində mənzillənmiş jurnalistlərin necə sevindiklərini diqqətlə izləyirəm, çalışıram onların sevincinin hədd-hüduduna, eninə-uzununa qiymət verəm, müqayisələr aparam ki, bu sevinci hansı sevincə tay tutmaq olar. Etiraf edim ki, jurnalistlərin əvəzsiz mənzil almasının onlar üçün çox böyük sevinc olduğunu başa düşsəm də, ömrü boyu kirayələrdə, ya da dözülməz şəraitdə yaşamış ixtiyari jurnalistin birdən-birə işıqlı, xoş havalı, dəniz və şəhər mənzərəli ev sahibi olmasından doğan sevinci tam mənada dəyərləndirməkdə şəxsən mən çətinlik çəkirəm. Bunun üçün gərək həmin jurnalistin özü kimi illərlə kirayəçi qapılarında, qaranlıq, pəncərəsiz və darısqal, ev deməyə dil dönməyən nəm qoxulu məkanda ömür çürütmək əzablarını yaşayandan sonra bu sevincə qovuşasan.
Neçə gündür ev almış jurnalistlərin qəzetlərdə, saytlarda, sosial şəbəkələrdə cənab Ölkə Prezidentinin ünvanına ən səmimi duyğularla təşəkkür etmək üçün hansı həvəslə orijinal ifadə formalarının axtarışına çıxmalarının kökündə də məhz bu səbəb dayanır. Onların sevinci kənardakılar üçün anlaşılan olsa da, onu tam mənada təsəvvür və təsvir etmək mümkünsüzdür.
Cənab Ölkə Prezidenti artıq ikinci dəfədir ki, bu qədər geniş miqyasda jurnalistin sevincinə səbəb olmuş tarixi hadisə yaradır. 2013-cü ildə ilk Jurnalist binası istifadəyə verilənə qədər, razılaşaq ki, mütləq əksəriyyət "pulsuz da ev verərlər?!" kimi şübhələrin içində idi. Başqa cür mümkün də deyildi. Dünyanın harasında indiyə qədər jurnalistlərə kütləvi qaydada pulsuz mənzillər paylanmışdı ki, Azərbaycanda da insanlar heç bir şübhə etmədən buna inanaydı? Beləcə, şübhə içində hamı gözlədi və 2013-cü ilin Mətbuat Günündə Prezident İlham Əliyev 156 mənzili ödənişsiz əsasda jurnalistlər arasında bölüşdürəndən sonra dünyada heç kimin inanmadığı bir layihə Azərbaycanda gerçək oldu. Ev almış ilk 156 jurnalistin, onların ailə üzvlərinin, qohum-əqrabalarının sevincini üst-üstə yığsaq, Azərbaycanda gerçəkliyə çevrilmiş "pulsuz mənzil əfsanəsi" ətrafında nə qədər böyük sayda sevinən insanlar ordusunun yarandığını görmək çətin deyil. Bu sıraya öz dövlətinin gücündən qürur duyan təəssübkeş dövlətçi insanların da sevincini əlavə etsək, çevrə Azərbaycan cəmiyyətinin özü qədər böyüyəcək.
2013-cü ildə cənab Ölkə Prezidenti İlham Əliyev jurnalistlər üçün ikinci binanın əsasını qoyanda çox nikbin ovqata köklənmiş yeni "jurnalistlər dəstəsi" yarandı. Heç kim şübhə etmədi ki, fundamenti qoyulmuş 255 mənzil artıq əfsanə deyil və parametrləri uyğun gələn hər bir jurnalist bir neçə ildən sonra mənzil sahibi olacaq. 2017-ci ilin 20 iyul tarixində oldular da...
Beləcə, Azərbaycanın müstəsna əhəmiyyətli tapıntılarından olan jurnalistlərə əvəzsiz mənzil layihəsi ilbəil ev almaq ümidi ilə nikbin ovqata köklənən yeni-yeni jurnalistlər dəstəsi yarada-yarada irəliləyir və hələlik üst-üstə 411 nəfər jurnalist göydəndüşmə ev-eşik sahibinə çevrilib, təbii ki, cənab Ölkə Prezidentinin sayəsində...
Cənab Ölkə Prezidenti bu böyük layihənin müqabilində jurnalistlərdən umduğu yeganə təmənnasını da 20 iyul günündə açıq dedi. Bildirdi ki, obyektiv, dürüst, ədalətli, qərəzsiz, vətənpərvər yazılarla "mənim köməkçilərim olun!" Kim öz köməkçilərini bundan başqa keyfiyyətlərdə görmək istəyər ki?! Dürüst, ədalətli və doğruçu olmayanı kim özünə "köməkçi" götürər ki?! Cənab Ölkə Prezidentinin bu istəyini həyata keçirmək jurnalistlər üçün çoxmu böyük və çətin işdir? Əvvəla, sadəcə obyektiv və ədalətli yazmaq lazımdırsa, burada bir çətinlik yoxdur. Hətta çətin olsa belə, əgər söhbət cənab Ölkə Prezidentinin köməkçisi olmaq kimi üstün bir titula sahiblənməkdən gedirsə, bu "çətinliyə" niyə də qatlaşmayasınız?! Yəni bir az ədalətli, bir az dürüst, şər-şəbədə yazmaqdan tam uzaq - nəticədə isə "ölkə Prezidentinin köməkçisi" kimi üstün bir titul!
Sonda cənab Ölkə Prezidentinə tam sadə və səmimi dildə öz təşəkkürlərini ifadə edən və etmək istəyən qələm dostlarına, həmkarlara bir xatırlatma edim. Müraciətlərdə sadəcə "cənab Prezident" yox, "cənab Ölkə Prezidenti" yazılsa daha məzmunlu olar. Mən yazdığım kimi yazın... "Cənab Ölkə Prezidenti!" Niyəsinin ciddi səbəbi var. Bu azad ölkədə hər kəs çox asanlıqla MMC, şirkət, holdinq qeydiyyatdan keçirə və özünü də onun başında rəsmən "prezident" kimi yazdıra bilir. Belə prezidentlərin öz marağı, ailə marağı, korporativ marağı qarşısında məsuliyyətdən başqa hansı məsuliyyəti var ki?! Ölkə Prezidentinin çiynində daşıdığı məsuliyyət, özü də birbaşa məsuliyyət isə ondan müqayisəolunmaz dərəcədə fərqli və böyükdür. Bu, dövlət qarşısında məsuliyyətdir, cəmiyyət qarşısında məsuliyyətdir, regionda və bütün dünyada əminamanlıq qarşısında məsuliyyətdir, hər bir insanın qarşısında məsuliyyətdir, təbii ki, hər bir jurnalistin qarşısında məsuliyyətdir. Göründüyü kimi, cənab Ölkə Prezidentinin daşıdığı məsuliyyət daha böyük, daha şərəfli, daha çoxmilyonludur. Kimlər özünü prezident adlandırır-adlandırsın, Ölkə Prezidenti rəsmi titul kimi təkdir, bizlər də məhz belə yazaq ki, bütün KİV-in, hətta rəsmi sənədlərin də dili nəhayət dəyişsin və dövlətçilik tariximizdə dövlət başçısına istisnasız yeni müraciət ənənəsi başlasın: "Cənab Ölkə Prezidenti!" Ölkə Prezidenti cənab İlham Əliyev bütün "Prezidentlərdən" fərqli olduğunu mənzil məsələsində bir daha göstərdi axı...
Aydın QULİYEV
