“Sadiq” sözünün çarpaz xətt funksiyası
(Dördüncü yazı)
Tədqiqat (araşdırma) işi geniş təqdir olunası işdir. Bu zaman söz ümumi dərkdən çıxır, fərdi xarakter kəsb edir. Söz, həm də diafraqmal mahiyyət daşıdığı üçün fərdi hiss subyektiv yanaşmaya çevrilir; bəzən konkret, doğru-dürüst, bəzən də yalan-yanlış kimi məna tapır. Əslində, hər bir şüuri fikrin (haradasa) ideal olmaq haqqı var...
Bu haqqı “Sadiq” sözünün çarpaz norması ilə çözək. O an bəlli olar ki, “Sadiq” sözünün çarpaz xətt (norma) funksiyası maraqlı quruluşdadır:
1 234 5
S ad i q
5 432 1
Sözdəki hərflərin toplananları (yuxarıdan aşağıya) 6 cəmini verir. Birinci hərflə sonuncu hərfin xətti kəsişməsi (1+1=)2 proyeksiyası cızır. Axırıncı hərflə birinci hərfin xətti kəsişməsi isə (5+5=)10 edir. Rapsodik mərkəzləşmə fiqurları üzrə hesab aparsaq, 6+2+10=18 almış olarıq. Zahiri kontekstdə 18 (=) 10 və 8 aralıq vahidindən ibarətdir.
Bu, o deməkdir ki, Sadiq Hüseynov 8 oktyabrda Azərbaycanın Milli Qəhrəmanı adına layiq görülüb.
18 kontekstindən “Sadiq” sözündəki hərflərin (səslərin) sayını – 5-çıxsaq, 13 qalar. 13 diafraqmal həddi qəhrəmanımızın ayın 13-də həlak olduğunu göstərir. 13 rəqəmindəki 1+3=4 isə Baş Obrazımızın 4-cü ayda – apreldə dünyadan köçməsini şərtləndirir.
Sözün soldan sağa (yaxud sağdan sola) hesablanması 15-dir (1+2+3+4+5=15 və ya 5+4+3+2+1=15). Burada 15 Sadiq Hüseynovun doğulduğu (avqust – 8-ci ay), yaralandığı (mart – 3-cü ay) və həlak olduğu (aprel – 4-cü ay) ayların üst-üstə cəmidir (8+3+4=15).
Həmçinin, aidiyyəti sözün (“Sadiq”) xətti və əks-çarpaz rakursu 5+5=10-la 1+1=2-dir. Burada 10 və 2 orta həddə 102, aralıq həddə isə 102=1+0+2=3 edir. 3 rəqəmi Sadiq Hüseynovun (öz) ailəsində 3 nəfərin olduğunu (özü, həyat yoldaşı və qızı) göstərir. 3 rəqəmi həm də Sadiq Hüseynovun 3-cü ayda (martda) ağır yaralanmasına işarədir.
29 avqust 1961=2+9+8+1+9+6+1=36=3+6=9. Bu, o deməkdir ki, 9 Sadiq Hüseynovun həyat rəqəmidir...
Həyat da bir yaşam kodu üzrə bərqərardır. İnsan oradakı şifrələri bir ömür aça bilmir. Çünki sözün həqiqət aynasında zəruri olanı görmür... Əslində, zahirən (batincə də) bütün sözlərin öz kod açılışı var...
“Sadiq” sözünün hər üç əlifba (Sanskrit, latın qrafikalı Azərbaycan əlifbası və əbcəd) üzrə konsentral səmti 61+195+31=6+1+1+9+5+3+1=26=2+6=8 hesabına dəlalət edir və alınan 8 rəqəmi Sadiq Hüseynovun doğulduğu aya (avqust) və Milli Qəhrəman adı aldığı günə (8 oktyabr) işarə vurur.
Fərqli bir çözüm edək: Sadiq Hüseynovun həyat rəqəmi 9-un üzərinə Sanskrit hesabından alınan nəticəni – 31-i gəlsək, 40 edər. Burada 40=4+0=4 hesabında 4 Baş Obrazımızın həlak olduğu aya (aprelə) dəlalət edir.
61-dən 31-i çıxıb alınan fərqdən də hər iki cəmdəki ümumi vahidi – 1-i çıxsaq 29 alınar (61-31-1=29). Burada 29 Sadiq Hüseynovun 29 avqustda doğulması və 29 martda ağır yaralanması anlamına gəlir.
“Sadiq” sözünün əbcəd hesabından alınan 31 cəsur zabitimizin doğum – 1961-ci il və ölüm – 1992-ci il tarixləri arasındakı fərqi göstərir: 1992-1961=31. Bu rəqəm həm də Sadiq Hüseynovun (yuxarıda dediyimiz kimi) 31 yaşında həlak olması anlamındadır. 31 rəqəmi həm də qəhrəman zabitimizin son yaş həddi kimi də məna tapır...
“Sadiq” sözündəki əks-çarpaz rakurs - 5+5=10 həddi diferensial norma qurur, belə deyək, hesabdakı 10 rəqəmi 1 və 0-ın orta ünsürüdür. Burada 1-0=1 və ya 1+0=1 həddi tipik vahidlik əmsalıdır. Həm ailədə valideynin 1 olması faktıdır, həm də ailədə sosial yükün (ağırlığın) ən çox həmin o 1-in - Nəzakət xanımın (Sadiq Hüseynovun ömür-gün yoldaşının) üzərində olduğu anlamındadır.
İkinci - xətti hesabımızdakı 1+1=2 və ya 1-1=0 rakursu 1 və 0-ın aralıq ünsürüdür; 1+1=2 anlamı xoşbəxt çağlarda Sadiq Hüseynovun ailəsində 2 şəxsin – özünün və həyat yoldaşının olması, 1-1=0 isə ailə başçısını itirdikdən sonra qadının da belə demək mümkünsə, yoxluqda yaşaması, səthi dildə, “yox olması”dır.
Aidiyyəti sözün xətti yönündəki 1 rəqəmi Sadiq Hüseynovun yalnız 1 övladının olması ilə səciyyə tapır...
Sanskrit əlifbası üzrə cəmin – 31-in güzgü əksi 13, əbcəd hesabı üzrə alınan cəmin - 195-in güzgü əksi 591, latın qrafikalı Azərbaycan əlifbası üzrə alınan cəmin – 61-in güzgü əksi 16-dır. Sözün bütün güzgü əksləri ümumi hesabda (13+591+16=) 620-dir. 620=6+2+0=8. Burada 8 Sadiq Hüseynovun həm özünün (29.08.1961), həm də qızının (20.08.1992) 8-ci ayda (avqustda) doğulması faktıdır.
Sanskrit əlifbası üzrə cəmin – 31-in üzərinə güzgü əksi - 13-ü gəlsək, 44, əbcəd hesabı üzrə alınan cəmin - 195-in üzərinə onun güzgü əksini – 591-i gəlsək, cavab 786, yaxud latın qrafikalı Azərbaycan əlifbası üzrə alınan cəmin – 61-in üzərinə güzgü əksi 16-nı gəlsək, cavab 77 edər. Ümumi hesabda 44+786+77=907-dir. 907-ni özünün güzgü əksi 709 ilə əks çevirmə prosesi üzrə hesaba cəlb etsək, belə bir forma alarıq: 907+709=1616. Bu formada əks çevirmə hesabına uyğun 9-ları bir-birinə vurur (81), 7-ləri isə toplayırıq (14), cavab 81+14=95 edir. 7 qalıqsız bölünmədiyi üçün 9-u əsas götürür, onun 3 ünsürünü 1616 və 95-ə tətbiq edirik. Yəni, 16-nın üzərinə 3 gəlib 19, 95-dən isə 3 çıxıb 92 alırıq. İnterval məsamələrinə uyğun 19 və 92-ni yanaşı həddə çıxarır, nəticədə 1992 alırıq. Bununla da həm Sadiq Hüseynovun (özünün) həm ağır yaralandığ (29.03.1992), həm həlak olduğu (13.04.1992), həm də qızı Sadiqənin doğulduğu (20.08.1992) tarixi tapırıq.
Hər üç əlifba üzrə hesab - 61+195+31=287 edir. Burada 2+8+7=17 həddi orta rəqəmin vuruğu ilə isbat tapır. Yəni: 17x8=136. 136 rəqəminin, onun güzgü əksinin (631) 1+3+6=10 (və ya 6+3+1=10) kontekstində orta toplanan (3) əlavə hesab tərzi qurur və 10+3=13 alınır. 13 rəqəmi Sadiq Hüseynovun həlak olduğu gündür. Burada 3 həmçinin, cəsur zabitimizin ağır yaralandığı aya (mart ayına) dəlalət edir.
Yaxud, güzgü əksləri olan 13 və 16 da ümumi toplamda 29-la təmas qurur ki, bu da Sadiq Hüseynovun doğulduğu və yaralandığı günü bəlli edir.
136-nın üzərinə güzgü əksini – 631-i gəlsək, 767 edər. 767=7+6+7=20. 20 rəqəmi Milli Qəhrəmanımızın qızı Sadiqənin doğulduğu gündür.
Beləliklə, hər ad (müəyyən mənada) onu daşıyan şəxsin səthi deyil, nisbi-sabit təzahürüdür. Biz də (bu rakursda) “Sadiq” sözünün hərf və rəqəm hesabı üzrə mahiyyətinə qısaca nüfuz etdik, sözün güzgü əksi üzrə mənasını axtardıq, sözü əbcəd hesabında izaha çəkdik. Bəlli oldu ki, rəqəmlər hərflərlə nisbətdə diqqətimizi doğru səmtə aparır...
***
...İndi Bakıdan çox uzaq səmtdə - Ağcabədi rayonunun Xocavənd kəndində bir məzar qalıb ilıq-isti ilğımlarla qoyun-qoyuna. Orada uyuyan igid oğul ən çox da ömür-gün yoldaşının və qızının qaynar sevgisinə təşnə ruhunu hər gün bir neçə rəngə dolan hənirtilərin ağuşunda ovudur... Hər gün, ya da bayramlarda və əlamətdar günlərdə ruhən ayaq səslərinə təşnə qalır. Nə xoş ki, doğmaları onu pəjmürdə halda qoymur, tez-tez məzarını ziyarət edirlər.
...Küləyin soyuq nəfəsi ətrafı üşüdəndə qəfil haradansa bir səs qopur: “Mən burdayam, ata, başdaşınla üz-üzə dayanmışam”...
Atanın nigaran baxışları bu səsin ahənginə qısılır, həmin an nədənsə məzarla insan arasında bir səksəkə yaranır...
Qız, əvvəlcə atasının qərib-qərib iç çəkən məzarı ilə üz-üzə dayanır, dodaqlarının arasında isitdiyi həlim sözləri dua şəklində atasının müqəddəs və mübarək ruhuna əta edir, sonra bir addım yaxınlaşıb titrək barmaqları ilə məzarın sinə daşının üstündəki qurumuş yarpaqları, qaxaca dönmüş gülləri ovcuna yığır, bir kənara atır, yenicə aldığı tər qərənfilləri oraya düzür, onları xeyli oxşadıqdan sonra başını atasının başdaşına söykəyib kövrəlir, ani xəyal köçündə atasız günləri gözlərinin önündən kino lenti kimi keçir. Bir anlıq düşünür; nə çətin olur atasız qızların həyat yolu... Eh, mən heç ata görmədim ki... Təkcə şəkillərdə gördüm onun qəhrəman surətini, cəsur döyüşçü simasını. Necə də sərt baxışlı, zabitəli insandır atam. Bəlkə də düşmənə nifrəti səbəbindən o, bütün şəkillərində son dərəcə ciddidir. Görəsən, müharibədən sağ-salamat qayıtsaydı, adi həyatda atam necə olardı? Yox, mən onun sərt görkəminə alışmışam, bəlkə də onu mülayim çöhrədə görsəydim, mənə başqa adam təsiri bağışlayardı... Eh, nə bilim, heç özüm də bilmirəm nə danışıram. Atanın sərti, mülayimi olmaz, ata atadır.
Arxa səmtdən əsən külək qızın saçlarını atasının başdaşına dolayır, bu an bəlkə də kənardan baxana elə gələrdi ki, ata olduqca qaynar bir nəvazişlə heç vaxt üzünü görmədiyi qızının saçlarını oxşayır...
Qız qəfildən - bəlkə də atasızlıq acısında bişdiyi üçün qınaq dolu nəzərlərini atasının məzarına zilləyir, özü də bilmədən dodaqlarının arasında deyir:
- Ata, mən artıq böyümüşəm. Böyüyənə qədər çəkdiyim acı və zillətlərdən xəbərin yoxdur. Anlayıram, sən əbədiyyət adlı yerdəsən, məni ruhən görürsən. Sən Vətən naminə özünü qurban vermisən. Sən qəhrəmansan. Atası qəhrəman olan qızlar da mənim çəkdiyim atasızlıq acılarına tuşdur. Bax, ata, qəribsəyəndə, canım ağrıyanda, bir çətinə düşəndə, ya sevinəndə... sənə ehtiyac duyuram. İstəyirəm, canlı şəkildə qarşımda durub mənimlə sevinib, kədərlənəsən. Axı atalı qızların kədəri də sevinc kimi olur... Heyif ki, sən yoxsan... Mən sənin ata surətinə möhtacam, ata. Sən Vətən üçün özünü fəda etdin. Bu, çox gözəl hissdir. Bəs mən? Mən də sənin vətənin olacaqdım. Niyə məni tək qoydun?
Qız, içində göynərti olan gözlərindən axıtdığı ilıq göz yaşlarını yanaqlarına yük edib azacıq duruxur, sonra küləyin soyuq hənirtisindən ani diksinir, həsrət dolu yanğı ilə atasının başdaşını öpür, əvvəlcə dodaqlarında, sonra gözlərində, daha sonra isə ürəyində atasızlıq dərdinin soyuq təlatümlərini hiss edir. Bu an bir səs eşidir: “Getməliyik, qızım”. Əvvəlcə elə bilir atasının ruhudur, onu bu hicrandan qurtarmaq üçün gəlib. Çevrilib baxır, görür ki, anasıdır, yanaqlarında acı taleyin odlu göz yaşları... Deyir, - getməliyik, qızım, bir azdan axşam düşəcək...
Qız atasından ayrılmaq istəmir ki... Neyləməli? Taleyin bu acı gərdişinə bir insan ürəyi necə tab etsin?
Eh, həyat, sən bu qədərmi amansızsan?
(Ardı var)
Hikmət Məlikzadə
